وقتی که با مثل من که هم سابقه‌ی مبارزاتی دارم و هم استاد بسیاری از علما و مسئولین کشور بوده‌ام این طور عمل می‌شود، پس وای به حال مردم بی‌گناه و بی‌پناه.

آیت‌الله حسین علی منتظری

.

رفتن آدم‌های بزرگ همیشه مرا غمگین می‌کند. نه لزوما به خاطر فقدان‌ فیزیکی‌شان. بیشتر به خاطر تلنگر ذهنی و حسی‌ای که رفتن‌شان به من می‌زند. نهیبی که به من می‌گوید «تو تنها هستی، تو تنها هستی، تو تنها هستی!». تنهایی‌ای که چند صباحی حس مغموم و افسرده‌اش را پشت روزمرگی‌های جزوه و کتاب و شب‌نشینی‌های طولانی و صفحات بی‌عمق وب پنهان کرده‌ بودم. وقتی یک آدم بزرگ می‌رود دوباره یادم می‌آید که نه، به این راحتی‌ها نیست. بزرگ بودن به این راحتی‌ها نیست و تازه بزرگ هم که باشی چه ساده و چقدر زود می‌روی و باز هم همه‌ را تنها می‌گذاری.

امروز یا دیروز بود که با شنیدن خبر رفتن‌اش تنهاتر شدم. زمان رفتنش زیاد فرقی نمی‌کند. به هر حال فرا می‌رسید و هر وقت هم که می‌رسید تنهاتر می‌شدم. از طرف دیگر این جور رفتن‌ها، همه‌ی آدم‌ها را تنهاتر می‌کند. در عین حال وقتی همه تنها شوند، وقتی همه یک جور احساس تنهایی کنند، این درد مشترک آن‌ها را به هم نزدیک می‌کند و این نزدیک شدن‌ها خود پادِ تنهایی است. گیرم که موقتی باشد و فقط چند روز یا چند هفته طول بکشد؛ این تلنگر و این حسِ عمیقِ فراگیرِ، تنهایی من را به تنهاییِ خیلی‌های دیگر پیوند می‌زند. آن هم چنین تلنگر نجیبی که زندگی و مرگش با شگفتی هر چه تمام‌تر از مرزهای دین و آیین فراتر بود و از قید حصارهای چکمه‌پوشی که دورش صف کشیده بودند نیز رها بود.

ساعتم را نگاه می‌کنم. زمان گذشته است، مثل همیشه که می‌گذرد. شکی نیست که من امروز تنهاتر از دیروز هستم، همه‌ی ما تنهاتر از دیروزیم.

و شاید به خاطر همین حس مشترک و عمیق است که ما تنها نیستیم.

بامدادی	نجواها	یک‌عکاس	[silent-clicks]
استفاده از مطالب و عکس‌های منتشر شده در وبلاگ‌ها و فوتوبلاگ‌های من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.