دیدگاه‌ها در: نگاه استراتژیک: مواد مخدر به مثابه سلاحی فلج کننده

توسط: نگاه استراتژیک: روسیه در آمریکای لاتین - فرصت‌ها و چالش‌ها « بامدادی

نگاه استراتژیک: روسیه در آمریکای لاتین - فرصت‌ها و چالش‌ها « بامدادی — Wed, 05 Nov 2008 00:01:12 +0000

[...] منطقه‌ی «کوبا، گرانادا،نیکاراگوئه» (یا نقاطی مشابه)، حمایت روسیه از تولید و انتقال مواد مخدر به ایالات متحده… و ایجاد بی‌نظمی و اختلال در جامعه‌ی آمریکا از طریق [...]

توسط: نگاه استراتژیک: روسیه پایداری داخلی آمریکا را هدف قرار می‌دهد « بامدادی

نگاه استراتژیک: روسیه پایداری داخلی آمریکا را هدف قرار می‌دهد « بامدادی — Thu, 09 Oct 2008 21:07:58 +0000

[...] دیپلماسی و چند بمب‌افکن و هواپیمای شکاری احتیاج دارد. تسهیل و تشویق تجارت مواد مخدر به آمریکا (تاکتیک دوم روس�…، چند محموله اسلحه‌ و مقداری زیرکی لازم دارد. ناپایدار [...]

توسط: bamdadi

bamdadi — Thu, 09 Oct 2008 10:39:26 +0000

@ منیری: منیری، فکر خوبیه. یه صفحه درست می‌کنم به این اسم و شاید هم یه لوگو گذاشتم براش مثل یک‌عکاس که دم دست باشه. ممنون از پیشنهادت.

توسط: منیری

منیری — Thu, 09 Oct 2008 09:24:36 +0000

بامداد عزیز سلام. امروز بالاخره بعد از چند روز تنبلی نشستم و همه‌ی نگاه استراتژیک رو یکجا خوندم. دست مریزاد و خسته نباشی. من که مشتاقانه منتظر بعدی‌ها و سیاست‌های روس‌های خستگی‌ناپذیر هستم.
اما یک پیشنهاد، یک یادداشت بنویس و خلاصه‌ای از نگاه‌ استراتژیک رو به همراه لینک یادداشت‌های مرتبط در اون بگذار و هر بار به روزش کن. یک لینک از همون یادداشت بگذار نوک وبلاگ. حیفه که گم شه بین یادداشت‌های وبلاگ.

توسط: فرشته جعفری

فرشته جعفری — Thu, 02 Oct 2008 12:17:14 +0000

جناب بامدادی سلام.
متن مصاحبه مجله تخصصی وبلاگ “شماها” را با شما خواندم. ایکاش لینک این مصاحبه را در قالب یک پست در وبلاگتان قرار می دادید. وقتی کامنت می گذاری باید تمام قواعد و قوانین شخص وبلاگ نویس را رعایت کنی. اگر در نوشتن این کامنت نتوانم حرف دلم را با راحتی خیال بزنم در هر جا که باشد آن را قطع می کنم. من به صراحت لهجه و گفتار میان دوستانم شهره هستم. پس اگر دیدید بعضی از نظراتم را نمی پذیرید کافی است کامنتم را خذف کنید که ان را حق شما می دانم.
به قول بزرگترها برویم سر اصل مطلب:
این نقد یا نظریه ای کاملا شخصی است از بحثی که در مجله تخصصی “شماها” در باب ” مجاز و مجازی” باب شده است. اگر در این مجله امکانی وجود داشت که ذیل نوشته ها کامنت قرار می گرفت مطمئن باشید در وبلاگ شما نمی نوشتم.
اگر مصاحبه جناب آقای مهدی بهرامی را با شما از ابتدا تا انتها بخواهیم خلاصه کنیم چند بخش را شامل می شود: معرفی- خصوصیات فردی شما- علائق شما – گستره فعالیت و گستره ذهنی شما و دغدغه های فکری تان
( لحن تندم شروع شد.) چه اهمیت دارد که اصرار داشته باشیم افراد با هویت واقعی خود به ما معرفی شوند. فکر می کنم این جمله از مارلون براندو است که می گوید انسان ها هر روز نقابی از گوشه بالش خود بر می دارند و آن را بر چهره می زنند. آن را جلوی آینه مرتب می کنند و در اجتماع ظاهر می شوند. شب هنگام وقتی سر به بالش می گذارند خود خود خودشان هستند.
برای هر “چرایی” یک “چون که “وجود دارد. بر فرض دانستیم که نام واقعی هر کسی چیست چه اهمیتی برایمان خواهد داشت. هر کس وامدار تفکر خویش است نه نام و نشان و منسب خانوادگی!
اگر روزی کسی از من بپرسد چرا نام فرشته را برای خود انتخاب کرده ام خواهم گفت: در دنیای واقعی همه کودکان به وسیله والدین خود نام می گیرند. این تنها نقطه مشترک همه انسان ها از هر نژاد و قوم و قبیله ای است. تنها دستوری که برای این امر وجود دارد این است که می گویند نامی برای فرزندان خود برگزینید که او به داشتن آن نام افتخار کند.
حال من در دنیای مجازی این امکان را برای خود فراهم می بینم که هر نامی که خواستم برای خود انتخاب کنم. هر نامی! فرشته، تنهاترین، بامداد، گناهکار، مداد رنگی و هزاران نقطه و غیره. این نام شناسنامه من در دنیای مجازی است. نشانه هویت و شخصیت من نیست. شخصیت من در این دنیا که مجاز می خوانندش وبلاگم، سایتم، کنش های اجتماعی ام و ….. دیگر است. در کل تفکرات و زبان انگشتانم نشانه تفکر و شخصیت من هستند. من نه با زبان حقیقی ام که با زبان انگشتانم که دکمه های کیبرد را به رقص در می آورند ذهنم را بر دایره زندگی می ریزم.
در دنیا چه ایران و چه هر جای دیگری به تخصص بیشترین اعتبار و اهمیت را می دهند. یکی با وسایل رفاهی بیشتر و یکی مثل مملکت خودمان با رفاه کمتر. به نظرم این سوال خوبی نیست که پرسیده شود “شما که مهندس برقی؛ چطوری سر از نفت درآوردی؟”
دبیری داشتیم که می گفت: سه انتخاب در زندگی سرنوشت ساز است. انتخاب همسر، رشته تحصیلی و کار. ( فکر می کنم نقدم را در همین جمله عنوان کرده باشم.)
در بحث تاریخچه وبلاگ نویسی تان صحبتی ندارم که همه قریب به اتفاق جامعه وبلاگستان از این دست فراز و نشیب ها زیاد داشته اند. فقط متوجه این دور و تسلسل مجازی و حقیقی بودن مصاحبه کننده با شما نمی شوم. ایکاش یک کلام می گفتید من در وبلاگم تفکراتم را می نویسم که نه ربطی به دنیای مجازی دارد و نه دنیای حقیقی. هر آنچه ذهنم را به خود مشغول کند بازتابش را در وبلاگم چه عکس باشد، چه شعر ، چه مینی مال های توییتری منعکس می کنم. جنگ عراق و آمریکا و وضعیت اقتصادی و عکس از بیابان و ماه و همه کائنات که واقعی اند. افکار من هم واقعی هستند. صرف یک نام که برای خود برگزیده ام که مرا ماشینی بدون قوه تعقل نمی کند! ( من اصلا اصرار آقای مهدی بهرامی را بر دو کلمه مجاز و واقعیت درک نمی کنم.)
در بخش دیگر مصاحبه از دموکراسی و تعریف شما و ….. ذکر شده. من در طول مدتی که با وبلاگ شما آشنا شدم وبلاگ شما و تفکرات شما را در هیچ قالب سیاسی نریخته ام. شما در این قالب ها نمی گنجید. بگذارید واضح بگویم. نه شما بدبینی افراطی شبه سیاستمداران ایرانی را دارید و نه تحلیل ها و نقدهایتان می تواند ارکان سیاست کشوری و حزبی و دسته ای را بلرزاند.
شما سیاسی نویس نیستید. علاقه شما دموکراسی هم نیست. این بخش از مصاحبه را من یک کاریکلماتور یا بازی با کلمات دیدم و بس.
این بخش از مصاحبه مرا یاد صحبت جناب کمانگیر در معرفی پادکست شما انداخت. صحبتی که مرا به عنوان شنونده دچار نوعی تعلیق کرد که یعنی چه: ” سمت و سوی نگاهش؟ ”
شما به عنوان یک وبلاگ نویس به زعم من، در دایره آزادی و آزادیخواهان می گنجید. برای شما ناراحتی و غم نهفته در نوشته های وبلاگ نویسی از غزه آنقدر ارزشمند است که افطار هزاران هزار کودک گرسنه در کره ارض. همانطور که با سلاح کلماتتان به جنگ با ازادی ستیزی آمریکا می روید اشک ها و اعترافات تکان دهنده سربازان امریکایی را نیز منعکس می سازید.
می بینید این دموکراسی نیست. شما دغدغه قدرت ندارید. چیزی که جناب بهرامی متوجه نشد. شما خواهان آزادی برای همه هستید که اگر این الفبای انسانیت و مدنیت کسب شد دموکراسی هم خواهد بود.
( نوشته ام خیلی طولانی شد.) فقط بیان این نکته را ضروری می دانم که ایکاش دست اندرکاران چنین پادکست ها و مصاحبه کننده ها و فیس آف هایی راه مجلات زرد واقعی را پیش نگیرند.
(ببخشید که کامنتی به این طویلی برایتان گذاشتم.)

توسط: cpencil

cpencil — Thu, 02 Oct 2008 11:36:39 +0000

عالی بود جناب بامدادی. مثل همیشه آموزنده و بی نقص!

توسط: bamdadi

bamdadi — Thu, 02 Oct 2008 08:38:36 +0000

@ peyman: پیمان جان ممنون. زحمتی نیست، دوست دارم بنویسم دوست خوب من.

توسط: peyman

peyman — Wed, 01 Oct 2008 21:43:27 +0000

besyar jaleb va mofid bood aghaye bamdadi. lotfan be karaye khobetoon edame bedid!!
ba sepase faravan az zahmati ke baraye update kardan in weblog darid.

توسط: bamdadi

bamdadi — Wed, 01 Oct 2008 21:19:21 +0000

@ هزاران نقطه: ممنونم دوست خوب. تشویق‌های تو کمک می‌کنه به نوشتن.

توسط: bamdadi

bamdadi — Wed, 01 Oct 2008 21:19:01 +0000

@ Feed khan: ارادت.

توسط: هزاران نقطه

هزاران نقطه — Wed, 01 Oct 2008 18:00:06 +0000

درود بامدادی، همتت را می ستایم.

توسط: Feed khan

Feed khan — Wed, 01 Oct 2008 17:40:04 +0000

واقعا این دو تا پست
-مواد مخدر به مثابه سلاحی فلج کننده
-ریشه‌ی تضاد آمریکا و روسیه در کجاست
خیلی جالب بود

توسط: bamdadi

bamdadi — Wed, 01 Oct 2008 15:56:12 +0000

@ homeyra: ممنون از نکته‌ای که اشاره کردی. بله البته مواد مخدر فقط در اختیار آمریکا نیست و متاسفانه قدرت‌های دیگر (صرف‌نظر از سودجویی سودجویان) هم هر جا لازم بدانند از آن به عنوان سلاحی موثر استفاده می‌کنند. لینک‌ها بسیار جالب بود. باز هم ممنون.

توسط: homeyra

homeyra — Wed, 01 Oct 2008 15:41:36 +0000

ممنون از این سری مقالات جالب و آموزنده. در مورد مواد مخدر چیزی که عوض دارد گله ندارد. توسعه این حجم مواد مخدر بدون دخالت دولتها ممکن نیست و تاریخ آن به جنگهای تریاک برمیگردد.

توسط: bamdadi

bamdadi — Wed, 01 Oct 2008 15:39:57 +0000

@ صندوقک: مواد مخدر هم اگر لازم باشه فقط یک سلاح هست در خدمت قدرت. اگر روزی قدرت‌ها از به کار بردن سلاح‌های نظامی مثل بمب و هواپیما به دلایل اخلاقی خودداری کردند، آن روز احتمال دارد از به کار بردن مواد مخدر به عنوان سلاح نیز خودداری کنند.

توسط: صندوقک

صندوقک — Wed, 01 Oct 2008 15:32:25 +0000

مواد مخدر همیشه بعنوان یک عامل فروپاش در هر جامعه ای می تونه عمل کنه، همونطوری که در ایران هم بسادگی داره این اتفاق می افته . جالبه که در حرف هم همه قدرتهای بزرگ مخالف اون هستند اما در عمل همه ازش حمایت می کنند.