باز انگار
این «دوستانِ کاغذیِ» روزگار
هوسِ شوخی کردهاند!
دیروز
داستانِ تنهاییهایِ «پادشاه»
امروز
تصویرهایِ «نیمهرنگیِ» زندگیِ پر «سودایش»
فردا
حکایتی دیگر!
انگار
در این روزهایِ کار و حسرت
برخی «دوستانِ کاغذی»
هوسِ شوخی کردهاند!
حکایتی است این هم برایِ خود
حکایتی غریب!
بامداد /.
با حیرت
– انگار که معجزهای رخ داده باشد
بالا آمدنش را
در گوشهٔ آسمان،
شاهد بودم.
آسمان آبی بود و
پرنده شاد بود و
برکهها در انتظار…
«آفتاب»،
اما،
آن گوی زرد و سرخ و جسور،
سرچشمه حیات و نور،
نبود.
همچون گنهکاری رسوا
شرمسار و سرافکنده
در گوشهٔ آسمان
آفتابی شد،
سرد و و رنگپریده…
نگران و ناامید،
چشم
بر این «غروب پیش از طلوع» بستم.
تاریک و روشنِ خانه در برم گرفت.
بامداد /.
