همچون ساقه‌ای بی‌ریشه

بر زمینه‌یِ

        خشک و تاریکِ افسوس

                فرو افتادیم

و تمامِ

        طولِ

                شب

در کوچه‌باغ‌ِ سرد و ساکتِ پاییز

با دست‌هایِ گریان

غرور و عصمت‌ِ خود را

         به خاک سپردیم…

ُآن‌گاه

تب و فراموشی

         هجوم ‌آوَرد

و آرزوهایمان

        در سردابِ کهکشان

                گم شد.

بامداد /.