بحثی است بسیار گسترده و شیرین..

ممنون از یادآوری و تجدید یک سری مطالعات قدیمی ام تو این زمینه از گذشته.

«بامدادی» تو هر زمینه ای سخن خوب برای خوندن داره!!!
———————————————————————
بامدادی: بله، در واقع مدل وجود داره. اما شاید بشه گفت پیچیدگی مدل از پیچیدگی‌ نتایجی که تولید می‌کنه خیلی کمتره..

این سئوالیه که هنوز بهش پاسخ درستی داده نشده. هوش چیه‌ و چه چیز ما رو از اون کامپیوتر متمایز می‌کنه.

بحث به نظر من همون میزان انتزاعی بودن مدل هست و همونطور که گفتم اگه موضوع رو خیلی موشکافی کنیم، به بن‌بستی می‌رسیم که اتاق چینی می‌رسه. همیشه در یک سطحی انتزاع وجود داره و مدل از واقعیت فاصله می‌گیره (یعنی دیگه فقط یک ابزار ریاضی می‌شه) حتی تجربی‌ترین مدل‌‌ها.

قبول دارم که نوشته مبحث هوش مصنوعی و اتاق چینی را به گونه‌ی نه چندان مستدلی به «روش علمی» و «رابطه‌ی بین مدل انتزاعی و تجربه‌ی عینی» ربط داده.

ولی بیا موضوع را از دید دیگری نگاه کنیم. در واقع اجازه بده برگردیم به اتاق چینی و مثال‌هایی که در خود نوشته آمده از گوگل.
در این‌جا بحث اصلی این نیست که آیا مدل وجود دارد یا نه، داده وجود دارد یا نه. به نظرم اختلاف اصلی این است که با استفاده از مدل‌های کاملا ریاضی که هیچ ربطی به آن پدیده‌ی تجربی و عینی بیرونی ندارند، بیاییم و رفتار یا خصوصیت‌های آن پدیده‌ را پیش‌بینی کنیم. یعنی مدل ما درباره‌ی آن پدیده نباشد، و صرفا یک مدل انتزاعی باشد.

اگر من با استفاه از «مدلی نحوی از زبان انگلیسی» و «مجموعه‌ی محدود واج‌ها و واژه‌های یک زبان» شروع به اصلاح عبارت‌های انگلیسی کنم، موضوع فرق می‌کند تا این‌که با استفاده از یک مدل صرفا آماری و با مراجعه به تعدادی بی‌شماری (از نظر فیزیکی بی‌شمار) نمونه‌ از جمله‌های انگلیسی این کار انجام دهم. بدون این‌که مدل من هیچ تصوری از زبان انگلیسی داشته باشد. شاید بشود به نوعی گفت، مدل اول (نحوی) به سوژه‌اش آگاه است‌ ولی در حالت دوم، مدل من به سوژه‌اش آگاه نیست.

اگر خیلی این موضوع را موشکافی کنیم، در دل آن به همان تجربه‌ی اتاق چینی خواهیم رسید که برایش جوابی هم وجود ندارد. موضوع خیلی پیچیده می‌شود و از حالت عملی خارج و به یک تجربه‌ی ذهنی تبدیل می‌شود که در نوع خود همیشه جالب است.

@نگاه:
به مفهوم هوش مصنوعی مرتبطه، ولی این دو مقوله با هم یکی نیستند. بحث اتاق چینی البته ماهیت هوش رو به شکل بی‌نظیری به پرسش می‌گیره که هنوز که هنوزه پاسخ مناسبی براش پیدا نشده.

@صادق:
ظاهرا مسیر به سویی می‌رود که از آن بخش کوچک مغزمان هم کمتر استفاده کنیم!

بیاید مهم‌ترین ادعای این مقاله را بررسی کنیم:
«روش علمی کلاسیک بر اساس ساخت فرضیه و مدلی که رویدادهای تجربی را توصیف کند، پایه‌گذاری شده است. اما ما اکنون به اندازه‌ی کافی داده از مشاهداتمان داریم که بتوانیم بدون این‌که مدل یا فرضیه‌ای داشته باشیم، رویدادها یا مشاهدات بعدی را پیش‌بینی کنیم»

این حرف صحیح نیست.
اول از همه چیزی که این مقاله به اسم روش علمی‌ی کلاسیک می‌شناسد نیز نیاز به داده دارد تا میزان صحت‌اش با احتمال‌ای مشخص شود (و نه اثبات شود).
نکته‌ی دوم این است که بدون فرضیه‌ای اولیه هیچ‌گونه استدلال بعدی‌ای ممکن نیست. حتی اگر بی‌نهایت داده نیز داشته باشیم،‌ بدون داشتن «فرضیه» در مورد پدیده‌ی تولیدکننده‌ی این داده‌ها نمی‌توان پیش‌بینی‌ای انجام داد. این‌که می‌بینیم خیلی وقت‌ها به نظر می‌رسد که چنین فرضیه‌ای وجود ندارد به این دلیل است که این فرضیه را به صورت بارز (explicit) بیان نکرده‌ایم و به جای‌اش فرضیه‌مان به صورت ضمنی (implicit) جایی قرار گرفته است (و گاهی متاسفانه خودِ داده‌کاو نیز از وجود فرضیه ناآگاه است).

تفاوت تنها در میزان قوت و وزن‌ای است که روی فرضیه‌ی اولیه می‌گذاریم. گاهی این فرضیه بسیار قوی است و داده‌ها تنها قرار است بعضی از ناشناخته‌های آن فرضیه را تبیین کنند،‌ گاهی فرضیه‌ی اولیه حداقلی است و بسیاری از ناشناخته‌ها (اما نه همه چیز) به کمک داده‌ها مشخص می‌شوند.

Is Google Making us Stupid?