آ – ا: آرش آبادپور – فاطمه آجیان – ناصر آذر افروز – نعمت آذرم – فرشید آذرنیوش – شبنم آذر – مسعود آذری – احمد آزاد – آینده آزاد – ژانت آفاری – نوید آقابخشی – محسن آوایی – کاوه آهنگری – محمد ابراهیم زاده – حامد ابراهیمی – حامد ابراهیمی نژاد – سمانه ابولیور – مهرداد احسانی پور – مهرداد احمدزاده – عبدالرضا احمدی – فریدون احمدی – مهرداد احسانی پور – اویس اخوان – کمال ارس – محمد ارسی – جمشید اسدی – زینت اسماعیل زاده – سید کوهزاد اسماعیلی – مهدی اشجعی – عباس اشراقی – فرید اشکان – اردوان اصحابی – مرتضی اصلاحچی – رضا اغنمی – محمد افتخار – بیژن افتخاری – علی افشاری – رهام افغانی خراسگانی – گودرز اقتداری – خسرو اکبری – محمدجواد اکبرین – سعید الموتی – مهرزاد امید به مهر – امیررضا امیربختیار – بابک امیر خسروی – منوچهر امیری – نوشابه امیری – سعیده امین – احسان امینی – مهدی امینی – وهاب انصاری – شاهین انزلی – نیکروز اولاد اعظمی – مریم اهری – کاظم ایزدی – سولماز ایکدر – علی ایلبگی -

ب – پ: فاریا بارلاس – عبدالعلی بازرگان – احمد باطبی – روح الله باقرآبادی – ایرج باقرزاده – موریس باقری – نسیبه باقری – پروین بختیارنژاد – فرزانه بذرپور – مهران براتی – محمد برقعی – مقداد بریمانی – وحیدالدین بزرگ تبار بانی – خسرو بندری – تارا بنیاد – شهلا بهاردوست – عصمت بهرامی – کاوه بهرنگ – حمید بهشتی – آرش بهمنی – بهروز بیات – مهران بیاتی – عباس بیدار – مهدی بیدقی – امیر بیگلری – کوروش پارسا – مهناز پراکند – حبیب پرزین – علی پرسان – بهزاد پرنیان – سپیده پورآقایی – سعید پورحیدر – احمد پورمندی – علی پورنقوی – بیژن پیرزاده – عسل پیرزاده -

ت – ث: علی تارخ – محمد تاندی – هوشنگ تبریزی – حبیب تبریزیان – حسین ترکاشوند – بهروز ترکی – علی تقی پور – نیره توحیدی – محمدعلی توفیقی – مجید تولایی – فرشاد توماج – محمد تیرانی -

ج – چ: ایلیا جزایری – حسن جعفری – محمدحسین جعفری – رضا جعفریان – فرزانه جلالی – محمد جلالی چیمه – احمد جلالی فراهانی – ایرج جمالی – آرش جنتی عطایی – رضا جوشنی – فرزاد جواهری – ابوالفضل (پویا) جهان دار – رضا چرندابی -

ح – خ : نریمان حاتمی – رضا حاجی – علی حاجی قاسمی – مانی حامدیان – سیداحمدرضا حائری – فرنگیس حبیبی – آرام حسامی – علی حسینی – آرش حسینی پژوه – فاطمه حقیقت جو – رضا حقیقت نژاد – بیژن حکمت – عباس حکیم زاده – سحر حمیدی – فرنگیس حیدری – محسن حیدریان – فرید خاتمی – مهدی خانباباتهرانی – رضا خانکی – اسماعیل ختایی – علی خردپیر – اصغر خرسند – عباس خرسندی – مصطفی خسروی – مصطفی خلجی – بهروز خلیق – ابراهیم خوش سیرت – واحده خوش سیرت – جمشید خونجوش -

د – ذ: بابک داد – فریبا داوودی مهاجر – امیر دباغی – محمدجواد دردکشان – مهرداد درویش پور – اکبر دوستدار-

ر – ز – ژ : حامد رادمنش – نیما راشدان – جواد رحیم پور – مهدی رستم پور- امیر رشیدی – سحر رضازاده – شیده رضایی – سجاد رضایی – امیر رضایی – آزیتا رضوان – رضا رفیعی – علی اصغر رمضان پور – داوود رمضان زاده – فیروزه رمضان زاده – فرهاد روحی – میثم رودکی – مریم روزبهانی – پانی رهبری – امین ریاحی – حمید زنگنه – اسمعیل زرگریان – ملیحه زهتاب – حسن زهتاب – ارسلان زیازی – سیامک زند

س: حمید سالک – متین سالمه – حسین سبحان اللهی – سهیلا ستاری – بهروز ستوده – نسیم سرابندی – امیرحسین سراجی – امین سرخابی – علی سرداری – فریبرز سروش – مهدی سعیدپور – پیام سعیدی – سیامک سلطانی – علی اصغر سلیمی – عباس سلیمی – سپیده سمنانی – صدرا سمنانی رهبر – محمد سهیمی – فرود سیاوش پور – رضا سیاوشی –

ش: علی شاکری – احمد شاکری – رحیم شامبیاتی – کریم شامبیاتی – سجاد شاه مرادی – مسعود شب افروز – داراب شباهنگ – صادق شجاعی – منصوره شجاعی – سعید شروینی – حسن شریعتمداری – شبنم شعبانی – روحی شفیعی – لیلا شکوهی – پرویز شوکت – روح الله شهسوار – شهاب الدین شیخی – عباس شیرازی – کاوه شیرزاد -

ص – ض: محمد صابر – محمد صادقی – مرتضی صادقی – بهنام صارمی – رامین صافی زاده – آرش صالح – بالی صداقت – کران صدر – احمد صدر حاج سید جوادی – احمد صدری – رضا صدیق – ایمان صدیقی – بیژن صف سری – سیاوش صفوی – جلیل ضرابی – سجاد ضرغام – معصومه ضیاء – امیرحسین ضیایی -

ط – ظ : علی طباطبایی – مرجان طباطبایی – اسفندیار طبری – اشکبوس طالبی – میثم طهماسبی – حمیدرضا ظریفی نیا -

ع – غ : احسان عابدی – عبداالله عابد – محمد عابد – ضیاء عابدی – شهره عاصمی – بهرام عباسی – غلام عباسی – محمدصابرعباسیان – مزدک عبدی پور – مهدی عربشاهی- ساجده عرب سرخی – فرزانه عظیمی – کتایون عظیمی فرد – خسرو علاف اکبری – کاظم علمداری – حسین علوی – فرهمند علی پور – ارشاد علیجانی – رضا علیجانی – محمد علیجانی – طیبه علیرضایی – جواد علیزاده – مسیح علی نژاد – مناف عماری – شهاب عموپور – فریده غایب – آبتین غفاری – پویا غلامرضایی -

ف – ق: فرشید فاریابی – شیرین فامیلی – مسعود فتحی – علی فتوتی – امیرحسین فتوحی – مهدی فتی پور- پویان فخرایی – تایاز فخری – شهرام فداکار- احمد فرهادی – حسن فرشتیان – کیوان فروزان – علی فروزنده – سیامک فرید – احد فضیلی – آزاده فضیلی – شروین فکری – فیروزه فولادی – شهاب فیضی – پروین قاسمی – فرشته قاضی – رضا قاضی نوری – آیدا قجر – جعفر قدیم خانی – یدی قربانی – جعفر قشلاقی – مهدی قلیزاده اقدم – علی اکبر قنبری

ک – گ: مرتضی کاظمیان – علی کافی – هادی کحال زاده – صدرا کران – عزیز کرملو – بهزاد کریمی – سیاوش کریمی – محمود کریمی حکاک – فاطمه کشاورز – علی کشتگر – حسن کلانتری – سپیده کلانتریان – محمدرضا کلانی – علی کلایی – امیر کلینی – علیرضا کنعان رو- امید کوهی – پروین کهزادی – آزاده کیان – علیرضا کیانی – اسماعیل گرامی مقدم – الهام گلکار – الهه گلکار- امیرحسین گنج بخش – رضا گوهرزاد –

ل – م : حسن لباسچی – ناصر لرستانی – مزدک لیماکشی – رحمان لیوانی – حمید مافی – رضا مبین – امیر مبینی – فریده محسنی – دانیال محمدزاده – علی محمدی – مجید محمدی – ملیحه محمدی – احمد مدادی – هادی مردانی – حنیف مزروعی – علی مزروعی – میثم مشایخ – متین مشکین – نریمان مصطفوی – علی مصلحی – ریحانه مظاهری – مهدی معتمدی مهر – حمیدرضا معدل – منصور معدل – یاسر معصومی – امیر معماریان – خدیجه مقدم – حسن مکارمی – پیمان ملاذ – فهیمه ملتی – پروین ملک – مرتضی ملک محمدی – مهدی ممکن – ترنج موسوی – فاطمه موسوی – علی اکبر موسوی خوئینی – رضا موصلی – رضا مولایی – ابراهیم مهتری – اکبر مهدی – احسان مهرابی – بهناز مهرانی – فرزام مهرداد – زیبا میرحسینی – سیدسراج الدین میردامادی

ن – و : ابراهیم نبوی – سیاوش نجفی – مجتبی نجفی – مزدک نصیری – محمود نصیری – بورگان نظامی نرج آباد – شروین نکویی – محمدسجاد نقوی – فریدون نقیبی – مرتضی نگاهی – داوود نوائیان – شهریر نواختر – شیوا نوجو – شاهین نوربخش – مهدی نوربخش – فرهاد نوری – پرتو نوری علا – مانا نیستانی – سجاد نیک آیین – مجتبی واحدی – داریوش وثوقی – نازی وجدان – فرزین وحدت – صدیقه وسمقی – رضا ولی زاده – سجاد ویس مرادی

ه – ی: احمد هادوی – نادر هاشمی – مرسده هاشمی – رضا هیوا – مهدی یارمحمدی – فرشید یاسایی – علی یانچشمه – محمدرضا یزدان‌پناه – حسن یوسفی اشکوری

نام اغلب اعاملین یاد شده زیر بیانیه ها بچشم می خورد زیرا این جنده های سیاسی سربازان پیاده نظام پروژه غرب هستند که اخیرا” بیانیه “دخالت بشردوستانه” علیه لیبی را هم امضاء کردند * و اکنون در تبلیغات علیه دولت بشار اسد با غرب همراهی دارند. اکثراین جنده های سیاسی سازمانهای اطلاعاتی غرب خارج نشین هستند:

ژانت آفاری، کاوه آهنگری،فریدون احمدی،جمشید اسدی، بیژن افتخاری – علی افشاری،مهرداد درویش پور، بابک امیر خسروی، نوشابه امیری، عبدالعلی بازرگان، احمد باطبی، مهران براتی، محمد برقعی،شهلا بهاردوست، آرش بهمنی، نیره توحیدی *، ایرج جمالی، مجید تولایی، فاطمه حقیقت جو، فریبا داوودی مهاجر، نیما راشدان، حمید زنگنه، بهروز ستوده، علی شاکری، حسن شریعتمداری، کاظم علمداری، مسیح علی نژاد، محمود کریمی حکاک – فاطمه کشاورز – علی کشتگر ،آزاده کیان، ابراهیم نبوی، پرتو نوری علا، داریوش وثوقی، فرزین وحدت*مجتبی واحدی، نادر هاشمی* حسن یوسفی اشکوری

مشت ملت ایران بر دهان تک تک اوباشان سازمانهای اطلاعاتی غرب

http://asre-nou.net/php/view.php?objnr=19412

نمونه هایش هم بسیار روشن تر است: عربستان ، قطر و ترکیه که به نیابت از غرب ( و رژیم اشغالگر قدس) دست به این اقدامات می زنند و خود غربی ها که اصل داستان هستند

سخن بسیار بیشتر از این بود دیگر سرتان را درد نمی آورم

فقط بسیار خوشحال می شوم مطلبی پیرامون چگونگی مشروعیت نظام هم بیان کنید
علتش را با یک مثال عرض می کنم:
دو نفر هر دو می گویند ماهی دوست دارند
ولی اولی سرخ شده اش را و دومی درون آکواریوم

در حالی که ماهیت تمام کشمکش های سیاسی جهان در شرایط حاضر را در یک خط می توان بیان داشت، ده ها هزار نفر، تحت عنوان گزارشگر و تحلیل گر، در صدها رسانه وابسته یا متمایل به قدرت های جهانی و منطقه ای، تولید روزانه شان از میلیون هم پیشی می گیرد تا صاحبان این کره خاکی، یعنی مردم، به آن سازی برقصند که آن ها، ونه رقیبان، دوست دارند. آن تعریف یک خطی از این قرار است: “آمریکا مایل است که تسلط خود بر جهان را حفظ و نهایی سازد ولی قدرت های نوظهور و نیروهای طرفدار عدالت اجتماعی برای برقراری نظام چند قطبی بین المللی، تلاش می کنند”.

هر بحران کوچک و بزرگ را تنها با درک این نبرد اصلی است که می توان تجزیه و تحلیل کرد. چپ ها از آن جهت در مسیر چند قطبی شدن جهان تلاش می کنند که راه سومی فعلا وجود ندارد و فاجعه آمیز بودن نظم آمریکایی نیز، که با میلیتاریسم در سیاست و بورس بازی دراقتصاد انگلی اش، قابل شناسایی است، کاملا آشکار شده است. به همین خاطر، طرفداران آمریکا، با فریبکاری و پنهان کردن چهره خود در پشت کلمات و مفاهیم غلط انداز، سعی می کنند تا دیگران را، به مسیر هموار کردن راه تداوم سلطه آمریکا بر جهان، هل دهند. آن ها اگر با صراحت اعتراف کنند که هدفشان چیست، کسی دیگر از تزهای “بشردوستانه!”شان حمایت نمی کند. رادیو فردا، اخیرا در مقاله “زوال طبقه متوسط: خطری برای آینده دمکراسی”، اظهارات فوکویاما، نظریه پردازنئولیبرال را منتشر کرده است. او همانگونه که از عنوان نوشته اش پیداست، نسبت به روند نابودی طبقه متوسط، یا همان انباشت فقر و ثروت مقابل هم، در نظم کنونی تحت رهبری آمریکا، اظهار نگرانی می کند. حال تصور کنید که کارگزاران وطنی “دخالت های بشر دوستانه!”، به طبقه متوسط تشنه دمکراسی و آزادی میهنمان بگویند: “هدف ما بازگرداندن آمریکا به این منطقه استراتژیک جهان است. آزادی های فردی شما البته تضمین خواهد شد ولی از نظر اقتصادی، به طبقات فرودست خواهید پیوست. امکان وقوع اتفاقات ناگوار دیگر چون تجزیه برخی مناطق ایران را هم باید مدنظر داشته باشید. هزینه های عملیات نظامی علیه ج.ا. را هم باید بپردازید و قبول کنید که خود و فرزندانتان، چون مردم اروپای شرقی، به عنوان سربازان “ناتو”، در ادامه ماموریت “پاکسازی جهان”، به جبهه جنگ اعزام شوید. داشتن پایگاه نظامی آمریکا در کشور هم جزء شروط بدیهی است.”

نتیجه، در این صورت برایشان چیزی نخواهد بود جز: از دست دادن نیروهایی که به فرموده همین “بشردوستان!”، آن قدر می بایست در داخل قربانی بدهند تا زمینه “دخالت از خارج” مهیا شود. ولی همانگونه که شاهد هستیم، باوجود روشن بودن اهداف این جریانات، هیچ یک از آن ها، صادقانه از “دلبستگی” به آمریکا سخن نمی گوید.
تسلط مستقیم و غیرمستقیم بر اکثر رسانه های قدرتمند، در کنار پایگاه های نظامی و ناوهای جنگی و سیستم های پیشرفته جاسوسی، چهارگوشه جهان را به حیطه تاخت و تاز و ادعاهای جاه طلبانه آمریکا مبدل ساخته است. وظیفه اصلی وسائل ارتباط جمعی این قدرت، جلوگیری و منحرف کردن بررسی و شناسایی عواقب ناگوار توسعه دامنه نفوذ آمریکا در جهان، با توسل به فریب و تبلیغات است. هر چند رقبا و مخالفان آمریکا نیز، کمابیش با همین شیوه ها مبادرت به مقابله می کنند، ولی صدای بلندگوهای ضعیفشان در مقابل گوش خراش های حریف، کمتر شنیده می شود. به عنوان مشتی نمونه خروار، همین امروز، ۲۲ بهمن، اگر به “بی بی سی”، “صدای آمریکا” و “رادیو فردا”، نگاه کنید، حتی یک کلمه هم در مورد راهپیمایی سالگرد انقلاب در ایران، در آن ها نمی یابید. در حالی که همه ایرانیان، و نه فقط کارشناسان این به اصطلاح بنگاه های “خبر رسانی!”، به نوعی در صدد ارزیابی میزان اقبال مردم از این فراخوان دولتی هستند و این بنگاه ها هم در شعارهایشان، ظاهرا دانستن را “حق” ما می دانند. ولی همانطور که می بینیم ابایی از سانسور آشکار ندارند. آن هم برای ما که خود ایرانی هستیم و می دانیم که در کشورمان چه خبر بوده است، چه رسد به “اطلاع رسانی”شان در این موارد به مردم دیگر کشورها. به همین ترتیب است برخورد با تظاهرات طرفداران بشار اسد در سوریه و یا مخالفین حکومتی در بحرین که درست بر عکس در ج.اسلامی، با آب و تاب و بزرگنمایی منعکس می شود.

تلاش درجهت برقراری نظمی نو در جهان، منحصرا یک چالش طبقاتی برای جلوگیری از تسلط هرچه بیشتر یک درصد بر ۹۹ درصد انسان ها نیست. بلکه اقشار مختلف روشنفکران و فرهیختگانی را نیز شامل می شود که مخالف این سوءاستفاده سوداگرانه ازقوانین حاکم بر طبیعت و بسط آن به حیطه علوم اجتماعی هستند که گویا “ظلم” سنگ پایه ساختارهستی است و حس گریز از آن با “واقع بینی” نمی خواند.

در شرایط دشوار کنونی میهنمان و زیر سایه شوم تهدیدات خارجی، نمی توان خود را طرفدار عدالت اجتماعی و “چپ” معرفی کرد و در مقابل “تهاجمات بشر دوستانه!”، در همه ابعاد آن، به افشاگری و مبارزه دست نزد. حمله نظامی به ج.ا.ا.، از جانب همه نیروهای مترقی جهان، به منزله تلاش جهت بسط هژمونی شیطانی، با نگرانی دنبال می شود. این نیروها مسلما تنها به تاثیرات بین المللی تحولات منطقه توجه دارند و مبارزه داخلی برای دمکراسی و آزادی، وظیفه ما مردم ایران است. اینک وقت آن رسیده است که ما خود نیز، با صدای بلند به این دعاوی مضحک که در صورت نشستن در قطار “بشردوستی” جنگ افروزان، همه ما به آمال و آرزوهایمان خواهیم رسید، پاسخ داده و نقاب از چهره عوامفریبان برگیریم.

طبقه متوسط، بازنده اصلی هرگونه ماجراجویی نظامی بیگانگان در ایران است: اگر جمهوری اسلامی از چنین حمله ای جان سالم بدر برد، با شروع یک وضعیت فوق العاده، تا مدت های مدید بر شدت بگیر و ببند ها و تحدید آزادی ها خواهد افزود و اگر آمریکا و “چلبی” هایش، دگربار به حیات سیاسی ایران بازگردند، این مرتبه شرایط چون جهان دوقطبی گذشته هم نیست که حتی زحمتکشان کشورهای غربی و اقمارشان،بخاطر وجود رقابت سیستمی با اتحاد شوروی، به امتیازات رفاهی دست می یافتند. تسلط بر جغرافیای سیاسی ایران درحال حاضر ، به روند نابودی طبقات میانی، در سراسر دنیا، از جمله ایران، شتاب بیشتری خواهد داد.

khosro-sadri.blogspot.com

PLEASE MEMORIZE THE NAME OF CIA WHORES WHERE IS WRITTEN BELOW.

ترس سران داخلي فتنه از افشاي بيشتر ارتباط با صهيونيست ها
سرويس هاي اطلاعاتي برگزار كننده كنفرانس گذار به دموكراسي در واشنگتن در اثر اعلام نگراني برخي سران داخلي فتنه در حال تعديل فهرست دعوت شدگان به اين همايش هستند.
تازه ترين اطلاعات دريافتي حاكي از آن است كه طراحان و گردانندگان اصلي كنفرانس موسوم به گذار به دموكراسي كه قرار است به عنوان محلي براي گردهم آيي طيف هاي مختلف تروريست ها و ضدانقلاب و جريان فتنه تبديل شود، با فشار برخي از عناصر داخلي از جلمه يكي از رهبران فتنه كه اخيراً تلاش هايي فريبكارانه براي ارائه چهره اي معتدل از خود نشان داده در حال انتقال برخي عناصر تابلودار اين كنفرانس به پشت پرده و حذف نام آنها از فهرست علني دعوت شدگان هستند.
كنفرانس گذار به دموكراسي روز 12 اسفند 1390 در پايتخت آمريكا برگزار خواهد شد و هدف از آن ايجاد پيوندهاي عملياتي ميان 3 جريان فتنه، ضد انقلاب و طرف خارجي است.
بنابراين گزارش اسامي افرادي كه نام آنها از فهرست علني خط خورده و قرار شده نقش پنهان تري در اين كنفرانس برعهده بگيرند چنين است:
1- اميرحسين جهان شاهي كه ارتباطات علني با موساد دارد. پدر وي از افراد نزديك به اشرف پهلوي و در مقطعي مسئول دفتر اشرف و در همان زمان معروف به خبر چيني براي سرويس فرانسه بود و اين در اسناد ساواك هم آمده است. وي قبل از انقلاب در نشريات فاسد زمان طاغوت فعاليت مي كرد.
2- هما سرشار كه مرتبط با دربار و نشريات لس آنجلسي و همكار پروژه صهيونيستي تاريخ شاهي در آمريكا بوده است.
3- عليرضا جعفرزاده سخنگوي سازمان منافقين ساكن آمريكا
4- كريم تصيم عضو شوراي ملي مقاومت مركزي سازمان منافقين
5- اسكندر فيلابي مسئول كميسيون ورزش سازمان منافقين
6- مهرداد خوانساري دبير كل تشكل ضد انقلابي «با جنبش سبز» و مرتبط با MI6
7- فرخ نگهدار رئيس سابق سازمان چريك هاي فدايي خلق (اكثريت) و مرتبط نزديك با فتنه آمريكايي اسرائيلي .88
نكته مهم اين است كه برخي گزارش ها نشان مي دهد تصميم به حذف نام اين افراد از فهرست ميهمانان به اين دليل اتخاذ شده است كه اخيراً يكي از سران داخلي فتنه نسبت به هم نشيني آشكار اصلاح طلبان مقيم خارج با صهيونيست ها و تروريست ها ابراز نگراني كرده و خواستار رعايت احتياط در اين قبيل موارد شده است.
استدلال اصلي اين فرد در يكي از جلسات اين بوده است كه اقدامات برخي از اين افراد براي سران فتنه در داخل گران تمام خواهد شد.
علاوه بر اين برگزاري ناكام نشست استكهلم كه فهرست مشتركي با نشست واشنگتن دارد بازتاب منفي فراواني داشته و برخي از مدعوين را نااميد كرده است.
لازم به ذكر است اسامي افراد دعوت شده به اين كنفرانس (اعم از حضور يا ارسال مقاله و پيام) قبلاً به اين شرح اعلام شده بود:
محسن آرمين، شهريار آهي، جمشيد اسدي، محمد جواد اكبرين، اردشير اميرارجمند، هوشنگ اميراحمدي، عبدالعلي بازرگان، حسين باستاني، حسين بشيريه، ابوالحسن بني صدر، مسعود بهنود، بهروز بيات، احمد تقوايي، جعفر توفيقي، اميرحسين جهانشاهي، عليرضا جعفرزاده، بيژن حكمت، عباس حكيم زاده، مهرداد خوانساري، محمدرضا خاتمي، مهدي خان باباتهراني، احمد رأفت، حميد دباشي، مهرداد درويش پور، محسن سازگارا، هما سرشار، عبدالكريم سروش، احمد سلامتيان، ركسانا شاپور، پديده ثابتي، محمدرضا شجريان، حسن شريعتمداري، علي شكوري راد، پرويز شوكت، صادق صبا، محبوبه عباسقلي زاده، خالد عزيزي، يوسف عزيزي بني طرف، نادر عصار، اكبر عطري، كاظم علمداري، رضا عليجاني، ابوالفضل فاتح، امير عباس فخرآور، اسكندر فيلابي، سعيد قاسمي نژاد، سعيد قائمي، كريم قصيم، مرتضي كاظميان، محسن كديور، بيژن كريمي، بهزاد كريمي، كاظم كردواني، تقي كروبي، نازيلا گلستان، اكبر گنجي، عبدالكريم لاهيجي، محسن مخملباف، رجبعلي و حنيف مزروعي، نريمان مصطفوي، علي اكبر موسوي خوئيني، عطاءالله مهاجراني، عبدالله مهتدي، سراج الدين ميردامادي، عباس ميلاني، محسن نژاد، مهدي نوربخش، اسماعيل نوري اعلا، عليرضا نوري زاده، محمد نوري زاد، فرخ نگهدار، مجتبي واحدي، مهدي يحيي نژاد، ابراهيم يزدي و حسن يوسفي اشكوري.

1. the needs of FH as consumer of leaks exposing business and political corruption
2. the needs for sources of leaks as experienced by FH
3. FH recommendations for other advisory board members
4. general advice on funding, coallition [sic] building and decentralised operations and political framing” (Wikileaks Leak email exchanges, January 2007).
Freedom House is a Washington based “watchdog organization that supports the expansion of freedom around the world”. It is chaired by William H. Taft IV who was legal adviser to the State Department under G. W. Bush and Deputy Secretary of Defense under the Reagan administration.

This mandate was confirmed by Julian Assange in a June 2010 interview in The New Yorker:
“Our primary targets are those highly oppressive regimes in China, Russia and Central Eurasia, but we also expect to be of assistance to those in the West who wish to reveal illegal or immoral behavior in their own governments and corporations. (quoted in WikiLeaks and Julian Paul Assange : The New Yorker, June 7, 2010, emphasis added)
Iran’s Nuclear Program
The leaked cables are used to feed the disinformation campaign concerning Iran’s Weapons of Mass Destruction. While the leaked cables are heralded as “evidence” that Iran constitutes a threat, the lies and fabrications of the corporate media concerning Iran’s alleged nuclear weapons program are not mentioned, nor is there any mention of them in the leaked cables.
The leaks, once they are funnelled into the corporate news chain, edited and redacted by the New York Times, indelibly serve the broader interests of US foreign policy, including US-NATO-Israel war preparations directed against Iran.

DON’T TRUST WIKILEAKS. Julian Assange IS AN AGENT OF CIA/MOSSAD.

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=22389

وقتی علی خامنه ای می گوید ما در شرایط جنگ خیبر قرار گرفته ایم، وقتی او به نماز جمعه می آید و آب نکشیده ترین سخنان را بر دهان می آورد و می گوید ما در هر کجای جهان، به هر کس و جریانی که علیه اسرائیل اقدام کند کمک می کنیم، و عملا ایران را به کام حمله نظامی می برد، زمانی که وزیر خارجه ج. اسلامی می گوید “نظام خود را برای بدترین گزینه ها آماده کرده!” و یا سفیر جمهوری اسلامی در مسکو می گوید: “ما می توانیم در سراسر جهان به منافع امریکا حمله کنیم”، زمانی که مردم می بینند بسیاری از کاربدستان نظام از بیم شکسته شدن کاسه و کوزه بر سرشان، فاصله خود را حتی در نماز جمعه از او حفظ می کنند و در دیدارها ظاهر نمی شوند تا عکس مشترکشان با وی منتشر نشود و یا مانورهای سئوال برانگیز نظامی در گوشه و کنار ایران برگزار می شود و… دیگر چه نیازی است که اوباما چه می گوید و یا شیمون پرز چه مانور زیرکانه ای خطاب به ملت ایران میدهد؟ همه این رویدادها در کمتر از یک هفته در ایران منتشر شده است. اقای خامنه ای کشتی نظام را تبدیل به ناوگان جنگی کرده و سکان را هم شخصا بدست گرفته است. این سکان را اگر از دست او نگیرند، فاجعه ای برای ایران به بار خواهد آورد، بمراتب ویرانگر تر از آنچه که امروز مردم شاهد آن هستند.

وزیر خارجه جمهوری اسلامی “صالحی” گفت: نظام خود را برای تحریم های فزاینده جهانی آماده کرده است. نه تنها برای تحریم ها، بلکه برای “بدترین سناریوها” زیرا باید آماده “هرگونه رویارویی احتمالی” بود.

سخنان صالحی پس از سخنرانی علی خامنه ای در نماز جمعه تهران بیان شد. خامنه ای در نماز جمعه گذشته تهران گفت: آمریکا و دیگران بدانند و می دانند که ما هم در برابر تهدید و تحریم نفتی، تهدیدهایی داریم و هر وقت لازم باشد، اعمال می کنیم.

خبر بخش عملی سخنان وزیر خارجه و رهبر جمهوری اسلامی را خبر مانور نظامی سپاه قدس در همین یک هفته منتشر شده

در این میان، هیچکس از مردم نمی پرسد: شما جنگ می خواهید؟

http://www.jadaliyya.com/pages/index/4237/us-on-un-veto_disgusting-shameful-deplorable-a-tra

2007 Calls for the right of self determination for the Palestinian
people Other resolutions regarding the Palestinians and their rights.

2008 Calls for progress towards an arms trade treaty.

2008 Banning the development of new weapons of mass destruction.

2008 Assuring non-nuclear states they will not be attacked or
threatened with nuclear weapons.

2008 Calls for a treaty on children’s rights.

2008 Condemns racial descrimination.

2008 Affirms the soverignty of Palestinians over the occupied
territories and their resources.

2008 Affirms the right of the Palestinians to self determination.

2008 Calls on Israel to pay the cost of cleaning up an oil slick off
the coast of Lebanon caused by its bombing.

2008 Calls for a new economic order.

2008 Calls for a right of development for nations.

2008 Calls for a right to food.

2008 Respect for the right to universal freedom of travel and the
vital importance of family reunification.

2008 Concerning developments in information technology for international security.

2008 Resolutions concerning Palestine, its people, their property, and
Israeli practices in Palestine, including settlements.

2009 Calls for an end to the twenty-two-day-long Israeli attack on Gaza.

2011 Calls for a halt to the illegal Israeli West Bank settlements.

2011 Calls for Israel to cease obstructing the movement and access of
the staff, vehicles and supplies of the United Nations Relief and
Works Agency for Palestinian Refugees.

2011 Calls for the immediate and complete cessation of all Israeli
settlement activities in all of the Occupied Palestinian Territory,
including East Jerusalem, and in the occupied Syrian Golan.

نه جنگ

نه تحریم

نه ترور

نابود باد جنگ طلبان نوکرصفت که در پایتخت های کشورهای غربی توسط صهیونیسم بر مسند نشانده شده اند.

نفرین بر ستون پنجم عامل ایران که در این مقطح طبق معمول سعی دارد از تظاهرات مردم دنیا علیه جنگ بنفع خود بهره گیرد ولی مشت مردم ایران و ملت های جهان به اینگونه افراد اجازه نخواهد داد.
لطفا” به درد دل یک عامل زبون توجه کنید:
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=43469
مردم جهان علیه جنگ بسیج شده اند نه برای حمایت از مشتی عامل.
سال هاست که ما علیه جنگ های امپریالیستی/صهیونیستی در سایت های مختلف انگلیسی و فارسی با مردم جهان دررابطه هستیم و به آنان اطلاعات لازم برای خنثی کردن اهریمن سازی ایران را می رسانیم. شما غیر از تکرار دروغ های غرب و ظاهر شدن در کافه سازمان سیا – “صدای آمریکا” – و ام آی 6 ، و مراکز صهیونیستی نظیر “موسسه واشنگتن برای سیاستگذاری” ، و پالوده خوردن با جنایتکاران ناتو در پارلمان اروپا چه کرده اید؟
هنوزنامه های شرم آور فدایت شوم که به اوبامای عزیز نوشتید – برای حمایت از جنگ لیبی زیر لوای”دخالت بشردوستانه” در اینترنت موجود است.
بیانیه های شما به حمایت از جنگ و تحریم ها علیه عراق که منجر به مرگ 3 میلیون نفرتاکنون شده است در اینترنت موجود است. بیانیه های متعدد و ورق پارهای شما به حمایت از تحریم های غیر قانونی علیه کودکان ایرانی و کارگران ایرانی هنوز در اینترنت موجود است. خقفان بگیرید

شما وقتی صهیونیست هایی نظیر بنی موریس و الی ویزل برای هولوکاست اتمی مردم ایران و ترور احمدی نژاد در روزنامه و کنفرانس های متعدد در آلمان ، اتریش ، آمریکا و دیگر نقاط جهان را تبلیغ کردند نه تنها خفقان گرفتید بلکه با آنان – بنی موریس و الی ویزل و پاتریک کلاسون پادوی لابی اسراییل- همکاری کردید و پالوده خوردید – برای نمونه اسدیان ، کابلی ، نیلوفر بیضایی ، بهرامی و به حمایت از آنان بر آمدید:
http://spme.net/cgi-bin/articles.cgi?ID=3820

اما جیمز پتراس وافراد دیگر مقالات تندی علیه اوباشان و نژادپرستان قبیله صهیونیست در روزنامه های جهان منتشر کردند. شما جز پخش دروغ های غرب و اسراییل چه خدمتی به مردم ایران کرده اید؟ خجالت بکشید.

http://dissidentvoice.org/2008/07/the-new-york-times-making-nuclear-extermination-respectable/

وقتی سازمان سیا با استفاده از عاملینی نظیر هادی قائمی برای مخدوش نتایج انتخابات 1388 و تحمیق مردم غرب و رهبرسازی تظاهرات در خیابانهای آمریکا و اروپا براه انداخت شما با عاملین همکاری کردید. اما آمریکاییان ماسک را از صورت شما دریده و این تظاهرات را که با پول سازمان سیا و مدیریت هادی قائمی و شیرین عبادی و عاملین سازمای سیا NED – پیام اخوان – در آمریکا و اروپا راه اندازی شد را افشا کردند
http://dissidentvoice.org/2009/07/keep-your-eyes-on-the-prize-protest-us-aggression/

روشنفکران آمریکا ، اروپا، آسیا، آفریقا و استرالیا روزانه مقالات متعددی در حمایت از مردم ایران و علیه جنایتکاران کاخ نشین ، کنگره نشین ، سنا نشین و پنتاگون نشین می نویسند و برای بزیر کشیدن جنایتکاران جنگی و نوکرانشان که برای یک درصد انگل – دزدان – جنگ برپا می کنند فعالیت می کنند.
شما جز تکرار دورغ های جنگ طلبان در سایت های برپا شده توسط سازمان های جاسوسی و اطلاعاتی غرب چه کرده اید؟

یوسف قرضاوی وهابی از دشمنان قسم خورده شیعیان ، ایران وبشار اسد است. او از مهره ها ی مرتجع غرب و عربستان سعودی است که فتوای ترور قذافی را صادر کرد. اکنون اسماعیل هنیه – یکی از رهبران حماس – برای بوسیدن دست این فرد تروریست رهسپار ریاض شده است. (عکس یادگاری دست بوسی را در لینک زیر مشاهده کنید)

یوسف قرضاوی تشنه بخون ایرانیان و شیعیان، بشار اسد را باندازه کافی عرب نمی داند ، در نتجیه نابودی او رادنبال می کند. دشمنان سعی دارند با استفاده از نیروی نظامی ناتو/آمریکا، نوکران خود – برهان غلیون ورضوان زیاده – پادوهای تربیت شده در سازمان سیا که قلاده ی گردنشان توسط مهره های لابی اسراییل – هیلاری کلینتون و سوزان رایس از فمینیست های بچه کش، شل و سفت می شود- را بر مسند نشانند و پروژه لیبیایی کردن سوریه را با استفاده از تروریست های “الله اکبر” گو خود پیاده کنند.

سران نوکرصفت عرب، بیش از یک قرن است که با گذاشتن پول ، کون و خون به کشورگشایی و بسط نفوذ غرب در منطقه و دنیا خدمت کرده اند ، در نتیجه اکنون اغلب سران و مهره های آنان گشاد گشاد راه می روند.
باید گفت : شرمتان باد

آیا بوسیدن دست و پا و تعظیم تا زانودر مقابل مرتجعین عرب از ضروریات است؟

http://angryarab.blogspot.com/2012/02/ismail-haniyyah.html

World population must be united against zionist stooges, who have pushed brutality to a new level

.تکرار کمیک تراژدی گوادالوپ در استکهلم

فرهاد مرادی

• اگر این نشست و کارگاه آموزشی اش ،آن گونه که “محسن سازگارا” بیان می کند، پیرامون پیش شرط های رسیدن به انتخابات آزاد است چه طور به مطبوعات و خبرنگاران اجازه ی ورود به این نشست داده نمی شود، در حالی که گردش آزاد اطلاعات از پیش شرط های اساسی تحقق دموکراسی در هر کشور به حساب می آید؟ …

اخبار روز: http://www.akhbar-rooz.com
آدينه ۱۴ بهمن ۱٣۹۰ – ٣ فوريه ۲۰۱۲

یکم – اگر به قول مارکس تاریخ دوبار تکرار شود و بار اول آن صورتی تراژیک و بار دوم آن صورتی کمیک داشته باشد، به یقین نشست بخشی از اپوزوسیون خارج از ایران در استکهلم http://www.akhbar-rooz.com به میزبانی بنیاد “اولاف پالمه” تکرار کمیک تراژدی گوادالوپ fa.wikipedia.org است. با وجود تمام روایاتی که از نشست گوادالوپ وجود دارد، ولی این نکته غیرقابل انکار است که نطفه های انتقال قدرت از شاه به روحانیون در این نشست بسته شد و به قول ابراهیم یزدی news09.hasanagha.org زمانی که دولت های غربی نتوانستند انقلاب ایران را مهار کنند ومتوجه شدند که “شاه به جای یار شاطر، بار خاطر شده است و پیروزی انقلاب ‏حتمی است، راه چاره را ائتلافی میان روحانیان و ارتش دانستند.ارتش ایران علی الاطلاق ضد کمونیست بود و هم چنین ‏روحانیان! ” به یقین تبعات این ائتلاف نامقدس برای انقلاب ایران نتیجه ای جز غم نامه ی کشتار و جنگ و هجرت در پی نداشت. حال امروز نیز نشست بخشی از اپوزوسیون در استکهلم ناخودآگاه خاطره ی تاریخی تلخ واقعه ی سی و سه سال پیش را زنده می کند. اگر چه سعی شده تا خبرهای مربوط به نشست استکهلم چندان نمود پیدا نکند، اما گستردگی دستگاه های ارتباط جمعی چنان است که بخشی از شرکت کنندگان را بر آن داشت تا دست و پاچه و آشفته به تطهیر خود و اقناع افکار عمومی بپردازند که وجه کمیک داستان هم دقیقاً در همین جاست، چرا که با وجود بر سرزبان افتادن شایعات زیادی درباره ی نشست گوادالوپ آیت الله خمینی – با تکیه بر رهبری کاریزماتیکش – حتی یک بار هم لازم ندید درباره ی ژانویه ی 1979 توضیحی به مردم بدهد. با وجود آن که می دانم مقایسه ی نشست استکهلم با نشست گوادالوپ کار مخاطره آمیز یا شاید عجولانه ای خواهد بود، اما به ناچار این کار را خواهم کرد. ولی پیش از ورود به بحث باید بر این نکته تأکید نمایم که نوشتار حاضر تحلیلی از این نشست با توجه به شرایط جهانی است و تنها به بررسی احتمالات در این زمینه می پردازد نه اتیکت چسباندن به شرکت کنندگان در این نشست. تنها امیدوارم که هر چند هم برگزار کنندگان این نشست بر بسته بودن آن تأکید دارند، باز هم گفتگو و تحلیل پیرامون این نشسست صورت بگیرد.
دوم – “جیمز پتراس” مقاله ی http://www.informationclearinghouse.info قابل تأملی را در نهم دسامبر 2011 منتشر کرد. او با تحلیل نطق “باراک اوباما” در پارلمان استرالیا در نوامبر سال گذشته این موضوع را پیش می کشد که سیاست آمریکا از میلیتاریسم در بخش های محیطی به سمت برخورد نظامی در سطح جهانی در حال حرکت است و این موضوع معنایی جز محاصره ی نظامی چین و روسیه – و خصوصاً چین – به منظور تضعیف و یا جلوگیری از چین در دسترسی به مواد خام و روابط تجاری و مالی آن کشور در آسیا ندارد. بنابراین اگر تحلیل جیمز پتراس را نقطه ی عزیمتی برای بحث حاضر بدانیم، می توان معنای درست دخالت بشردوستانه به لیبی و در عین حال تدارک اجرای همان نقشه برای سوریه را متوجه شد. آمریکا و هم پیمانانش با سوار شدن بر موج بهار عربی و در واقع با شراکت در سرنگونی متحدین مرتجع چین و روسیه استراتژی تضعیف این دو کشور را در پیش گرفته اند. اگرچه به یک معنی حمله ی نظامی و تغییر رژیم در عراق و افغانستان را نیز می توان مستحکم تر کردن پایه های پایگاه های نظامی آمریکا در منطقه دانست و به همین معنا نیز تفاوتی میان اشغال نظامی افغانستان و عراق با اشغال نظامی لیبی – و به احتمال زیاد سوریه – قائل نشد، اما تغییر مدل دخالت نظامی در لیبی نسبت به عراق و افغانستان اهمیت به سزایی برای آمریکا و متحدانش در برداشت. جیمز پتراس در همان مقاله ی “رویارویی در مرز چین و روسیه” به این مهم اشاره می کند که عدم موفقیت بزرگ ترین ارتش جهان در سرکوب جنگجویان بنیاد گرای مسلمان در عراق و افغانستان و هم چنین هزینه های تریلیون دلاری و انسانی ناشی از این دو جنگ در حقیقت شکست بزرگی برای آمریکا به حساب می آید که او و هم پیمانانش را وادار به تغییر مدل دخالت های نظامی شان کرده است. این تغییر چیزی نبود جز آن-چه ما در لیبی شاهد آن بودیم و هم اکنون زمینه های اجرای آن در سوریه هم چیده می شود.
سوم – تغییر الگوی مداخله ی نظامی در لیبی عملاً این گونه به وقوع پیوست : اول آن که بخشی از اپوزوسیون حکومت “معمر قذافی” تحت عنوان دولت در تبعید منسجم شدند. دوم. این دولت در تبعید مسلح شد و مسیر مبارزات مسالمت آمیز مردم لیبی در برابر قذافی را به جنگ مسلحانه تغییر داد و هزینه های انسانی مبارزات لیبی افزایش یافت. سوم. این دولت در تبعید به بهانه ی کشتار مردم توسط قذافی از جهان آزاد درخواست کمک کرد. چهارم. نیروهای نظامی ناتو به عنوان نمایندگان جهان آزاد وارد مهلکه شده و با پشتیبانی نظامی از نیروهای مسلح مخالف قذافی دولت لیبی را سرنگون کرده و مخالفین را به قدرت رساندند. این روش که به طور قطع بسیار کم هزینه تر از جنگ در عراق و افغانستان بود، الگویی جدید برای سرنگونی دیکتاتورهای هم پیمان چین و روسیه به حساب می آید. در عین حال با این الگو غرب نیازی به توجیه اعمال خشونت هایش در لیبی نمی دید چرا که معمر قذافی با سرکوب وحشیانه ی تظاهرات های مسالمت آمیز مردم صدای اعتراض به اصطلاح آزادی خواهان جهان را بلند کرده بود و از این حیث از هر جنایت کاری جنایت کارتر به حساب می آمد. هیچ یک از این آزادی خواهان جهان این سوال را از خودشان نپرسیدند که آیا ادامه ی تظاهرات های مسالمت آمیز مردم لیبی کشته های بیش تری به جا خواهد گذاشت و یا مداخله ی بشردوستانه ی ناتو؟ با حسابی سرانگشتی به این نتیجه خواهیم رسید که دخالت بشردوستانه ی ناتو در میان هلهله ی آزادی خواهان جهان هزینه-های انسانی بیش تری را به جا گذاشت، چرا که اگر تنها پانزده هزار پرواز جنگی هواپیماهای ناتو را به حساب آوریم و برای هر پرواز تنها دو نفر کشته محاسبه کنیم، ناتو در پروازهای جنگی اش مسئول مرگ سی هزار انسان بوده است. با مشاهده ی این شرایط به یقین هر عقل سلیم و شرافتمندی این موضوع را متوجه خواهد شد که کشتار این تعداد انسان به بهانه ی استقرار دموکراسی شعاری توخالی ، پوچ و اساساً فاشیستی است. موضوع دردناک تر آن که این مدعیان آزادی و دموکراسی با ولع خاصی باز هم این نسخه ی غیرانسانی را برای استقرار دموکراسی در سوریه می پیچند و چه کسی است که نداند بعد از سوریه نوبت به ایران خواهد رسید.
چهارم – بازگردیم به نشست استکهلم و ابهاماتی که این نشست در پی دارد. ابهامات مربوط به آلترناتیوسازی و یا پروژه ی تشکیل دولت در تبعید با توجه به شرایطی که در بندهای قبلی مورد تحلیل قرار گرفت و هم چنین اظهارات تعدادی از شرکت کنندگان در این نشست چندان غیرمنطقی نخواهد بود. از میان تمام ابهاماتی که می توان بر آن ها انگشت گذاشت ترجیح می دهم تنها دو مورد را بیان نمایم:
1- برگزاری کارگاهی آموزشی با نام “هدی صابر” به منظور آن که شرکت کنندگان در این کارگاه آموزش های لازم جهت برگزاری یک انتخابات آزاد در آینده ی ایران را ببینند. لازم به ذکر است که این کارگاه توسط موسسه ی ایده آ برگزار می شود که به گفته ی خود شهریار آهی – یکی از چهره های تأثیر گذار در تشکیل این نشست – نقش بسیار موثری را در نزدیک کردن اپوزوسیون سوریه به هم ایفا نموده است. حال بنابر آن چه در سوریه در حال وقوع است و اظهار نظر http://www.bbc.co.uk اخیر سخنگوی کاخ سفید درباره ی آن که بشار اسد رفتنی است و تمام کشورها باید نسبت خود را با او تعریف کنند، این شبه نیز وجود دارد که همان طور که اپوزسیون سوریه حول محور شخص “برهان غلیون” جمع شدند و هم چون لیبی مسیر مبارزات مسالمت آمیز مردم سوریه را به صحنه ی نبرد مسلحانه با دولت تبدیل کردند، همین اتفاق نیز برای ایران تکرار شود.
2- ممانعت از حضور خبرنگاران و تهیه ی گزارش توسط آن ها در این نشست. اگر این نشست و کارگاه آموزشی اش ،آن گونه که “محسن سازگارا” بیان می کند، پیرامون پیش شرط های رسیدن به انتخابات آزاد است چه طور به مطبوعات و خبرنگاران اجازه ی ورود به این نشست داده نمی شود، در حالی که گردش آزاد اطلاعات از پیش شرط های اساسی تحقق دموکراسی در هر کشور به حساب می آید؟ آیا این تصمیم آن گونه که در مصاحبه ی تعدادی از شرکت کنندگان با “شهلا بهاردوست” عنوان شد تنها به واسطه ی آن که تعدادی از مدعوین قصد بیان کردن موضوعاتی را دارند که افکار عمومی نباید بداند، گرفته شده؟ اگر این طور باشد باید فاتحه ی آن آموزش دموکراسی دوروزه ،یا به قول “سارا شریعتی” فست فوود فرهنگی، که اساساً به بازخورد نگاه مردم اهمیتی نمی دهد را از همان بدو تولدش خواند.
پنجم – در ابتدای این نوشتار نشسست استکهلم را تکرار کمیک نشست گوادالوپ دانستم. چرا که به غیر از دلیل بازیگوشانه ای که در بند یک ذکر شد، اولاً جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران با پشت سر گذاشتن انقلاب 57 و تداوم آن در قالب اصلاحات و جنبش سبز از لحاظ تاریخی یک گام جلوتر از بهار عربی ایستاده است. ثانیاً هم چنان جنبش سبز وسیع ترین جنبش اعتراضی مردم ایران به حساب می آید و رهبران این جنبش نیز اگرچه در زندان به سر می برند، مشخص اند و هیچ ترفندی از خارج از کشور نمی تواند بدیل آن ها را بسازد چون مردم ایران – با آن رندی هوشمندانه – به صورت عملی و تجربی مقاومت آن ها در برابر حاکمیت و پافشاری برخواسته های مردم را دیده اند در صورتی که مدعیان خارج نشین هنوز به صورت عملی آزمونی پس نداده-اند. در انتها تنها بیان یک نکته باقی می ماند و آن این که برگزار کننده گان این نشست با صدور اجازه ی حضور خبرنگاران در این نشست اعتمادسازی و شفاف سازی به را صورت عینی و واقعی انجام دهند تا ابهام و تردیدی درباره ی این نشست به جا نماند.

All the above are WAR CRIMINALS AND MUST BE ARRESTED AND SEND TO THE WHORE HOUSE, ICC

Shame on Iranian “opposition’ groups who support the Western terror groups, Syrian oppositon’ like in Liby who are manipulated by the zionist FINGERS

http://mrzine.monthlyreview.org/2012/emersberger020212.html

.Amnesty Demands Russia Let Imperialists Turn Syria into Another Libya
by Joe Emersberger
Dear Amnesty (amnestyis@amnesty.org):

“Russia’s threats to abort a binding UN resolution on Syria for the second time are utterly irresponsible,” said José Luis Díaz, Amnesty’s representative to the UN. “Russia bears a heavy responsibility for allowing the brutal crackdown to continue.”1

With Libya still suffering the lethal consequences of western military “liberation,” with Iran gravely threatened with war based on remarkably similar lies to those the West used against Iraq, Amnesty decides to lash out at Russia for demanding that a repeat of Libya not happen. Clearly Amnesty remains oblivious to who the world’s most dangerous criminals are. Amnesty has disgracefully chosen to encourage them.

Years ago, I stopped donating to Amnesty because of the pathetic way it responded to the 2004 coup in Haiti that took the lives of at least 4000 people over the following two years.2 Hopefully many more people will cancel their donations.

Joe Emersberger

DOWN WITH THE ENEMIES OF SYRIAN PEOPLE, INCLUDING THE IRANIAN FIFTH COLUMN, IN THE SERVICE OF THE WEST AND ZIONISM

بحث اغراق نیست. این شکاف در جامعه ایران وجود دارد (اگر بخواهیم قشنگ آن را متوجه شویم باید اندکی اغراق کنیم). گروهی که سنتی هستند و به مناسبت های تاریخی و قومی خود تعلق دارند و گروهی که بیشتر نگاهشان به سوی غرب است و سیستم ارزشی خود به خصوص در زمینه روش زندگی اجتماعی و انتظارات سیاسی شان را از مدل های غربی می گیرند.

در مورد پاسخگو بودن با شما موافقم. به هر حال حکومت ها اختراع نمی شوند و نیازمند تکامل و رشد تدریجی هستند. امیدوارم این ترکیب نادر که پاسخگویی و اقتدار همراه با مردم سالاری سیاسی است در ایران ایجاد شود، اگر چه مسیر آن را بسیار دور می بینم.