شاید همین مدرسه بوذ که باعث شد…
شاید همین مدرسه بوذ که باعث شد…
شاید همین مدرسه بوذ که باعث شد…

============
من متولد 1368 هستم ، اما همه حرفهایی که زدی با روزگار من هم فرقی نداشت…
از معدود پست هایی در وبلاگستان فارسی بود که در چند سال اخیر تا آخر خوندم و نویسنده اش را تحسین میکنم، واقعا نمره 20 داره. شاید جزء 10 متن برتری باشه که تا حالا خوندم.
فکر میکنم این سومین کامنتی هست که در عرض این 7 سال کار با اینترنت توی یک وبلاگ مینویسم.
منو یاد خاطرات تلخی که در طول 12 سال تحصیل در پایه های ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان و پیش دانشگاهی داشتم انداختی. چند ساعتی میشه که به گذشته ام فکر میکنم و گریه میکنم، گریه میکنم چون من من همانند آنانی نبودم که از آخرین تکنولوژی های روز دنیا در طول تحصیل در آموزشگاه استفاده میکنند (ابزار های مربوط به فیزیک، شیمی، ریاضیات، اینترنت و رایانه، میز و نیمکت های استاندارد و غیره) اما همیشه کسی با نام معلم، ناظم و مدیر بالای سرم داد میکشیدند که اینها ابزار بیت المال هست….اما افسوس که هیچ گاه نفهمیدم که بیت المال برای خود ماست، نه کس دیگر… میگفتند اینها رو دولت خرج کرده، اینها رو نباید کثیف کرد، روی نیمکت خط نکش، صندلی رو روی زمین نکش، چکار بکن ، چکار نکن، چه خط کش هایی که روی دست ما نخورد، چه مدادهایی که لای دستم نگذاشتند، چه حیاط هایی که در روز های سرد که سگ سینه پهلو میکنه و خر تب میکرد، دور تا دور ده ها بار ندویدیم(تنها به این خاطر که از وقتی از مدرسه به خونه میرفتیم تا نصفه شب تکلیف مینوشتیم و دستمون تابل میزد، اما چون به جای 10 بار نوشتن از روی درس، 9 بار نوشته بودیم و دیگه دستمون و چشممون هماهنگ نبودند تا اون یک دور باقیمانده رو بنویسیم.) چه مراسم هایی که مانند عروسک خیمه شب بازی ساعت ها سر پا ، در آفتاب سوزان یا سرمای زمستان در حیاط می ایستادیم تا جناب مدیر، ناظم، معلمان، و پیشنماز مدرسه برامون حرف بزنند، ما باید عین میخ سر جایمون می ایستادیم تا حرف بزنند، حرف هایی که حتی یک بار هم در زندگی مون بدرد نخورد… چه نماز خونه هایی که (همانطور که اشاره کردید) بوی بد پا و عرق در آنجا طنین انداز بود، و گهگاهی بوی عطر عربی و گلاب های بدبو که در گلاب پاش بودند، به این بو افزوده میشدند تا با خدایت در این قطعه از بهشت(همانطور که امام جماعتمون میگفت!) راز و نیاز کنی، راز و نیازی اجباری، اونو بپرستی و ازش سپاسگذاری کنی، سپاس گذاری کنی بخواطر این نعمت هایی که بهت داده، سپاسگذاری کنی از پدر و مادرت، از جامعه ی عدالت گسترت، از مدرسه ، خونه ی دومت، از معلمانت، پدر و مادران دومت، از کسایی که بارها خودشان میگفتند که از پدر و مادر هم برای ما دلسوز ترند…چون پدر و مادر ما را به دنیا آوردند، اما معلم ما را تبدیل به انسان میکند(!) آری، با اون خط کش های فلزی یک متری، حقی بزرگ بر گردن ما گذاشتند!!
کاری کردن که از زندگی سیر بشیم.

یادم نمیره وقتی که کاغذ مچاله شده ای رو که زیر میزم بود به بیرون انداختم و خیلی اتفاقی معلم این حرکت منو دید، گفت کاغذ رو ببرم پیشش، پس از کلی باز جویی که چرا کلاس رو کثیف میکنم (!) پرسید که کاغذ رو برای چی مچاله کردم و به بیرون انداخم، گفتم برای من نیست و زیر میز بود، اون هم کاغذ مچاله شده رو باز کرد و دید کاریکاتوری از اون معلم در آن کاغذ هست، مرا به باد کتک گرفت، از کلاس بیرون انداخت و تا دم دفتر مدیر کتک زد، و جلوی دفتر، منو هل داد و دستم به شیشه ی در اصابت کرد و شیشه در دستم خورد شد و هنوز هم زخم های ستاره گون اش بر دستم هست و هنوز هم یکی از انگشتان دستم حس ندارد… افسوس که پدر و مادرم صبح تا شب مثل خر جون میکندند تا شکممون رو با غذاهایی بدتر از زهر سیر کنند و هیچ وقت عرضه نداشتند که از حق بچشون در مقابل اون ظالم دفاع کنند.

براستی، اگر قیامت اینجور که میگن وجود داشته باشه و حق و عدالتی هم در اون روز باشه، من بی نماز و بی روزه و خدا نترس به جهنم میروم، یا معلمی که آن کار ها را با من کرد؟! یا آن امام جماعتی که به زور ما را در آن مکان بد بو ، زشت و تهوع آور که با نام “قطعه ای از بهشت” میخواند نگاه میداشت تا با خدایی که هیچ وقت حسش نکردم و همیشه ازش شاکی بودم وجودش رو با دلیل و برهان نفی کردم راز و نیاز کنم؟! نمیدونم، شاید در بهشت خداپرستان هم بویی می آید شبیه به بوی پای نفر جلویی که سرم با پاهای بدبویش، در هنگام سجده کمتر از 10 سانتی متر فاصله داشت!!

شاید همین مدرسه بود که باعث شد از خودم و زندگیم بیزار شوم.
شاید همین مدرسه بود که باعث شد از خدا و دین بیزار شوم.
شاید همین مدرسه بود که باعث شد…

——————–
باز هم بابت این پست زیبا و تاثیر گزار متشکرم.

“من هم خوب نبودم. دلم برای خودم می‌سوخت.”

نه من اون روزها چنین احساسی نداشتم، اما این‌طور به من می‌گفتن، بزرگ‌ترها، خانواده و معلم‌ها.

تا زنده‌ایم با ما خواهد بود. امیدوارم این «آگاهی» باعث بشه برای نسل‌های بعد چنین موضوعاتی پیش نیاد.

دقیقا نکته همینه، اون فشارها در دورانی که شخصیت ما داشت شکل می‌گرفت، باعث شده نتونیم نگاه بی‌طرف یا منصفانه‌ی خودمون رو حفظ کنیم. دست کم برای اون نسل رسیدن به چنین نگاهی دشوارتره.

موافق نیستم، اون محرومیت‌ها و فشارها روی شخصیت، عواطف، بی‌طرفی و مزاج اون نسل تاثیر گذاشته. فکر می‌کنم از موارد معدود که بگذریم، اکثریت اون نسل هنوز از عوارضش در عذاب هستند (شاید موفق باشند، اما کسی چه می‌دونه زندگی خصوصیشون چطوره)

پس یادت هست خوب. فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت یادمون بره.