ورود به مسجد عظیم ایاصوفیا بلافاصله غافلگیرت میکند. نه به خاطر بزرگی و عظمت بنا و نه به خاطر انبوه توریستهای دوربین به دست. به خاطر جملهای که درست در آستانهی ورود به تو میگوید (نفهمیدم از کیست):
من انسانهای بیشماری دیدهام که لباس بر تن نداشتند.
من لباسهای بیشماری دیدهام که انسانی در خود نداشتند.
به خودت میگویی خواندن همین جملات در این محیط بس، که سفر هزاران کیلومتریات عالی و سودمند بوده باشد.

قابل فکر بود . مرسی
خیلی خیلی قشنگ بود.
قرار بود امسال بریم ترکیه، نشد. خدا قسمت همه کناد
واقعا درست میگین من عاشق این جمله شدم بگذریم از بقیه زیبایی هاش که دلت نمیاد چشم ازشون برداری …واقعا به نظرم از واجباته زندگی همه آدماست و شدیدا توصیه میشه دیدن این مکان و کلا این شهر و زیبایی های دلفریبش…. کلی نوستالژی بود این پستتون ! ممنون
ممنون
jaleb bood. manam ensanaye bi-ghaza didam va ghazaee ke fased shodan va kasi oona ro nakhord
kollan mishe in jomle ro omomi kard
“man ensanaye bi-X zaidi didam va X-haee ke kasi azashon estefade nemikone ya inke bish az had estefade mikone”
X mitoone har chi bashe: khorak, pooshak, maskan, bargh, aab, etc..
harf zadan kheili asoone to weblog ya har mediaye dige, mohem amal kardan hast.
گویا شعر از مولاناست.
عجب جمله ای! هم مفهمومش و هم بازی ای که با کلمات کرده (که مورد علاقه شماست!!)
خیلی زیبا و پر مفهوم بود.
خصوصا جمله دوم!
چقدر زيبا
شايد يك جورهايي مصداق اينهم باشه :
تن آدمي شريف است به جان آدميت
نه همين لباس زيباست، نشان آدميت
@ nillgoonn:
حتما هست، همینه. این جملات کهنه نمیشن، این جملات تمام چیزی هستند که مثل پیوندی جامعهی بشری رو کنار هم نگاه داشته.
جمله ای هست که هیچوقت کهنه نمیشه