مشخصه که از اولین «شهروندان اینترنتی» در میان ایرانیان هستید. البته این رو با توجه به آدرس ای‌میل باورنکردنی شما حدس زدم.

مفهوم خانه بار شخصی و ذهنی دارد و مصداقش هم برای هر فرد فرق می‌کند. اما در مورد شما می‌توانم درک کنم چگونه ایران ممکن است مصداق امنیت و آرامشی که از «خانه» انتظار دارید نباشد. می‌توانم تصور کنم جفایی که «گروهی از ایرانیان» بر «گروهی دیگر از ایرانیان» کردند نتیجه‌ حسی و عاطفی‌اش این شود که دلسوخته‌هایی چون شما خارج از ایران کمتر احساس غربت کنند.

می‌فهمم. می‌فهمم. باور کنید…

سپاس جالب بود

از دیدگاه شخصی که بگذریم، به نظرم می‌رسه نسل امروز ایرانیان ، به نوعی درد «بی‌خانه‌گی» دچار هستند. آن‌ها که در ایرانند شاید حس امنیت و آرامشی که آدم در وطن یا خانه بزرگ‌اش باید داشته باشد ندارند و آن‌ها که از ایران رفته‌اند نیز همیشه دور از خانه مادری سر می ‌کنند.

ماجرای اصلی به قول شما وقتی آغاز می‌شود که انسان در جستجوی چیزی دیگر باشد.

باورت شاید نشه ولی «خانه» به نظر من بیشتر آشنا و مانوس میاد. انگار وزنی داره که بهش اهمیت می‌ده و اون رو از همه نقاط دیگر جهان متمایز می‌کنه.
وزن خانه بودن

اگه هوس شنیدن‌اش رو کردم بهت می‌گم دوباره بذاریش

طبق توصیه شما اون پلیر وبلاگم رو حذف کردم

فروغ عزیز شاید این باشه که شما می‌گی. شاید واقعا خانه من همین بیابون‌ها و صحراهاست. دست‌کم تا وقتی که دارم توش زندگی می‌کنم خانه من همینه.

وجالبه که درعین حال باز هم باورم نمی‌شه که خانه من همین باشه. شما درست می‌گی، خانه به معنای احساس تعلق و نوستالژی و خاطره معنای خاصی داره که شاید فقط توی محیط مانوسی که انسان درش رشد می‌کنه و قد می‌کشه مصداق پیدا کنه.

عالی بود! این تعریف «خانه» باید توی ویکی‌پدیا اضافه بشه.

خوشحالم که میخوانمتان