http://mrzine.monthlyreview.org/afsc231109.html

درضمن، مایکل مور یک فیلم ساز است نه سیاستگزار. چرا افراد از فیلم ساز انتظار دارند که در فیلم خود راه و چاره را برای بینندگان به تصویر کشد؟ آیا معنی دموکراسی اینست؟ پس چرا شهروندان هر 4 سال یکبار به صندوق رای می روند و رای خود مبنی بر انتخاب فردی را به صندوق می اندازند. وظیفه مجلس و نمایندگان چه می شود؟ یک فیلم ساز خوب فقط می تواند تو را بفکر اندازد نه دستور کار را به تو حقنه کند.
صدام و دیگر دیکتارتورها را خود آوردند و خود بردند. ایرانیان باید در مقابل این تروریست ها محکم و متحد بایستند و تازمانیکه این جنایتکاران جنگی را از منطقه بیرون نیانداخته ایم نباید لحظه ای چشم بر هم نهیم.

اولا که ارائه نکردن راه‌کار توسط روشن‌فکران یا سیاست‌مداران دلیل یا توجیهی برای تجاوز به کشور دیگری نیست.
دوما این‌که مشکلی به نام عراق مساله‌ای بود که بزرگ‌نمایی شده بود. خطر عراق برای کشورها اطراف به شهادت خود سیاست‌مدارانی که در همین مستند از آن‌ها نقل قول شده کاملا کم بود حتی برای کشورهای همسایه‌اش چه رسد به آمریکا و انگلیس.
سوما اگر هم مشکلی به نام سلاح‌های کشتارجمعی و خطر عراق وجود می‌داشت اولین و بدیهی‌ترین مسئولیت آن متوجه کسانی بود که سرطانی به نام صدام را آن‌طور قوی و مسلح کردند. واقعیت این است که در میان حامیان رژیم صدام نام کشورهای آمریکا و انگلیس نیز وجود داشتند.