دوستی داشتم موقع راننده‌گی خیلی بی‌احتیاط و ناشیانه دنده عقب می‌گرفت و وقتی به او می‌گفتم «رفیق الان می‌زنی به ماشین پشت سری» پاسخ می‌داد «نه بابا، اگه بخوره صداش می‌اد». در ارتباط با صحبت شما هم اگرچه قبول دارم که این تحلیل‌ها کمی بدبینانه هستند ولی از طرفی نمی‌شه همینطور بی‌هوا هم بود و دست روی دست گذاشت تا ببینیم آیا «صدایش می‌آید» یا نه. قبل از این‌که صدای چیزی بلند شود بهتر است برنامه‌ریزی و پیش‌گیری کنیم.

حمله هوایی به ایران که از نظر برخی از «تندروهای کله‌داغ» آمریکایی مانند آقای «چنی» می‌تواند فقط چند روز طول بکشد برای آمریکا دردسر زیادی مانند آن‌چه در افغانستان یا عراق دارد ایجاد نخواهد کرد. البته در محدود ماندن هرگونه حمله نظامی به ایران تردیدهای جدی وجود دارد، ولی این خطر وجود دارد که «باز‌های تندرو» این خطرات را دست‌کم بگیرند.

در مورد دوم من چندان اطلاعات فنی ندارم، ولی به هر حال نباید فراموش کنیم که توان دفاعی ایران هم محدودیت‌های ویژه خودش را دارد. حمله موشکی به اسرائیل از سوی ایران می‌تواند با پاسخ وحشتناکی از سوی اسرائیل که بارها ایران را تهدید به حمله هسته‌ای کرده است و رفتار 50 سال اخیر آن با فلسطینیان نیز نشان می‌دهد که واهمه اخلاقی از کشتار جمعی مردم بی‌گناه ندارد روبه‌رو شود. در همین راستا بعید است که ایران به صورت مستقیم به اسرائیل حمله کند، حتی اگر از سوی این کشور مورد هجوم قرار بگیرد. از طرف دیگر همانطور که گفته شد، در صورت چنین حمله‌ای اسرائیل به تنهایی اقدام نخواهد کرد و آمریکا برای دفع و خنثی‌سازی دفاع موشکی ایران وارد عملیات حمایتی (و تهاجمی) خواهد شد.

از جزییات و اهداف جنگ میان ارتش اسرائیل و حزب‌الله لبنان اطلاع چندانی نداریم که اصولا این موارد از اسرار نظامی اسرائیل است. ولی به نظر می‌رسد اسرائیل دست‌کم به هدف اصلی خود که ایجاد یک ناحیه امن در منطقه مرزی‌اش با لبنان است دست یافته. فراموش نکنیم که حضور نیروهای سازمان ملل در این منطقه احتمال حمله مستقیم حزب‌الله به خاک اسرائیل را به شدت کم خواهد کرد.

با شما موافق هستم که از یک دیدگاه موضوعات مطرح شده چیزی جز تهدیدات سیاسی نیست. ولی نباید فراموش کنیم که:

اولا همیشه پس پشت تهدیدات سیاسی برنامه‌های پشتیبان یا contingency plans وجود دارد که در صورت لزوم اجرا خواهند شد. آقای بوش بارها و بارها در پاسخ خبرنگاران که آیا جنگ با ایران محتمل است گفته که «همه گزینه‌ها روی میز است». ایشان حتی شهامت و صراحت را به جایی رسانده که در پاسخ به این سئوال که «آیا شما گزینه حمله هسته‌ای به ایران را رد می‌کنید» پاسخ می‌دهد «همه گزینه‌ها روی میز است» یعنی حمله هسته‌ای با «سلاح‌های هسته‌ای ضدسنگر» را نیز در بعضی از این برنامه‌‌ها که روی میز است در نظر گرفته‌اند.

شواهد بسیاری از جمله موارد ذکر شده نشان می‌دهد که «برنامه حمله نظامی به ایران» دست‌کم به صورت یک برنامه جانبی مد نظر است. حال اگر Plan A نباشد Plan B هست و این مساله با توجه به شرایط بسیاری بحرانی منطقه خلیج‌فارس می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

ثانیا: در پاسخ به موضع شما مبنی بر این‌که «منافعی برای این جنگ برای آمریکا یا اسرائیل یا ایران متصور نیست» لازم می‌دانم بگویم بسته به این‌که چگونه و از چه دیدگاهی به مساله جنگ نگاه کنیم گروه‌هایی در هر سه کشور ایران، اسرائیل و آمریکا هستند که از تهاجم نظامی هوایی به ایران سود می‌برند. در اسرائیل گروه‌های تندرو صهیونیستی از چنین حمله‌ای به شدت حمایت خواهند کرد، چرا که ایران را به عنوان بزرگترین خطر تهدید کننده موجودیت خود می‌دانند. در آمریکا از دیدگاه کلان منافع آمریکا ایجاد می‌کند که تا حد توان و امکان منقطه استراتژیک خاورمیانه و منابع آن‌را تحت کنترل خود داشته باشد و از نزدیک شدن ایران و ذخایر انرژی آن به چین یا هند جلوگیری کند. از دیدگاه خرد نیز گروه حاکم بر آمریکا می‌توانند (که چندان هم دراز مدت به موضوعات نگاه نمی‌کنند) ممکن است حمله ایران را به ابزاری برای افزایش هویت و اعتبار حزب جمهوری خواه در انتخابات آتی تبدیل کنند. متاسفانه حتی در ایران هم گروه‌هایی هستند که از درگیر شدن ایران و آمریکا متضرر نخواهند شد. از دیدگاه برخی گروه‌های اقتدارگرای افراطی «جنگ» که تهدیدی علیه امنیت ملی کشور است می‌تواند «بهترین» و «موثرترین» بهانه برای برقراری خفقان کامل و حذف کامل «جمهوریت» از نظام حاکم بر ایران باشد.

در مورد این‌که این‌بار آمریکا اروپا را نیز درگیر خواهند نمود با شما موافق هستم. اگر در جریان باشید حضور نظامی «فرانسه‌» در منطقه خلیج‌فارس گسترش چشم‌گیری یافته‌است و این کشور اولین پایگاه نظامی خود را در کشور امارات متحده عربی راه‌اندازی کرده است. همچنین مانورهای مشترک نیروهای فرانسوی و کشورهای حاشیه‌ خلیج‌فارس نیز می‌تواند در همین راستا تحلیل شود.

در مورد این‌که ایجاد جنگ امنیت و تعادل منطقه و جهان را به هم می‌زند کاملا با شما موافق هستم. اما همیشه «منطق امپراطوری» بر پایه «منطق من و شما» عمل نمی‌کند و نمونه آن‌را در تاریخ زیاد دیده‌ایم. محتمل است که «امپراطوری آمریکا» و «حاکمان کوته‌بین» آن نیز جهان را به آستانه جنگ و نابودی کامل بکشانند.

در مورد این‌که «احتمال جنگ وقتی بالا میرود که امریکا احساس کند که از دیگر بازیگران بزرگ منطقه ( چین – هند – روسیه و اروپا ) در این صحنه عقب افتاده و باید حرکتی بکند و انهم جنگ جهانی سوم خواهد بود» نیز با شما کاملا موافق هستم. به هر حال افت روزافزون اقتصاد و قدرت آمریکا و از سوی دیگر رشد اقتصادی سریع چین (و هند) می‌تواند «زنگ خطری» برای همین موردی باشد که شما اشاره کردید و ممکن است «منطق امپراطوری» برای جلوگیری از سقوط و شکست تصمیم به عملیات پیش‌گیرانه در «ایران» بزند.

همانطور که گفتیم همه موارد فوق گمانه‌زنی و بررسی احتمالات و حالت‌هاست. ولی وقتی موضوعی چنین مهم و حیاتی که سرنوشت فرد فرد ما به آن بسته‌گی دارد مطرح است، حتی احتمالات ناچیز را هم باید بسیار جدی گرفت.

با تشکر فراوان از مشارکت سازنده‌ شما در بحث‌های این وب‌لاگ.

thisjackis می‌نویسد:
7. گزینه ی “تحریم” در گذشته به عنوان هموار کننده ی مسیر “جنگ” استفاده شده است. نمونه های آن در عراق، هاییتی، افغانستان، و یوگوسلاوی دیده شده است. “تحریمهای اقتصادی” قدرت کشور مورد تحریم را برای “دفاع از خود” کاهش میدهد و سپس به آن کشور یورش میبرند.

و آزاده (Azadeh1) می‌نویسد این دلایل هم باید اضافه شود:
8. جمهوری خواهان برای برنده شدن در انتخابات ریاست جمهوری به یک شک عظیم احتیاج دارند والا بازنده محضند!
9. گزارش انحرافی سازمانهای امنیتی آمریکا دقیقا در راستای منحرف کردن ایران از فکر دفاع همانطور که پوتین بعد از اون گزارش متذکر شد!
10. استناد آخرین قطعنامه شورای امنیت بر علیه ایران براساس بند هفتم منشور ملل متحد که دقیقا بر کاربرد نیروی نظامی تاکید شده!