بامدادی

حمله اوباشان روسیاه به منزل حجت‌الاسلام و المسلمین کروبی یار شجاع مردم در شب قدر نشان از ره گم کردگی اقتدارگرایان است. آنها با این اقدامات سازمان‌یافته که حدود ۵روز است زیر نظر نیروهای انتظامی و امنیتی آغاز شده است نشان دادند که اشغال قدس شریف و دشمنی با اسرائیل بهانه است. دشمن واقعی اقتدارگرایان کروبی و شخصیت‌های امثال او و سایر آزادی‌خواهان است. همان‌طور که در ۲۲ بهمن نشان داده شد که مقصد اقتدارگرایان نه جشن پیروزی انقلاب بلکه مراسمی برای چنگ و دندان نشان دادن به آزادی‌خواهان و ملت سبز ایران است. فاجعه حمله به منزل جناب آقای کروبی که به دنبال حمله به منازل مراجع عالی‌قدر در قم و شیراز صورت می‌گیرد بهترین نشان خوف اقتدارگرایان از جنبش مردمی و نیز بهترین دلیل برای ابزاری شدن همه شعارها و مراسم و مناسک اسلامی و انقلاب است. طرفه آن‌که از سوی سازمان‌دهندگان این اقدامات مفتضحانه، سال و روز هم برای پایان عمر ظلم اسرائیل اعلام می‌شود. ما می‌گوییم شما با این اقدامات سیاه و نفرت‌برانگیز اراده معطوف به آزادی مردم را نمی‌توانید سد کنید بلکه راه نیل به آزادی را برای آزادی‌خواهان کوتاه‌تر می‌کنید.

احساس امنیت تنها در امنیت دولت و دولتیان خلاصه نمی شود. بحث از امنیت انسانی است و امنیت انسانی در آزادی از ترس و رهایی از نیاز به دست می آید .کسانی که سوار بر زرهپوش های امن دولتی چشم خود را می بندند و صحبت از عرضه نان به قیمت های بین المللی می کنند ، درد و ترس مردم را لمس نمی کنند. آنها نمی فهمند که ترس از بیرون ریختن اسباب و اثاثیه یک خانواده به دلیل ناتوانی در پرداخت اجاره بها چگونه روح و جسم کم در آمدها را می تراشد. بویژه در فضایی که سرپوش گذاشتن به فسادهای بزرگ و قانون گریزی ها به یک رویه تبدیل شده است.

امروز که کشور با مسائل و بحران‌های مختلفی در سطح خارجی و داخلی روبه روست. یکی از راه‌های برون رفت از این بحران‌ها برچیدن دروغ از جامعه و متوقف کردن این موج‌سازی‌های کاذب است. به جای این جریان‌سازی‌ها و افسانه‌سرایی‌های بیهوده‌ی امنیتی باید با ملت صادق بود. و به جای طرح جنگ اسلامی-ایرانی باید به مردم گفته شود آیا حکومت حق ملت را در قانون اساسی قبول دارد یا نه و اگر قبول دارد چرا نه تنها آن اصول رعایت نمی‌شود بلکه خلاف آن در جامعه عمل می‌شود؛ به گونه‌ای که قانون‌گریزی، نقض حقوق بنیادین و اصول اولیه‌ی عدالت نهادینه می‌شود. گفتن این‌که ایران آزادترین در جهان است در حالی که زندان‌های ما پر از زندانیان سیاسی است مشکل را حل نمیکند‌. انکار مشکلات اقتصادی نیز در حالی که مردم آثار آن را هر روز با پوست و گوشت خود حس می‌کنند چیزی را حل نمی‌کند.