بامدادی

16 Responses to “خانه من کجاست؟”

1. Suicide Of Notes Says:

   
   مارس 26, 2008 at 6:17 ب.ظ

   Heaven Or Hell

   پاسخ
2. شاهین Says:

   
   مارس 26, 2008 at 6:22 ب.ظ

   با ویکی پدیا موافقم

   پاسخ
3. persianeyes Says:

   
   مارس 26, 2008 at 9:24 ب.ظ

   خانه آنجاست که دلدار آنجاست…

   پاسخ
4. فروغ Says:

   
   مارس 26, 2008 at 10:32 ب.ظ

   سلام
   خوشحالم از آشنایی باهاتون.
   خانه آن جاست که آرامش دارید. پس همه صحرا و دریا خانه شماست. مفتخر باشید نازنین، مفتخر، همه جا خانه شماست، خانه ای به وسعت صحراها و دریاها… قبول دارید که دارم حسادت می کنم اما نه من حسود نیستم. خوشحالم که این قدر می تونید وسعت داشته باشید و بپرید و بدوید و عبور کنید و زندگی کنید. آفرین.
   اما خانه می تواند زادگاه آدمی هم باشد اگر به مفهوم کلی تر به آن نگاه کنیم. من در غربت خانه دارم، خانه ای شخصی،امن و توام با صلح و آرامش اما وقتی عمیق تر فکر می کنم خانه واقعی من آن جایی ست که بدنیا آمدم. بزرگ شدم و رشد کردم، عاشق شدم و از همه داشته ها به نداشته ها رسیدم. گرفتم و از دست دادم…
   خانه من ایران من است.

   پاسخ
5. محمود Says:

   
   مارس 27, 2008 at 5:24 ق.ظ

   بامداد ! تا ابد خانه ات آباد باد

   خوشحالم که میخوانمتان

   پاسخ
6. Bamdadi Says:

   
   مارس 27, 2008 at 5:36 ق.ظ

   @ persianeyes:

   عالی بود! این تعریف «خانه» باید توی ویکی‌پدیا اضافه بشه.

   پاسخ
7. Bamdadi Says:

   
   مارس 27, 2008 at 5:49 ق.ظ

   @ فروغ:

   فروغ عزیز شاید این باشه که شما می‌گی. شاید واقعا خانه من همین بیابون‌ها و صحراهاست. دست‌کم تا وقتی که دارم توش زندگی می‌کنم خانه من همینه.

   وجالبه که درعین حال باز هم باورم نمی‌شه که خانه من همین باشه. شما درست می‌گی، خانه به معنای احساس تعلق و نوستالژی و خاطره معنای خاصی داره که شاید فقط توی محیط مانوسی که انسان درش رشد می‌کنه و قد می‌کشه مصداق پیدا کنه.

   پاسخ
8. مصطفی Says:

   
   مارس 27, 2008 at 9:02 ق.ظ

   وقتی میگه خانه، خیلی رسمیه
   من میگم خونه … وقتی هم که میگم خونه یاد یه عالمه محبت و امنیت و آرامش میافتم … شاید حتی آسایش نباشه

   طبق توصیه شما اون پلیر وبلاگم رو حذف کردم

   پاسخ
9. فروغ Says:

   
   مارس 27, 2008 at 11:17 ق.ظ

   مرسی بامداد عزیز
   شاد باشی.

   پاسخ
10. هزاران نقطه Says:

    
    مارس 27, 2008 at 2:14 ب.ظ

    فکر کنم این نوع نگرش و زندگی که من هم کم و بیش همین طور هستم، با این نگرش بهتر باشد که از معنای فیزیکی خانه دور شویم، چون اصولا معنی پیدا نمی کند. به نظرم اگر آدمی خانه فیزیکی را گذاشت در جست و جوی چیزی دیگر، دیگر باید معنای فیزیکی خانه را هم بیرون کند….مطلب تاثیرگذاری بود.

    پاسخ
11. Bamdadi Says:

    
    مارس 28, 2008 at 7:07 ب.ظ

    @ مصطفی:

    باورت شاید نشه ولی «خانه» به نظر من بیشتر آشنا و مانوس میاد. انگار وزنی داره که بهش اهمیت می‌ده و اون رو از همه نقاط دیگر جهان متمایز می‌کنه.
    وزن خانه بودن

    اگه هوس شنیدن‌اش رو کردم بهت می‌گم دوباره بذاریش

    پاسخ
12. Bamdadi Says:

    
    مارس 28, 2008 at 7:08 ب.ظ

    @ هزاران نقطه:

    از دیدگاه شخصی که بگذریم، به نظرم می‌رسه نسل امروز ایرانیان ، به نوعی درد «بی‌خانه‌گی» دچار هستند. آن‌ها که در ایرانند شاید حس امنیت و آرامشی که آدم در وطن یا خانه بزرگ‌اش باید داشته باشد ندارند و آن‌ها که از ایران رفته‌اند نیز همیشه دور از خانه مادری سر می ‌کنند.

    ماجرای اصلی به قول شما وقتی آغاز می‌شود که انسان در جستجوی چیزی دیگر باشد.

    پاسخ
13. راحله Says:

    
    مارس 29, 2008 at 9:05 ب.ظ

    من خانه اي ندارم . شايد باور كردني نباشه اما مادرم هم خانه ندارد ما فقط يك چهار ديواري داريم

    سپاس جالب بود

    پاسخ
14. سپهر Says:

    
    مارس 29, 2008 at 10:00 ب.ظ

    من دقیقاً نقطهء مقابل تفکر «فروغ» قرار دارم. یعنی اینکه: «من خانه ای هم در ایران دارم، ولی وقتی عمیقتر فکر می کنم، می بینم که غربت به معنی واقعی اش، در ایران به من دست میدهد.» ماه آینده بعد از هفده سال مجبور شده ام که یه سفر به ایران بروم. کاش می تونستم نشون تون بدهم که تمام سلولهای وجودم از این سفر بیزار هست. خانه و امنیت من، درست در همینجا که اشخاصی مثل فروغ خانم غربت احساسش می کنند، وجود داره و غربت من در محل خانهء آنها. دقیقاً همونطور که ویکی پدیا گفته، خانه جایی است که احساس امنیت می کنید، دلیلی نداره که اونجا حتماً زادگاه شما باشه.

    پاسخ
15. Bamdadi Says:

    
    مارس 30, 2008 at 5:46 ب.ظ

    @ سپهر:

    مشخصه که از اولین «شهروندان اینترنتی» در میان ایرانیان هستید. البته این رو با توجه به آدرس ای‌میل باورنکردنی شما حدس زدم.

    مفهوم خانه بار شخصی و ذهنی دارد و مصداقش هم برای هر فرد فرق می‌کند. اما در مورد شما می‌توانم درک کنم چگونه ایران ممکن است مصداق امنیت و آرامشی که از «خانه» انتظار دارید نباشد. می‌توانم تصور کنم جفایی که «گروهی از ایرانیان» بر «گروهی دیگر از ایرانیان» کردند نتیجه‌ حسی و عاطفی‌اش این شود که دلسوخته‌هایی چون شما خارج از ایران کمتر احساس غربت کنند.

    می‌فهمم. می‌فهمم. باور کنید…

    پاسخ
16. آزاده Says:

    
    ژانویه 5, 2009 at 4:45 ب.ظ

    یکی از اولین وازه هایی که در ذهن هر آدمی متولد میشه : ” خونه ام “،… ولی به شرطی که دراون به آرامش برسه.. مهم نیست که زادگاهت باشه یا نه، ولی اگه نتونه پناهی برای دغدغه هات باشه، خونه نیست،و قابل تحمل نیست…
    ———————————–
    بامدادی: دقیقا همینه، خانه جای‌ست که حس کنی به خودت تعلق داره و در آن به آرامش برسی. وگرنه خانه نیست.

    پاسخ