مجسمه ی قشنگیه.
—————————————————-
بامدادی: اخیرا یه نفر از من پرسیده بود نام این مجسمه چیه. طرف ایرانی هم نبود و نمی‌دونم چرا از من پرسیده بود به هر حال من متاسفانه نامش رو نمی‌دونم.

این البته به خوبی و بزرگی لوران بازمی‌گرده که این‌چنین روابط اجتماعی قوی‌ای داره. وگرنه اگر به عهده من بود آن ملاقات چند دقیقه‌ای در ایستگاه راه‌آهن به یک خاطره کوتاه و کمرنگ تبدیل می‌شد. امثال لوران این‌قدر پررنگ و با نفوذ هستند که آدم رو خواه‌ناخواه در دایره دوستان‌شون قرار می دن.

مجسمه توی بروکسل هست. اگه می‌پرسی کجای بروکسل شرمنده می‌شم چون واقعا نمی‌دانم. از بس لوران منو از توی کوچه و پس کوچه چرخاند که مطمئن نیستم کجای شهر بودیم.

البته عشق به مفهوم عام اون. عشق به انسان، عشق به علم، عشق به اکتشاف، عشق به آینده و …

من هم خوش‌حال شدم از این‌که کامنت گذاشتی دوست خوب.

در جریان نبودم. ولی من اون متن رو به دلایل دیگر هرگز امضا نکردم. حالا که شما این‌طور توضیح دادی که دیگه مطمئن شدم تصمیم درستی گرفتم که امضا نکردم.

خواهش می‌کنم. مدت‌ها بود می‌خواستم در مورد لوران بنویسم اما فرصت نبود. تا این‌که آخرین ای‌میلی که فرستاد دیگه انگیزه‌ من رو برای نوشتن کامل کرد.

آی گفتی هرم مازلو منو انداختی به این صرافت که در موردش بنویسم. واقعا هم هر چه نیازهای اولیه بیشتر برآورده باشه انسان به کارهای پیچیده‌تر برای دستیابی به رضایت و احترام درونی رو می‌آره.

کمال جان، اگر پایه هستی معرفیت کنم. این روزها این جور جاها چون داوطلب کمه خیلی دنبال داوطلب‌های جدید می‌گردن.

سهوها درست شد (امیدوارم). مشکل همان معنا داشتن یا معنا یافتن است.

جمله‌های قصار جالبی بود.