جواب دادم، ولی پست نشد. این کامنت‌نینجا که از طریق اون پاسخ می‌دم یه بدی داره و گاهی وقتا پاسخ‌ها بدون این‌که متوجه بشم ارسال نمی شن. یه همچین چیزی نوشته بودم:

سئوال‌های بدیهی می‌پرسی. مسلما هرگونه تمرکز قدرت یا ثروت به خصوص از نوع غیرپاسخگوش می‌تونه خطرناک باشه و به صورت طبیعی به زورگویی و توسعه‌طلبی گرایش پیدا می‌کنه. این در ذات قدرت هست و ربطی هم نداره که ایرانی باشه اسمش یا مثلا آمریکایی یا چینی.

ولی در مورد بحثی که من مطرح کردم: نباید «اگر این‌بود و اگر آن‌بود» را با «این‌هست و آن هست» یکی دانست. نمی‌شود کسی را به جرم ناکرده محکوم کرد که مثلا اگر ایران جای آمریکا بود چه می‌کرد. حالا که نیست، حالا که ایران حمله‌ی متجاوزانه به کشوری نکرده، حالا که ایران خود قربانی حمله‌های متجاوزانه و جنایت‌های جنگی بوده.

از آن طرف در مورد آمریکا اما «اگر» وجود ندارد. به شهادت تاریخ معاصر، آمریکا جنگ‌طلب‌ترین کشور جهان است، بارها به کشورهای مختلف لشگرکشی کرده و با قلدری از اتهام حمله‌ی متجاوزانه گریخته. استاندارد دوگانه درست کرده و هرجا که به سودش نبوده قانون را به سمت خود کج کرده. این‌ها دیگر «اگر ندارند» اما اتهام تو به ایران «پر از اگر و مگر است».

در ضمن محض اطلاع شما عرض کنم: همان‌طور که بارها هم گفتم سرکوب مخالفین خیلی فرق می‌کند با تجاوز به یک کشور دیگر. اولی یک جرم غیرقابل قبول است و دومی در زمره‌ی بزرگ‌ترین جنایت‌های جنگی در سطح بین‌المللی. این نوع مقایسه‌ها را نکنید که کار نئوکان‌هاست.

شما كه براي هر سوالي يك جواب در آستين داري جواب من را نيز بده….مشتاق شنيدنم….

خوب البته این نظر من فقط نیست. خیلی‌ها اعتقاد دارند چون عراق تهدیدی برای امنیت آمریکا یا انگلیس محسوب نمی‌شده و بحث سلاح‌های کشتار جمعی و غیره که از سوی کشورهای مهاجم مطرح شده بود دروغ بوده، پس این حمله ماهیت تدافعی نداشته و حمله‌ی متجاوزانه بوده.

البته همونطور که گفتم «نمونه‌ی احتمالی حمله‌ی متجاوزانه» یعنی تا وقتی که به صورت دقیق در دادگاه بررسی نشه نمی‌شه نظر قطعی داد. دادگاه هم که برگزار نخواهد شد، چون کشورهایی مثل آمریکا یا انگلیس رو نمی‌شه پای میز محاکمه‌ کشوند، چون حق وتو دارند.

قوانین بدون پشتوانه بی‌معنی هستند. پشتوانه‌ی قوانین من و تو هستیم در سراسر جهان که با آگاهی از حق و حقوقمون و جلوگیری از این‌که با سناریوهای رسانه‌ای افکار و احساستمون را بازی بدن باید قوانین رو تبدیل به واقعیت‌های اجرایی کنیم.

خوب گفتی سارا. من هم از این دسته‌ آدم‌های به قول تو نایس که کشتن یه موش و قتل عام یه کشور براشون یکسانه حرصم می‌گیره.

نکته‌ی مهمی رو گفتی. راستش علت این‌که این قانون رو بعد از جنگ جهانی دوم هم گذاشتن همین بود. می‌خواستن که جهان دیگه شاهد چنین جنگی نباشه.

این چه حرفیه رفیق عزیز. خجالت چرا؟
منو باید ببخشی که توی حیطه‌هایی که تخصص ندارم هی دست درازی می‌کنم. امیدوارم هرجا دیدی حرف بی‌ربطی می‌زنم بهم گوشزد کنی.

قربانت

ممنون کامبیز عزیز. واقعا همین‌طوری هست که گفتی. همه دنبال این هستند که نظر امپراتور را توجیه کنند و باورکردنی جلوه دهند. همه حتی خیلی از قربانیان کشورهای مورد تجاوز. جای تاسف است این دنیای وارونه‌ی ما.

«حمله‌ی نظامی آمریکا به عراق و اشغال این کشور، یکی دیگر از نمونه‌های احتمالی «حمله‌ی متجاوزانه» است (که متاسفانه هنوز در هیچ دادگاهی بررسی نشده).»

جناب آقای بامدادی شما چقدر صلاحیت دارید این حمله رو جزو حمله‌های متجاوزانه به حساب بیارید؟ طبق کدام استدلال منطقی و بر مبنای کدام قانون بین المللی؟ بهتر است کمی حقوق بین الملل مطالعه بفرمایید.

اگر از دادگاهی که رای به این ماجرا داده نقل بفرمایید در غیر این صورت لطفاً بدون منطق کسی را متهم نکنید.

سوال اصلی این است که در نزد کشورهایی مثل ایران یا عراق زمان صدام ،جایگاه برخورد قهر آمیز و خشن با مناقشات(داخلی یا خارجی ) در کدام اولویت قرار دارد و همینطور جایگاه گفتگو و به عبارت بهتر گفتمان سیاسی و منطقی در کدام اولویت؟
در مناقشات داخلی ، دولت ایران حاضر نیست کوچکترین اجازه فعالیت و حضور سیاسی را به مخالفان خودش بدهد و تیغ قهر حکومت حتی آیت الله های بسیاری را نیز بی نسیب نگذاشته . در واقع روش برخورد خشن (نظامی-امنیتی) به وضوح بالاترین اولویت را در نزد حاکمان ایران داشته و دارد.

این اولویت بالای جنگ در نزد تصمیم گیران اصلی ایران باعث شد که جنگ با عراق ادامه پیدا کند و تا فتح قدس می خواست که پیش برود و همینطور باعث می شود که کوچکترین اعتراضها با خشنترین روشها در داخل سرکوب شود (حتی اعتراضهای صنفی مانند کارگران شرکت واحد و یا فرهنگی مانند حقوق زنان و اقلیتها)

در واقع احمدی نژاد و بوش هر دو دو روی یک واقعیت تلخ هستند که استفاده از سریعترین راه یعنی سرکوب خشن را در اولویت اول تصمیمات خود در نظر میگیرند.

اگر صدام سلاح اتمی داشت 100% از آن در جنگ با آمریکا-اسراییل استفاده می کرد همانطور که مردم عراق را به جرم مخالفت با خودش با بمبهای شیمیایی قتل عام کرد.

قدرت هیچگاه عقب نشینی نمی کند مگر در برابر قدرتی بزرگتر

دیکتاتور ها هیچ فرقی با هم ندارند چه اسمشان بوش باشد چه صدام چه حکومت ایران و ….
همه آنها به سریعترین راه برای رسیدن به هدف فکر می کنند.
اما تو هنوز این مسوله را نمی خواهی قبول کنی.

یک سوال از تمام کسانی که این پست را می خوانند:

اگر حکومت فعلی ایران با همین منش و تفکر حاکمی که الان دارد به یکباره به قدرت اول نظامی دنیا تبدیل شود چه اقداماتی را انجام می دهد؟
این یک سوال اساسیست. آقای بامدادی پیشنهاد می کنم این سوال را در پست اصلی وبلاگت هم مطرح کنی تا نظرات تمام خوانندگان وبلاگت را هم ببینیم.

سوال دیگر از بامدادی:
نقش دیکتاتور های ضعیف در بوجود امدن جنگ های متجاوزانه چقدر است؟