بله این احکام از قدیم بوده مثل خیلی چیزهای دیگه که از قدیم بوده. اما شاید کاربری‌های ‌آن‌ها در جامعه‌ی امروز ایران کمی متفاوت باشه با کاربری‌های کهن‌شون.

حد و مرز قانونی یعنی در پاسخ با گروه جندالله نمی‌شه دولت راه بیفته و گروگان بگیره و سر ببره.
یعنی بالاخره در نحوه و شیوه‌ی اعمال مجازات قانونی حریم و مرزی است که اخلاق و کرامت انسانی اون رو به ما دیکته می‌کنه. چنین حد و مرزی برای افراد یا گروه‌های تروریستی وجود نداره. اون‌ها ممکنه هر کاری رو انجام بدن.

منظور من این بوده.

به هر حال در پاسخ به این سئوال که چه مجازاتی رو پیشنهاد می‌کنم، به نظرم باید اسیدپاش رو مجازات بسیار سنگینی کرد که در عین حال خشن نباشه. مثل حبس طولانی مدت همراه با کار اجباری.

ارادتمند.

اما من معتقدم:

تا زمانی که رویای امثال گاندی و مارتین لوتر کینگ محقق شود من ترجیح می‌دهم برای جلوگیری از نابود شدن دخترانی که حرکت دیوانه‌وار یک «بیمار» زندگی‌شان را بر باد می‌دهد سعی ‌کنم در اظهار نظرم در مورد مجازات‌هایی که پاسخ‌ایند به مخرب‌ترین جنایات انسانی اندکی بیشتر درنگ کنم و حکم قاطعانه‌ای چون «چشم در برابر چشم روش آدمیزاد نیست» را ندهم…(هم عقیده با”رونوشت” http://ronevesht.com/2008/11/30/acid)

نظر من قانون مجازات مربوط به این جرم منصفانه نیست
من فکر می کنم مجازاتهایی که برای این جرم وجود دارد در حد جرم نیست و این باعث می شود که شاهد باشیم که این جرم بارها و بارها تکرار می شود و قربانی می گیرد.
نظر من قانون مجازات مربوط به این جرم منصفانه نیست
نظر من قانون مجازات مربوط به این جرم منصفانه نیست
باید بیشتر از اون دختر مجازات بشه

بله هر چیزی رو می‌شه نقد کرد. این که بحثی نیست.

اما عجب نقدی‌ کردی‌ها شاهکار بود.
جمله‌ی گاندی فلسفیه و کلی و شما اومدی به صورت ملانقطی و کلمه به کلمه نقدش کردی. حالا یا به عمد این‌کار رو کردی که متاسفم در این صورت یا این‌که ندانسته که در این صورت ادامه‌ی این پاسخ من رو بخون:

گاندی داره می‌گه فلسفه‌ی انتقام‌گیری راه به جایی نمی‌بره، این فلسفه منجر به سطحی نگری، خشونت‌گرایی و غلبه‌ی جهل بر آگاهی می‌شه که عاقبتش هم نابودی کل بشر هست. منظورش این نیست که بیایم بشمریم ببینیم چند نفر کور شدن توی تصادف رانندگی.

برای اعمال خشونت قانونی باید مرز و حدی قایل شد. اعمال خشونت فردی با اعمال خشونت قانونی فرق می‌کنه. دولت حتی وقتی می‌خواد اعدام هم بکنه، نمیاد طرف رو تیکه تیکه کنه، مثلا یا دارش می‌زنه یا با اتاق گاز خفه‌اش می‌کنه. شقه شقه نمی‌کنه طرف رو حتی اگه خود اون مجرم کسی رو شقه شقه کرده باشه.

این‌جاست که من اعتقاد دارم (و خیلی‌های دیگه همین نظر رو دارن) که وقتی بحث مجازات از طرف نهادهای قانونی مطرح می‌شه باید روش مجازات یعنی شدت خشونتی که درش به کار برده می‌شه حد و مرزی داشته باشه.

اوکی؟

ممنون

قرار نیست هر چیزی رو تجربه ی شخصی کنیم تا بتونیم یا مجوز داشته باشیم که در موردش حرف بزنیم.

حسام عزیز ممنون از این که نوشتی و کامنت دادی.
سرزدم و همون جا هم کامنت گذاشتم.

حس انتقام جویی همچین حس ذاتی یا درونی ای هم نیست. به نظر من بیشترش حالت تربیتی یا اکتسابی داره.

این نظر منه البته.

نه من آروم هستم. برای نظر دادن نسبت به یک پدیده لزوما نباید اون پدیده رو تجربه کرده باشیم. اصلا این حرف شما مبنایی نداره. لابد پزشک معالج سرطان هم باید حتما خودش سرطان گرفته باشه ! شما جوک تعریف می کنید یا دارید جدی صحبت می کنید؟

حرف درست و جالبی بود. یکی از مهمترین کارکردهای مجازات در واقع دفاع هست. دفاعی که جامعه دربرابر افرادی که با نورم های جامعه سازگار نیستن به کار می بره برای این که خودش یا نورم های خودش رو حفظ کنه.

حرف من بر سر این مجازات خاص نیست. با فلسفه ی مجازات هم کاری ندارم و به هر حال نمی شه ماهیت ضروری اون رو در توابع اجتماعی نادیده گرفت. بحث من دو چیزه:
1. کسانی که صحبت از انتقام و خنک شدن و عدالت و غیره می کنن. این تفکر خطرناکه چون خون خون میاره و وخشم خشم میاره و همون حرف منسوب به گاندی مصداقش می شه
2. کاربرد قدرت وقتی از سوی فرد باشه خیلی فرق می کنه با کاربرد قدرت وقتی از سوی دولت یا سیستم حاکم باشه. بمب گذاری یک فرد در یک مسجد یک جرم فردیه. بمب گذاری یک دولت در یک مسجد یک جرم عظیم بین المللییه.
نمی شه کاربرد خشونت توسط یک فرد رو با کاربرد خشونت توسط دولت مقایسه کرد. پس در این جا نمی شه مجازاتی که دادگاه برای اسید پاش تعیین کرده مناسب دانست. کور کردن رسمی چشم اسیدپاش توسط دولت خشونتی به مراتب هولناک تر از حرکت فردی خود اسیدپاش است.

3. اون موضوع بررسی علمی تاثیر مجازات های مختلف بر کم شدن واقعی و پایدار جرم و جنایت در جامعه که بسیار مهمه و جای کار هم داره.

یک انتقاد به حرف گاندی…البته امیدوارم درک کنی که هر چیزی را می شود نقد کرد…حتی حرف بزرگان را.
1) حرف گاندی زمانی درسته که نصف مردم دنیا چشم نصف دیگه رو در آورده باشند…اونوقت اگه قصاص کنیم یک دنیا آدم کور بوجود میاد.
اما اگه چشم در آر ها رو کور کنیم…بقیه آدمها که چشم درآر نیستن میتونن راحت زندگی کنند بدون اینکه زیاد بترسن،چون بقیه چشم درآرها از ترس کور شدن خودشون دیگه چشم کسی رو در نمی آورند ویا حد اقل به مقدار بسیار کمتری این اتفاق رخ میده که کسی بخواد چشم کس دیگه ای رو کور کنه بی هیچ علتی.
2)اگه فرض کنیم قصاص نکنیم و یک عده چشم دیگران رو کور کنند بدون اینکه خودشون کور بشن (یعنی مطابق حرف گاندی)…اونوقت به دنیایی از کوران نمی رسیم ولی در عوض نتیجه این میشه که در این دنیا ، فقط کسانی میتونن ببینند که زودتر بقیه رو کور کردند…توی این دنیایی که آدمهای “چشم درآر” فقط میبینند به نظر تو میشه زندگی کرد؟؟!!!خود تو دوست داری در این دنیای آینده در کدام گروه قرار بگیری؟ کوران یا “چشم درآر” ها؟
3)در جواب مزخرفاتی که بعضی روشنفکرهای وبلاگی می نویسند مبنی بر اینکه باید مجرم رو به کار اجباری وادار کرد که جبران جرم و خسارت وارد شده به مضروب یا مقتول را بکنه باید گفت که خسارت جان چقدره؟ چند میلیارد تومان؟
خود تو جانت نه…چشمت را چند میلیارد می فروشی؟
البته این روشنفکر ها اهل معامله هستند و شاید بفروشند! اما یک مثال می زنم از حادثه ای واقعی در ایران در همدان:
یک زوج نامزد جوان در همدان برای آرامش و صحبت و قدم زدن به کنار یکی از دریاچه ها می روند و ناگهان دو تا اوباش از خلوت بودن محیط استفاده کرده و با چاقو به آنها حمله می کنند و هردو به زن جوان در مقابل شوهرش تجاوز می کنند سپس مرد جوان را می کشند و زن بیچاره را همانجا رها می کنند…زن جوان پس از مدتی زندگی در آسایشگاه روانی خودش را می کشد و پدر پسر هم از غم فرزند سکته کرده و میمیرد…
خوب دوستان هیومنیته!
حکم شما چیست؟ آن دو رذل متجاوز را به کار اجباری بگیرند مبادا به خاطر اعدامشان قدری عذاب بکشند تا جانشان در بیاد؟ آن دو را چکار باید کرد؟
آیا خسارت این خانواده ها جبران پذیر است؟
اگر قرار است کسانی که بیگناهان را می کشند زنده نگه داشته شوند آینده فقط قاتلان بیگناهان زنده خواهند ماند..
شما دوست دارید در این آینده تابناک!!! از جمله زندگان باشید؟ یا مقتولی باشید که قاتلش مطمئن است قصاص نمی شود؟

اول این که مجازات، پاداش عمل نیست (ما که خدا نیستیم) بلکه مکانیزم دفاعی جامعه از خودش است بنابر این اگر عنصر اخلاق را از مجازات کنار بگذاریم جامعه می‌تواند که این مکانیزم را هر گونه که کارآمد است و منجر به جرم کمتر می‌شود کم یا زیاد کند و وقتی هم که پای اخلاق به میان بیاید می‌تواند آن را در دستگاهی اخلاقی متناسب کند و یا کمتر از آن مجازات کند

من با هوشمند بودن و تاثیرمدار بودن مجازات موافقم فقط می‌خواهم بگویم حالا اصلا معلوم نیست که هوشمند بودن مجازات باعث شود که مثلا این فرد را بفرستی زندان و یا این که هر دو تا چشمش را کور کنی یک پایش را هم ببری. هر دوی اینها با هوشمند بودن ممکن است رخ بدهد. البته ممکن است دستگاه اخلاقی تو به تو یک حداکثر بدهد تا از آن عبور نکنی.

این جمله منتسب به گاندی هم اگر چه جمله تامل برانگیزی هست ولی خیلی کلی است. اصلا به نظر من این یک مسئله قابل بررسی و تحقیق و داده یابی است که کدام یک از روشها و یا ترکیب کدامین روشها بهترین جواب را دارد و کمتر به جرم در جامعه منجر می‌شود و من اطمینان دارم که گوینده این جمله در جایگاهی نبوده که خیلی صاف و راحت جواب این سوال را بدهد.