حرف شما درست دموکراسی فقط انتخاب اکثریت نیست، دموکراسی همچنین فقط انتخاب قدرتمندان نیست.
این‌جا بحث تحمیل خواست آمریکا و اسرائیل به اکثریت مردم فلسطین و زیرپا گذاشتن مداوم حقوق انسانی اونهاست.

در واقع تصمیم‌گیری قدرتمند برای ضعیف

چه کسی قرار است «نادانی» یا «آگاهی» اکثریت را ارزیابی کند و بر اساس چه معیاری؟ اگر فرض را بر این بگیریم که مخالف «اقتدارگرایی» و «حکومت اقلیت بر اکثریت» هستیم، راه حل دیگری جز مراجعه به نظر اکثریت مردم باقی نمی‌ماند.

البته و صد البته «نظر اکثر مردم» در شرایطی که اطلاع‌رسانی درست و کامل انجام شود و رقابت میان رقبای سیاسی منصفانه و برابر باشد. چیزی که نمونه‌اش در بیشتر دموکراسی‌های امروز جهان به چشم نمی‌خورد.

بله انتخاب کلمات بسیار به دقت است. یعنی «اشتباه نیست» بلکه القا می‌کند. هنر رسانه‌های سرمایه‌داری هم در همین است، کمتر پیش می‌آید که مستقیما دروغ بگوید، بلکه با ظرافت و دقت «تصویر ذهنی» من و تو را شکل می‌دهد. مثلا همان‌طور که گفتم با دقت از «کلمه انتخابات» در مورد فلسطین طفره می‌رود، یا طوری وانمود می‌کند که این فلسطینی‌ها هستند که همیشه جلوی برقراری صلح ایستاده‌اند و نمونه‌های بی‌شمار دیگر.

بله این‌طوری هم می‌شه به موضوع نگاه کرد. خواست «مردم»‌ لزوما بهترین انتخاب «من» یا «شما» نیست،‌ ولی به هر حال بنا به تعریف «دموکراسی» باید به اون احترام گذاشت.

تناقض جایی ایجاد می‌شه که «من مدافع انتخاب مردم باشم» و بعد از «انتخاب» اونا را به رسمیت نشناسم.

پس اگر اكثريت يك آدم بد را انتخاب كنند تكليف چيست؟
ظاهرا” تكيه به راي اكثريت اگر اكثريت افراد ناداني باشند بزرگترين شكست براي افراد فهميده معتقد به راي اكثريت است.
آيا راي يك فرد فاسد با راي يك فرد درستكار بايد يكسان باشد؟
اصلا” مي توانيد بگوييد فلسفه “حق با راي اكثريت است” از چه تاريخي اختراع شده و مبدع آن چه كسي است؟
در ضمن در مورد ترجمه انگليسي هم “کنترل دولت را به دست گرفتن” به معني غصب دولت نيست و در رسانه ها تقريبا” در مورد همه جا استفاده مي شود، مثلا” “حزب سوسيال دموكرات در فرانسه قدرت را به دست گرفت يا روي كار آمد”