به خودم جسارت میدهم و یک پیشنهاد میدهم که به نظرم اهمیت زیادی دارد.
یکی از جالبترین قسمتهایی که در هر وبلاگ (یا خوراک) میخوانم لینکدونی خوشمزههای وبلاگ است. به خصوص مجموعه لینکهای خوشمزه روزانه که به صورت خلاصه در خوراک وبلاگ ظاهر میشود. از نظر روانشناختی چون «خوشمزه» کردن یک لینک کمی بیشتر از «به اشتراک گذاشتن آن در گوگلریدر» زحمت میطلبد معمولا کیفیت مطالب «خوشمزه» بیشتر از مطالب به اشتراک گذاشته شده در گوگلریدر است.
اما مشکل اینجاست که بیشتر دوستان وقتی لینکی را خوشمزه میکنند (به del.ico.us ارسال میکنند) هیچگونه توضیح یا کامنتی پای آن قرار نمیدهند و این کار انتخاب و مطالعه لینکهای ارسالی را برای من خواننده مشکل میکند. مثلا من از میان لینکهای زیر نمیتوانم درست انتخاب کنم و این خطر وجود دارد که یکسره از خواندن آنها منصرف شوم (بر خلاف میلام):
اگر هر کدام از لینکها (به خصوص آنهایی که عنوانشان زیاد واضح نیست) دارای یک خط کوتاه توضیح باشند، آن وقت من خواننده علاقهمند به وبلاگ خانم یا آقای «الف» یا «ب» میتوانم «گزینشیتر» مطالبی را که به نظر ایشان جالب رسیده دنبال کنم. این کار یک حسن دیگر هم دارد. موضع نویسنده وبلاگ هم تا حدودی در مورد محتوای لینکها نشان داده میشود. فراموش نکنیم من در درجه اول به «وبلاگ نویس» خاص علاقهمند هستم و دوست دارم بدانم نظر او در مورد مطالب مختلف چیست.
خودم هم جدیدا این روش را در پیش گرفتهام و سعی میکنم تا حد امکان لینکدونی خوشمزههایم را همراه با یک خط توضیح ارسال کنم. مثلا نمونه
امیدوارم پیشنهاد من حمل بر جسارت نشود. فقط حیفم میآید به خاطر اینکه لینکدونی دوستان توضیح همراهش نیست از خواندن آن منصرف شوم.
پینوشت: این قسمت را در پاسخ سوال دوست خویم رضا اضافه میکنم. چگونه در سایدبار وردپرس لینکهای خوشمزه را اضافه کنیم:
ویدئوی زیر که از داخل کابین یک هلیکپتر آپاچی آمریکایی ضبط شده حمله موشکی به گروه غیرنظامیانی که در یکی از خیابانهای شهر فلوجه راه میروند و نابودی آنها را نشان میدهد. این کشتار که فقط یک نمونه از هزاران هزار نمونه «فیلمبرداری نشده» یا «فاش نشده» دیگر در عراق است از مصادیق بارز و آشکار «جنایت جنگی» است. {بیشتر در همین رابطه}
چنین رفتاری از سوی نظامیان و فرماندهان آنها اگر از لحاظ حقوقی پیگیری شود میتواند به مجازاتهای سنگین (در حد حبس ابد یا حتی اعدام) فرماندههانی که در طراحی و اجرای آن نقش داشتهاند منجر شود. اما کجاست دادگاهی که قدرت و اراده محاکمه «خوکهای چاق» و نه «سربازان گردنباریک» را داشته باشد؟
خلبان از فرمانده سئوال میکند: تعداد زیادی آدم میبینم. آیا نابودشان کنم؟
صدای فرمانده از آن سو که بلافاصله جواب میدهد: بله نابودشان کن.
خلبان: ده ثانیه
موشک جماعت را متلاشی میکند و دود تمام صحنه خیابان را پر میکند.
خلبان: هدف با موفقیت.
خلبان: آه پسر!
موقعی که خلبان برای شلیک موشک کسب اجازه میکند «تعداد زیادی آدم» را گزارش میدهد، نه افراد مسلح؛ و اجازه شلیک بلافاصله داده میشود. این نشان میدهد دستور اصلی عملیات هدف قرار دادن همه کسانی که در خیابان دیده شوند بوده است. این یک «جنایت جنگی» واضح است.
صدای از سرکیف خلبان که میگوید «آه پسر!» (!Au dude) در پایان فیلم نشان میدهد ایننوع وحشیگری در ذهن نیروهای نظامی اشغالگر رخنه کرده و عادی شده و چگونه رویارویی تبدیل به «جنگ نژادی» شده است.
دو فیلم مستند درباره وقایعی که در فلوجه 2004 رخ داد. اولی با عنوان «فلوجه قتل عام پنهان» نشان میدهد چگونه دستور استفاده از «فسفر سفید» از طریق رادیوهای نظامی اعلام شده است و فیلم دوم با عنوان «فلوجه عملیات خشم ارواح» است.
فیلم اعدام افراد زخمی در فلوجه توسط نظامیان آمریکایی از وبگاه «دموکراسی همین حالا!» (!Democracy Now)، همچنین گفتگوی امی گودمن با یک وکیل درباره بار حقوقی جنایتهای رخ داده شده در فلوجه. {اینجا}
نمونههای محدود و جسته گریختهای که گاه از سد محکم رسانهای حاکم بر عراق عبور میکند و در اختیار مردم قرار میگیرد نشانگر فاجعهای هولناک در عراق است که ابعاد واقعیاش بر هیچکس روشن نیست.
