دیروز سالروز درگذشت احمد شاملو بود. از میان آثار او اگر بخواهم یکی انتخاب کنم شعر «در این بُن‏‏بست» از مجموعه‏ی «ترانه‏‏های کوچک غربت» خواهد بود. شعری چنان شگفت‏انگیز و متمایز که بی‏‏تردید در زمره‏ی شاخص‏ترین آثار ادبی چند صد سال اخیر ایران محسوب می‏شود و در کمال شگفتی، به همان اندازه نیز محبوب و مردمی است تا حدی که برخی از اصطلاحاتش مثل ضرب‏‏المثل در جامعه به کار برده می‏شود.

حتما آن را بارها خوانده‏اید. اما این شعر از آن‏هایی نیست که با یک بار و چند بار و صدبار خواندن کهنه شود؛ هر بار خواندن‏اش مکاشفه‏ای جدید است…

با هم بخوانیم:

.

در این بُن‏بست

دهان‏ات را می‏بویند

مبادا که گفته باشی دوست‏ات می‏دارم.

دل‏ات را می‏بویند

. . . . . . . . . . . . روزگار غریبی‏ ست، نازنین

و عشق را

کنارِ تیرکِ راه‏بند

تازیانه می‏زنند.

.

. . . . . . . . . . . عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

.

در این بُن‏بست کج و پیچِ سرما

آتش را

. . . . به سوخت‏‏بار سرود و شعر

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . فروزان می‏‏دارند.

به اندیشیدن خطر مکن.

. . . . . . . . . . . . . روزگار غریبی ست، نازنین

آن که بر در می‏کوبد شباهنگام

به کُشتنِ چراغ آمده است.

.

. . . . . . . . نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

.

آنک قصابان‏اند

بر گذرگاه‏ها مستقر

با کُنده و ساتوری خون‏آلود

. . . . . . . . . . .  . روزگارِ غریبی ست، نازنین

و تبسم را بر لب‏ها جراحی می‏کنند

و ترانه را بر دهان.

.

. . . . . . . . . . . . شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

.

کباب قناری

بر آتشِ سوسن و یاس

. . . . . . . . .. روزگار غریبی ست، نازنین

ابلیسِ پیروزمست

سورِ عزایِ ما را بر سفره نشسته است.

.

. . . . . . . . . خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

.

.

– احمد شاملو

31 تیر 1358

بامدادی	نجواها	یک‌عکاس	[silent-clicks]
استفاده از مطالب و عکس‌های منتشر شده در وبلاگ‌ها و فوتوبلاگ‌های من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.