آلبانیایی ها و بوسنیایی ها از نظر فرهنگی پیوندهای بسیار بسیار عمیقی با ترکیه دارند. (من دوست بوسنیایی دارم و ما مفصل در این مورد صحبت کردیم.) اسلامشان، اسلام عثمانی ترک بوده. زبانشان اصطلاحات ترکی فراوان دارد. آنها حتی در مسابقات فوتبال اروپا از تیم ترکیه حمایت می کنند طوری که انگار تیم کشور خودشان است.
پس ترکیه خیلی قبل تر از این حرفها این قسمت از اروپا را فتح کرده و مرز ها همه اش زبانی و لفظی است. تاثیرو تسلطی که فرهنگ ترکی بر مسلمانان بوسنی، آلبانی، بلغارستان و حتی مقدونیه دارد، ایران یا پرشیا نتوانسته بر کشورهای آسیای میانه و افغانستان و پاکستان ایجاد کند. آنها خود را مستقل از پرشیا اما با مشترکات فرهنگی می دانند.
دقیقا مثل ایرانی ها که هیچ وقت عرب نشدند گرچه الفبایش را برای نوشتن گرفتند.

هنوز بسیاری از مسلمانان غیر ایرانی (سنی ها) به «خلیفه» معتقدند. آرمانی ترین دورانشان، حکومت عثمانی است. فقط به دلیل اقتدار و مرزهای گسترده اش. ستمگری عثمانی ها در کتاب های تاریخشان ( مثل حاکمان صفوی در کتاب های تاریخی ما) توجیه می شود!

نقشه دولت عثمانی:
http://en.wikipedia.org/wiki/File:OttomanEmpireIn1683.png

من فکر می کنم که ترکیه گزینه دوم را انتخاب می کند. من همین الان می شنوم که بعضی ها در این کشورهای اطراف می گویند:» پایان اسراییل در دست ایرانی ها و سوری ها نیست. بلکه دست ترک هاست»
سوریه، عراق، لبنان، فلسطین و .. بخشی از امپراتوری عثمانی بودند که بعد از جنگ جهانی اول استقلال یافتند. به دلیل تسلط فرهنگ عربی، تاثیر پذیری ترک بر آنها کمتر بوده. البته در فلسطین از نظر مذهب هم بیشتر شافعی هستند تا حنفی.

خوب، حالا اسراییل به نقطه اوج نمودارش رسیده و کم کم از داخل هم مشکل دار شده و می افتد در شیب نزولی منحنی. امیدی هم به وحدت اسلامی و این حرف و حدیث ها به حالت عادی و از راه گفتمان نیست.

عرب ها بعد از عباسی ها تقریبا هیچ وقت لیدر درست و حسابی نداشتند و همیشه با زور و استبداد و کودتا برآنها حکومت شده. اصلا زندگی قومی و طائفه ای بسیار قوی و منظم عرب ها هیچ طوری جمع و جور نمی شود و اجازه وحدت با قوم های دیگر عرب را هم نمی دهد.

صلاح الدین با شمشیر و زور همه را متحد کرد. آیا ترکیه هم روزی مجبور مي شود برای داشتن مرز مشترک با اسراییل، برای تحقق رویای صلاح الدینی و خلیفه گری مسلمانان، سوریه را به خاکش ضمیمه کند؟ سوال این روز های ذهن من….
——————————————————————————————
بامدادی: شهرزاد جان، ممنون از کامنت‌های خوبی که می‌ذاری.

آینده‌ی ترکیه بسته به موازنه‌ی قدرت در داخل این کشور داره. بین سکولارها و اسلام‌گراهای تندرو (و نه میانه‌روهایشان). دولت فعلی ترکیه که یک دولت اسلامی میانه‌روست «ممکن» است آغاز حرکت حاکمیت ترکیه به سوی اسلام‌گرایی توسعه‌طلبانه باشد.

توسعه‌طلبی ترکیه لزوما به معنای فتح نظامی نخواهد بود. این کشور می‌تواند فکر و ذهن مسلمانان منطقه را به سمت خود جلب کرده و از این طریق فرهنگ این کشورها را به سیاق خود تغییر دهد.