باز هم احساس قدرت می کنم ، و خوشحالم که ایران سرزمین خود من است .
چون زهر آمریکا تمام دور وبر ما را و اخیرا پاکستان و روسیه را نیش زده ولی هنوز ایران را از بعد از تولد من زکی !

ببینید صدام یکم شل اومد ، آمریکا چطور پرید توی خاکش .

افغانستان را نگاه کنید ، شده کفش کتونی آمریکایی ها ، راحت پاشون توش می کنند . سهم مردمانش شده چرک لای انگشتهای پاهای اونا . نه تنفسی ، نه معنایی از زندگی .

پاکستان را ببینید ، تا بحثها سرآقا بالاسرهای مملکتش از حد تعیین شده آمریکاییها گذشت ، حالا آمریکا هر روز داره توی خاکهای مرزی پاکستان می کوبه .

حالا منتظر شماهاست ، انقدر خوراک فکری که الان هم راحتتر شده از طریق جُک ، حزب ، شایعه ، بلوتوث ، ماهواره و اینترنت ، اشخاص ، بحرانهای داخلی و .. بهتون میده ، بعدشم هم اینها رو میگیره ، هم همه چیز ، مهمتر از همه شخصیت و احترام شماست که اون اول از همه میگیره.

رفتن برقها به نظرم تلنگری به پیامدهای ناشی ازجنگ با آمریکا یود . مگه شیوه ی جنگ را در جنگ اسرائیل با لبنان ندیدید ، اول از منهدم کردن مهمترین تاسیسات کشوری که سرمایه سالیانی را برای خود برده بود شروع کرد ، و انقدر حساب شده پیش رفتن و نابود کردن که حتی از یک پل 10 متری هم نگذشتن .

آقا بالاسرها در حفظ مملکت شون خیلی مهم هستن ، دست کم نگیرید اونها رو . ببین پوتین رئیس جمهور روسیه امسال جای خودش رو به یکی دیگه داد و خودش یه درجه اومد پائین تر ، جنگ گرجستان با روسیه یا همون آمریکا با روسیه شروع شد ، فقط یه جابجایی بود ، پس حتی انتخابات را هم دست کم نگیرید .

اگه ما 70 میلیون برادر و خواهر تنی و ناتنی سرسفره ، باهم دیگه سر ارث پدری دعوا داریم ، دلیلی نمیشه از سازمان ملل بخوایم غذای ماهارو تقسیم کنه ، چون اون لاشخوری که داره از بالا دور ما بال بال میکنه و حرفه ایی شده برای همین موقع ها .

ما کشورهای همسایه همگی یک ابزار و تسلط نظامی ، سیاسی ، اقتصادی ابرقدرتی در مقابل ابر قدرتی دیگر هستیم .

حالا یکی سر نیزه است (…) ، یکی دسته نیزه ، آمریکا هم فشار نیزه و منتظر برای ساخته شدن و جاافتادن درست نیزه در دستاش .

البته یکی هم مثل بامدادی و بقیه ، سپری در مقابل این نیزه .

دوست عزیز، شاید من به اندازه‌ی شما تجربه‌ی مستقیم آوارگی و جنگ را نداشته باشم، اما من هم به نوبه‌ی خود از جنگ آسیب‌های فراوان دیده‌ام و به اندازه‌ی کافی از مصائب این هیولای ضدبشری می‌دانم که «بدانم» با آن مخالفم.

من پست آرش کمانگیر را خواندم و برایش یک جواب نوشتم که دیدم هیچ جوابی هم نداده (یعنی نداشته که بده) اینجا می آرم خواستی بزار تو پستت

آرش جان

معمولا چون پستات تناقض گویی و مقایسه های غیر منطقی زیاد داره و یابیشتر به غر غر پیرزنها می مونه تصمیم گرفتم دیگه زیاد وقت صرف بحث کردن باهات نکنم ولی در این یک مورد که در مورد آب آلوده وشرایط اسفناک مردم عراق بعد از جنگ است اجازه بده چند جمله از پرفسور توماس ناجی از دانشگاه جورج واشنگتن اینجا نقل کنم:

علیرغم علم به عواقب وحشتناک این عمل بمب افکنهای آمریکایی در جریان جنگ خلیج فارس و تحریمها علیه عراق” اقدام به بمباران نه تنها مواضع نظامی بلکه زیرساختهای آب آشامیدنی کردند که نتیجه اش شیوع بیماریهای همه گیر و مرگ و میر مردم بی گناه بویژه کودکان بود.”

ص ۹۶

REFRENCE

Prof. Thomas J Nagy in “The secret behind the sanctions: How the US intentionally destroyed Iraq’s water supply” for the Progressive in ۲۰۰۱

In Drying out the desert in book “Troubled Water, Anita roddick (۲۰۰۴)

قابل ذکر است که در مقاله دیگری در همین کتاب به بررسی تنش ۶۰ ساله فلسطینیان و اسراییل از دید تازه ای نیز اشاره شده: دعوا بر سر آب و اینکه چطور با بستن آب بر روی روستاها و یا انحراف رودخانه ها مردم این بخشها را با خطرات مرگ و زندگی مواجه کرده
Ref: same book
“Thirsting for justice in Palestine”
by Barbara Stocking , oxfam

اگر با نظر کسی مخالف هستید بحث دیگری است تا تحلیل شخصیت اش.

( داخل پرانتز همه توصیفاتی که طرفداران جنگ _واقعا باور کردنش سخته که عده ای هم باشند که طرفدار این باشند که کشورشان اشغال شود ولی می بینیم که هستند و مجبوریم عده ای حسابشان کنیم_ از ایران امروز کرده اند احتمالا به ده بیست سال پیشی بر میگردد که مهاجرت کردند)