بامدادی

محصل بودم و روزی که برای اولین بار کتاب «راز کیهان» را از روبه‌روی دانشگاه خریدم و با حالتی از ناباوری و حیرت و هیجان تا آخرین صفحه‌اش را خواندم هرگز فراموش نخواهم کرد. افتادم به جان کتاب‌فروشی‌های دست‌دوم فروش و هر کلمه‌ای که از این موجود ترجمه شده بود را گیر آوردم. چند هفته بعد «پایان کودکی» را خواندم. کتابی که بی‌تردید قوی‌ترین و خلاقانه‌ترین اثر علمی‌تخیلی است که تا به امروز خوانده‌ام. بعدها کم‌کم انتشار کارهای دیگر سی‌کلارک در ایران به جریان افتاد.

آرتور سی‌کلارک متفاوت بود. مثل آسیموف تخلیلی نویس محض نبود و نگاه دقیق علمی داشت و همچون ری‌براد‌بری هم سرد و نچسب نمی‌نوشت. همیشه به خودم می‌گفتم درست همانطوری می‌نویسد که اگر روزی خودم نویسنده بودم می‌نوشتم. اما من نویسنده نبودم و آرتور بود و درست همانطور می‌نوشت که باید می‌نوشت:‌ عالی و بی‌نقص.

 یواشکی پرده را کنار می‌زد و به جای همه ما نیم‌نگاهی به آنسوی قصه‌ می‌انداخت.

عاقبت دوران کودکی را پشت سر گذاشت این پیرمرد دوست داشتنی من. پایان کودکی آرتور سی‌کلارک را گرامی بداریم…

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی