شب که میخواستم درب اتاقک کوچکم را باز کنم، دل توی دلم نبود. نمیدانم چرا. حس میکردم آن پشت چیزی انتظارم را میکشد. درب را باز کردم و … حدسم درست بود. زیباترین منظرهای که ممکن بود در آن لحظه در وسط بیابان نصیب کسی شود، پیش رویم بود. دوربین را برداشتم که تلاش مذبوحانهای کنم برای ثبت ذرهای از زیباییاش.
ماه را چطور باید کادربندی کرد؟ وسط بگذاریش قشنگ نمیشود، گوشههایش را هم که نمیشود زد، بالای تصویر هم حس خوبی نمیدهد، این همه مدت بالا بوده، توی عکس من هم بیاید آن بالا؟ ظالمانه نیست؟ به نظرم رسید گوشهی پایین بهترین جاست. چه اشکال دارد، بگذارید یک شب هم که شده، ماه بیاید آن پایین گوشهی عکس من تک بزند و کمی استراحت کند.
اگر این عکس را دوست ندارید که هیچ. اما اگر دوستش دارید، این عکس به شما تقدیم میشود.
