بامدادی

چه فضا و روحی دلپذیری دارد آن هنرمند خردسال..

خداوند همیشه منتظر هدیه ما می مونه اما بدیش اینه که دیگه هیچ وقت وقتی بزرگ میشیم نقاشی نمی کشیم.

کو پس؟ چرا به دستم نرسید؟

@ rezab:

واقعا همین‌طوره

@ صندوقک:

بزرگ‌ که می‌شیم خیلی چیزها را فراموش می‌کنیم،‌از جمله طبیعی بودن و با احساس زندگی کردن.

@ خدا:

اگر خدایی پس عالمی و اگر عالمی می‌دانی چرا به دستت نرسیده.

سلام
وبلاگ جدیدت چقدر من رو یاد وبلاگ کمانگیر میندازه . خیلی شبیه .

بچه ها هم خداشون مثل خودشون كوچيكه و توي دل جا ميشه
خداي ما آدم بزرگاس كه بزرگه و دور از دست و اگه نزديك هم بياد، به فكر گوش مالي دادن و ادب كردنه .

سلام
خدا حفظش کنه، خیلی چیزا رو دوباره به یادمون آورد.
ممنون.

—————-
دلتان دور از غم

@ nillgoonn:

خیلی جمله‌ی زیبایی گفتی:

بچه‌ها هم خداشون مثل خودشون کوچیکه و توی دل جا می‌شه.

اصلا این جمله بی‌نظیره. مرسی.

@ ayeh:

ممنونم آيه جان. دل تو هم دور از غم. شاد و خوب باشی.

@ ayeh:

آیه جان ممنون. دل تو هم دور از غم باشه.

قربانت

و اما نظر یک گرافیست….دور از همه چیز نقاش باید پسر بوده باشد. چون من و همسر اگرچه هردو موافقیم سخت کنجکاویم لطفا پاسخمان را بدهید تا نمردیم از فضولی(گرافیست همسرم است نه من) مرسی بامدادی جان