نگاهِ «دیوانه» را 

        «باد» با خود می‌برد.

شب‌ها

        مانند روزها می‌گذرد.

همه چیزی در تاریکی

        به هم تنیده است

و اشیاء

        چون معمایی بی‌پاسخ

سردرگم و

         پریشانند.

این «خانه»

        «پنجره» ندارد.

بامداد /.