عجب قلم کنایی و طنز شگفتی داره این آدم. غیرممکنه بشه نوشته‌اش رو نیمه رها کرد.

در ضمن قابلی هم نداشت. بالاخره یه موقعی هم خواننده ها باید زحمات نویسنده رو جبران کنن.

ممنون از کامنت فوق‌العاده‌ات. چند بار خوندمش و هنوز باید بیشتر در مورد اطلاعاتی که با چگالی زیاد در اون نوشتی فکر کنم.

سپاس فراوان.

شرکت dwave از یک ساختاری استفاده می کنه که به اصطلاح بهش میگن محاسبات آدیاباتیک (Adiabatic). خوبی این روش اینه که ذاتا برای کارهای بهینه سازی درست شده. بدی اش هم اینه که اگه خواص کوانتومی مثل Entanglement توش مشاهده نشه به الگوریتم های کلاسیک بهینه سازی مثل سرد کردن اجسام (Annealing) کاهش پیدا می کنه. موضوعی که در مورد dwave وجوذ داره اینه که هنوز هیچ شاهدی مبنی بر کوانتومی بودن این تراشه ها وجود نداره و به علاوه خیلی از دانشمندهای بزرگ محاسبات کوانتومی (مثل اسکات آرانسون) معتقدن که تراشه dwave فقط همون الگوریتم سرد کردن اجسام هستش.

اون قضیه یک میلیون کشو و هزار بازدید هم یک قضیه معروف توی به نام جستجوی گروور (Grover) توی محاسبات کوانتومی هستش. این قضیه میگه که برای هر تابع f با دامنه ای به اندازه n که خروجی اش یا صفر باشه یا یک میشه در زمان حداکثر مجذور n (در یک کامپیوتر کوانتومی) ورودی ای از f رو پیدا کرد که خروجی f به ازای اون ورودی صفر باشه. موضوعی که در مورد کامپیوترهای کوانتومی وجود داره اینه که این به معنای مجذور n تا بازدید (یعنی مثلا باز کردن فقط هزار تا کشو) نیست. در حقیقت این الگوریتم گروور در هر مرحله تمام n تا ورودی f رو با هم چک می کنه (نکته جالب اینه که تعبیر فیزیکی این کار فضاهای موازی هستش. یعنی شما داری از قابلیت های محاسباتی فضاهای موازی با فضای فیزیکی خودت استفاده می کنی). حالا این که چرا یه کامپیوتر کوانتومی که در هر لحظه میتونه تمام ورودی های f رو با هم نگاه کنه نیاز به تکرار این کار به تعداد مجذور n بار داره اینه که روش هایی که ما فعلا برای خواندن خروجی یه کامپیوتر کوانتومی بلدیم (که حدس هم می زنیم روش خیلی بهتری وجود نداشته باشه) به ما توانایی فهمیدن این خروجی رو نمیده.

یه نکته جالب توی این بحث اینه که توی کامپیوترهای کلاسیک کار وقتی مشکله که تابع f در موارد خیلی محدودی خروجی صفر داشته باشه و در نتیجه به طور متوسط مجبور باشیم تعداد زیادی از ورودی های f رو تست کنیم. ولی در مورد کامپیوترهای کوانتومی مشکل وقتیه که تعداد زیادی از خروجی های f صفر باشن و در نتیجه بیت های کوانتومی ملغمه ای باشن از ورودی های مختلف. در حقیقت به همین دلیل هم هستش که ما مجبوریم مجذور n بار این کار رو تکرار کنیم. مگرنه اگه مطمئن باشیم که تعداد این خروجی ها خیلی کم هست میتونیم این کار رو در زمان خیلی کوتاهتری انجام بدیم.