• فیس‌آف شماره‌ی شش: این‌بار من و دوست خوبم هزاران نقطه
• سفری به ایران و گفتاری از ایران از نگاهی دیگر
  گزارش یک خاورشناس آلمانی از سفرش به ایران
• صدای من در وبلاگستان
  هشتمین پادکست صدای وبلاگستان متعلق به من بود. با تشکر از کمانگیر و همه‌ی دوستان به خصوص کسانی که درست حدس زدند. راستش فکر نمی‌کردم این‌قدر واضح باشم!
• یک سایت جدید: تریبون ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات
  عجب اسم زیبا و با معنایی انتخاب کرده. سایتی همیشه پر از تازه‌ترین خبرها درباره‌ی ارتباطات. نشانی‌ جدیدش را داشته باشید.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

چرا آمریکا یک دیپلمات عالی‌رتبه‌ی خود را به مذاکرات اتمی ژنو با ایران فرستاد؟ شایعاتی که درباره‌ی ایجاد دفتر حافظ منافع آمریکا در ایران می‌شنویم چه معنایی دارد؟ آیا آمریکا ناگهان سیاست خود را در قبال ایران تغییر داده است؟

به نظر من قبل از این‌که هیجان‌زده شویم و از چرخش ناگهانی 180 درجه‌ای در سیاست خارجه‌ی آمریکا سخن بگوییم باید موضوع را با دقت بیشتری تحلیل کنیم. بی‌تردید این حرکت، پیش از آ‌ن‌که نشان‌گر چرخش اساسی در سیاست خارجه‌ی آمریکا باشد، یک حرکت تاکتیکی است. برای درک بهتر آن، سه احتمال را در نظر می‌گیریم:

احتمال اول- تصمیم‌ گرفته شده: اقدام نظامی علیه ایران عملی نیست

گروهی معتقدند، با توجه به شرایط جهانی و بحران اقتصادی در آمریکا، بالا بودن قیمت نفت و خطر بالارفتن غیرقابل کنترل آن، درگیری فعلی ارتش آمریکا در عراق و افغانستان،‌ آسیب‌پذیری اسرائیل، آسیب‌پذیری آمریکا در عراق و افغانستان و احتمال واکنش‌های مختلف ایران،‌ کابینه‌ی بوش به این نتیجه رسیده که اقدام نظامی علیه ایران «غیرعملی»، «غیرواقع‌گرایانه» و «همراه با نتایج غیرقابل پیش‌بینی» است. بنابراین دولت‌مردان‌ آمریکایی تصمیم به حذف گزینه‌ی نظامی علیه ایران گرفته و به تنها راه باقی‌مانده یعنی گزینه‌ی دیپلماتیک رو آورده‌اند.

از این دیدگاه این مذاکرات نشان‌ دهنده‌ی چرخش ناگهانی 180 درجه در سیاست آمریکا در قبال ایران است.

احتمال دوم- تصمیم‌ گرفته شده: اقدام نظامی علیه ایران انجام می‌شود

احتمال دیگر این است که تصمیم‌ برای حمله‌ی نظامی به ایران قبل از پایان دوران بوش گرفته شده (از طریق اسرائیل با پشتیبانی آمریکا یا به صورت مستقیم). در چنین حالتی طبیعی است که گروه‌های جنگ‌طلب داخل طیف سیاسی آمریکا بخواهند آخرین کارت بازی خود را به همه‌ی جهانیان نشان دهند که «ما راه‌حل دیپلماتیک را هم آزمودیم»، «با ایرانی‌ها ملاقات کردیم»، «با آن‌ها بحث کردیم»، اما آن‌ها خیلی «غیرمنطقی»، «خطرناک» و «غیرقابل مذاکره» بودند و هیچ ‌چاره‌ای باقی نمانده جز این که به آن‌ها حمله‌ی نظامی پیش‌گیرانه کنیم.

از این دیدگاه این مذاکرات فقط یک ژست دیپلماتیک از سوی آمریکا، قبل از اقدام نظامی علیه ایران است.

احتمال سوم- تصمیم‌ گرفته نشده: همه‌ی گزینه‌ها به طور همزمان پیش می‌رود

بر اساس این تحلیل، تصمیم قطعی برای حمله‌ی نظامی به ایران هنوز گرفته نشده و دولت‌مردان آمریکایی به این نتیجه رسیده‌اند که حضور در این مذاکرات «بیشترین» گزینه‌ها و انعطاف‌پذیری را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد. از یک سو اگر مذاکرات به سویی برود که معلوم شود ایرانی‌ها حاضر به عقب‌نشینی‌های گسترده از موضع خود و اعطای امتیازات ویژه به غرب هستند، می‌توان گزینه‌ی دیپلماتیک را ادامه داد. اما در صورتی‌که لحن ایرانیان در مذاکرات محرمانه‌ای که انجام می‌شود، موضع گروه‌های تندرو طیف سیاسی حاکم بر ایران را نشان دهد (و نه صدای گروه‌های میانه‌رو و با تجربه‌تر را) گزینه‌ی نظامی را می‌توان به طور جدی در نظر گرفت. در این حالت بازی «ما مذاکره کردیم، آن‌ها خیلی غیرمنطقی بودند، پس چاره‌ای جز حمله نداریم» دوباره به درد خواهد خورد.

این دیدگاه محتمل‌تر به نظر می‌رسد و بر اساس آن سیاست خارجه‌ی آمریکا، آن‌طور که بسیاری از «خوش‌بین‌ها» می‌اندیشند، چرخش 180 درجه‌ای نکرده و فقط روند دینامیک و پیچیده‌ی خود را در قبال ایران ادامه می‌دهد.

هفته‌های آینده بیشتر روشن خواهد کرد واقعیت به کدام گزینه نزدیک‌تر بوده است. به خصوص بعد از دو هفته فرصتی که به ایران داده شده  تا طرح 6 هفته‌ای «تعلیق در برابر تعلیق» (تعلیق گسترش تحریم‌ها، تعلیق گسترش غنی‌سازی در طول مذاکرات) را بررسی کند.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

سفر کوتاهی داشتم به «جنگل ابر» که بخش کوچکی از زیبایی رویایی‌اش را با شما به اشتراک می‌گذارم. برای دیدن عکس‌های بیشتری از زیبایی‌های این سرزمین می‌توانید این‌جا و این‌جا را نگاه کنید.

عنوان این نوشته‌ی تصویری به یاد «خسرو شکیبایی» و نقش دوست‌داشتنی‌اش در سریال «روزی روزگاری» انتخاب شده است.

مسیر تهران به شاهرود از حاشیه‌ی کویر می‌گذرد. نزدیکی‌های روستای ابر با دیدن منظره‌ی ابرهای دوردست وسوسه شدیم از ماشین پیاده شویم. باورنکردنی بود، هوا خنک شده بود و ما هنوز از کوهستان بالا نرفته بودیم.

مزرعه، باغ، کوه، ابر، آسمان…

این ابرها مهاجم نیستند، این ابرها حاصل‌خیزند.

مشغول درست کردن برگه‌ی قیسی بود. گفتم «فاطمه‌خانم این‌قدر توی عکس جدی نباش». همه‌ی خطوط صورتش لبخند زدند.

این جاده به کجا می‌رود؟ از خودمان می‌پرسیدیم و قبلمان تندتر می‌زد.

ابرها خورشید سرزمین‌شان را بدرقه‌ی غروب می‌کنند.

اگر دوست دارید جاده‌هایی مثل این‌یکی را هم امتحان کنید، ماشین شاسی‌بلند 4WD لازم دارید. ما امتحان نکردیم!

درخت‌ها هم مثل ما شب توی شیب کوهستان خوابیدند. اما بر خلاف ما مدام سُر نمی‌خوردند!

یادم هست یک برنامه‌ی تلویزیونی آموزش نقاشی می‌گفت وقتی منظره‌ای را نقاشی می‌کنید، کوهستان‌های دورتر را کمرنگ‌تر بکشید. درست مثل خاطره می‌ماند، هر چه دورتر کمرنگ‌تر…

این سگ را دست‌کم نگیرید. تقریبا همه‌ی شیر صبحانه‌مان را نوش جان کرد. سر و صدای همه درآمده بود!

اگر به اندازه‌ی این چوپان گیاه و حیوان را حس می‌کردیم…

سبز، فیروزه‌ای، سپید؛ مکرر می‌شود اما همیشه تازه است.

شنیدم که قرار است بخش قابل توجهی از جنگل ابر به منظور جاده‌سازی (و لابد ویلاسازی) تخریب شود. درود بر «سودپرستی» و «توسعه‌ی ناپایدار» که بر همه چیز مقدم است.

دلم نمی‌آمد از این همه هوای خنک و این همه ابر و جنگل و آسمان خداحافظی کنم.

شنیده بودم  «جنگل ابر» جای زیبایی است. اما وقتی توی ابرها راه رفتم و روی بستر مه و مخمل سبز خوابیدم به نظرم رسید صفت زیبا توصیف‌گر این سرزمین نیست: «جنگل ابر رویایی است».

عکس نمی‌تواند حس مطبوع و زنده‌ای را که از راه رفتن توی ابرها به دست می‌آورید توصیف کند. هیچ‌چیز نمی‌تواند. باید رفت و تجربه کرد.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

داشتیم آرام آرام بالا می‌رفتیم و حسرت می‌خوردیم که هوا دارد تاریک می‌شود. از شما چه پنهان، دلمان داشت می‌گرفت از رنگ دلگیر غروب. اما ناگاه دوستی به یکی از یال‌های مجاور کوه اشاره کرد:‌ ماه را نگاه کنید!

دوق زده شدیم. ایستادیم و به ماه خیره شدیم که به آرامی طلوع می‌کرد. نفس‌هایمان در سینه حبس شده بود. تحمل این‌همه زیبایی برای هر کسی سخت است.

چند دقیقه‌ بعد، همه جا تاریک شده بود. ما اما دلمان دیگر از تاریکی نمی‌گرفت. دیگر تنها نبودیم.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• لوگوی ضد جنگ یک تله است
  نه این که فی‌نفسه مخالف جنگ بودن بد باشد، به دام ملی‌گرایی افتادن و اسیر بازی بزرگان شدن خطرناک است.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• صفحه‌ی اول نشریات توقیف شده در دهه‌ی اخیر
  چه فهرست غم‌انگیزی
• چقدر باید نگران بی تفاوتی در جامعه باشیم؟
  درباره‌ی این سئوال مهم همه باید فکر کنیم. من هم حتما در اولین فرصت درباره‌اش خواهم نوشت.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

آینده‌ی سینمای ایران، اگر روند موجود را ادامه دهد.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• نگاهی به پدیده‌ی علی لاریجانی
  مانورهای زیرکانه‌ی علی لاریجانی برای کسب قدرت را خوب توصیف کرده
• ما که نکته را گرفته‌ایم چه کنیم؟
  باید دیروز به این نوشته‌ی عزیز لینک می‌دادم، اما مسافر بودم و لینکدونی تعطیل بود.
• چرا ساکتيم؟ وقتي که جنگ دارد در ميزند
  ساکت نمانیم. هر چقدر هم که کم‌تاثیر یا بی‌تاثیر دربرابر خودمان و امنیت مردم‌مان مسئولیم.
• اجاق گاز، مايكروفر يا اجاق برقي
  سئوالی که همیشه خودم داشته‌ام. پخت و پز با کدام‌یک از لحاظ مصرف انرژی به صرفه‌تر است؟
• من با جنگ می‌جنگم
  من هم هستم. این لوگوی ضد جنگ را همه توی وبلاگ‌هایمان قرار دهیم. این اولین مرحله است و کمترین.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

هر چه دلتان می‌خواهد از تهران بد بگویید. بگویید پر از دود است، شلوغ است، نامنظم است. بگویید اتوبان‌هایش پر از راننده‌های دیوانه است، که شمال شهرش پر از آدم‌های تازه به دوران رسیده است و جنوب شهرش پر از آدم‌هایی که کینه‌ی فقر در دلشان جمع شده تا روزی با خشم بیرونش دهند.

هر چه دلتان می‌خواهد بگویید. هر چقدر دلتان می‌خواهد از آدم‌های این شهر بد بگویید. بگویید مغازه‌دارهایش دو دره باز هستند و تا چشم به هم بگذاری جنس تقلبی را به بهایی بیشتر بهت می‌اندازند. بگویید این شهر، شهر آدم‌های زرنگ است که دیگر در آن اعتماد معنایی ندارد.

گفتم که، هر چه دلتان می‌خواهد بگویید. من اما این شهر را دوست دارم. آدم‌هایش را نیز. پسرهای مو ژل‌زده‌ی ویلان در خیابان‌هایش را و دخترهای چادری مقید به حجابش را نیز. دانشجوها و محصل‌ها و کلاس‌ اولی‌های پر از شادی و سر و صدایش، کارگرهای افغانی‌ای که صبح‌ها دور میدان منتظر کار می‌مانند ولی مدتی است از ترس اخراج شدن جرات همین کار را هم ندارند، کارمندانی که صبح‌ها با چهره‌های اخم کرده سر کار می‌روند، و صف‌های طولانی اتوبوس و مترو و مردمی که حوصله ندارند…

دوستشان دارم. همان جوان‌هایی که تازه ته ریششان در آمده و آن را اصلاح نمی‌کنند که ثواب بیشتری ببرند و مردم هم کلی بهشان بد و بیراه می‌گویند را هم دوست دارم، به خاطر سادگیشان که فکر می‌کنند با بستن‌ خیابان‌ها دارند کار صواب می‌کنند. آن بچه‌ پولدارهایی که لاقیدانه در اتوبان‌ها می‌رانند و مهمترین مشکل زندگیشان این است که رینگ‌ماشینشان مطابق مد روز باشد را هم دوست دارم، باز هم به خاطر سادگیشان، که فکر می‌کنند زندگی همین است، و شاید هم زندگی همین باشد…

دختر و پسرهایی که با ترس و لرز ولی با شوری دلچسب در پارک‌ها دنبال گوشه‌ی خلوت و امنی می‌گردند… آدم‌های سنتی، آدم‌های مدرن، دلال‌ها و به ساز و بفروش‌ها و «آدم‌های بی‌نوای سه شیفت‌کار»، بقال‌ها، نانواها، معلم‌ها، بچه‌ها، معتادها، بی‌کارها، خاله‌زنک‌ها، روشن‌فکرها، آدم‌حسابی‌ها، کت‌ و شلواری‌ها، شلوار جین تنگ‌پوش‌ها، یقه‌ آخوندی‌پوش‌ها، «سربازهای صبح‌های زود گوش‌های قرمز»، همه و همه را از دم… دوست دارم.

چرا من این همه دیوانه هستم؟

چون دلم برای شهرم تنگ شده. همین… مگر کم چیزی است دلتنگ شدن برای شهر؟ نه خاک پرستم و نه ملی‌گرا. اما وقتی پایم را توی کوچه‌های این شهر می‌گذارم آرامشی را که در تمام صحراهای خلوت و داغ پیدا نکردم، پیدا می‌کنم. هر چه دلتان می‌خواهد به من بگویید. من این شهر و آدم‌هایش را دوست دارم. خاطره دارم از این شهر، خاطره‌هایم را که نمی‌توانم انکار کنم. احساس دارم از این شهر، یادگار دارم از این شهر… از امیرآباد خاطره دارم، از نارمک خاطره دارم، از ونک و تجریش و دربند و درکه و گلاب‌دره و حسن‌آباد و بهارستان و چهارراه کالج و از خیلی محله‌های دیگرش …

و تازه از همه‌ی این‌ها که بگذریم. باور کنید هیچ فرودگاهی را در جهان پیدا نمی‌کنید که وقتی از راه می‌رسید چنین چشم‌ها و آغوش‌های مشتاقی در انتظار مسافرانش باشد. باور کنید پیدا نمی‌کنید،‌ بگردید، چنین چیزی «یافت می‌نشود در جهان» است…

به خاطر همه‌ی آن نگاه‌های منتظر در فرودگاه، «نگاه‌های یک چشم اشک و یک چشم خنده»، به خاطر «آغوش‌های انتظار» و به خاطر چیزهایی که هیچ‌وقت کهنه نمی‌شوند… همین‌ها کافی است برای دوست داشتنشان: تهران را و آدم‌هایش را،‌ با همه‌ی نژندی‌های غیرقابل انکارشان…

بدیهی اما لازم: عنوان نوشته اول این بود «تهران، شهری که دوست می‌دارم» اما به یاد و احترام «نادر ابراهیمی» که اخیرا درگذشت عنوان را به نام یکی از کتاب‌هایش تغییر دادم.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

دوستانی که گاه و بی‌گاه نوشته‌های این حقیر را در بامدادی دنبال می‌کنند متوجه علاقه و اعتقاد و توجه من به پدیده‌ی «رسانه‌های اجتماعی» (Social Media) و زیرمجموعه‌های آن مانند «وبلاگ‌ها» (blogs)، «شبکه‌های اجتماعی» (Social Networks) و انواع «سیستم‌های پیشنهاد‌دهنده»‌ که با گردآوری اطلاعات از کاربران مطالب برگزیده پیشنهاد می‌کنند، هستند.

اما این روزها جی‌میل من پر شده از دعوت‌نامه‌های فله‌ای به سایت‌هایی مثل Yaari و البته نه فقط آن، چندین سایت دیگر هم هست که اسم نمی‌آورم. به هیچ‌وجه مخالفت نوآوری و استفاده از امکانات جدید شبکه‌ای نیستم، اما حرف من این است که باید از این ابزارها هوشمندانه استفاده کنیم: برای رشد ارتباطات اجتماعی مجازی یا حقیقی‌مان با سایر آدم‌ها، برای شناختن فضاها یا افق‌های جدید، برای گسترش وسعت ذهن و افق اندیشه و یادگرفتن و یاد دادن و داشتن تریبونی که صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.

گاهی انگار فراموش می‌کنیم این‌ها ابزار هستند و نه هدف. پرستیدن ابزار یا بیش از حد به آن بها دادن همان‌قدر خطرناک است که یکسره رها کردن تحولات و فن‌آوری‌های جدید و اسیر ماندن در حباب عادت‌های قدیم.

من از Orkut  استفاده می‌کردم و بعد هم از Facebook با کمال میل. توییتر منحصر به فرد و فوق‌العاده است و ارزش حضور و ماندن را دارد. فرندفید هم به خاطر خاصیت گردآوری کننده‌ای که دارد جالب است و ارزش دارد که در آن حضور داشته باشیم. اما تا کجا؟ چند تا سایت؟

گیرم که همه‌‌ی این سایت‌های جدید باحال و پرامکانات باشند. وقت و انرژی ما چطور؟ محدودیتی ندارد؟ بهایی ندارد؟ آیا نباید جایی مرزی برای خودمان بگذاریم و به جای بازی کردن و چرخیدن بی‌حاصل در سایت‌های جدید، به استفاده‌ی مفید کردن از همین‌هایی که عضو هستیم توجه کنیم؟

شخصا اگر خیلی پرکار باشم و وقت آزاد زیادی داشته باشم و پر از خلاقیت و شعور و دانش باشم خیلی هنر کنم بتوانم حضورم را در فیس‌بوک، ارکات، توییتر، فرندفید و وبلاگستان حفظ کنم. یعنی حضور مفید یا خلاقانه‌ام را. پس در شرایطی که همین شبکه‌های اجتماعی فعلی را هم به سختی می‌توانم مفید نگاه‌دارم، چرا باید دنبال این باشم که توی ده‌ها شبکه‌ی اجتماعی جدید که هر روز و هر شب مثل قارچ سبز می‌شوند عضو شوم؟

این عضویت‌های بی‌فایده و بی‌ثمر در این همه شبکه‌ی اجتماعی «خالی از کاربر» و «خالی از خلاقیت» و «خالی از مطلب» چه خاصیتی برای من دارد؟ سوادم را زیاد می‌کند؟ روابط اجتماعیم را بیشتر و سازنده‌تر می‌کند؟ درک و بینشم را عمیق‌تر می‌کند؟ شعور انسانی‌ام را بیشتر می‌کند؟ یا فقط یک وقت‌تلف‌کنی بی‌حاصل به برنامه‌ی روزانه‌ام -که همین‌جوری هم کاملا پر است- اضافه می‌کند؟ باور کنید ولگردی توی این‌همه سایت پراکنده حتی سرگرم‌ کننده هم نیست. بخواهم سرگرم شوم همان فرندفید برای ساعت‌ها و روزها سرگرم شدن کافی است.

چه چیزی را می‌خواهیم ثابت کنیم؟ نوعی رکورد شکستن است یا جایزه‌ای چیزی درکار است که من بی‌خبرم؟

حلیم بخوریم، اما توی دیگ حلیم نیفتیم.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• ایران و شاهرگ‌های بریده‌اش
  آب اگر دستتان است بگذارید زمین لطفا و این نوشته‌ی مهم را بخوانید
• مک‌کین درباره‌ی کشتن ایرانی‌ها با سیگار شوخی کرد
• هواپیماهای جنگی اسرائیل در آسمان عراق مشغول تمرین هستند
  همین‌طور استفاده از پایگاه‌های آمریکایی در عراق
• آیا تبادل لينك ارزشی دارد؟
  از تمام دوستان عزیزی که از من تقاضای تبادل لینک کرده‌اند و هنوز وقت نکرده‌ام پاسخشان را بدهم خواهش می‌کنم این نوشته‌ را بخوانند.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

همگان می‌دانند که طراحی و اجرای «جنگ‌های انسان‌دوستانه» از مهم‌ترین تخصص‌های امپراطور به شمار می‌رود.

منبع: ناشناس

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• توتال رسما از قرارداد 10 میلیارد دلاری توسعه‌ی پارس جنوبی منصرف شد
• نامه‌ای به خدا
  تفسیر آخرین عکس من در یک‌عکاس از زبان یک دوست
• بازهم از دم دست، ‌انتخاب کردید!
  به خصوص آخرین پاراگراف این نوشته خیلی مهم است.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

این نوشته را از زبان یک فعال ضدجنگ غربی که از خارج به ایران نگاه می‌کند نوشته‌ام: یعنی سعی کرده‌ام خودم را جای او قرار دهم: «اگر من جای او بودم و مانور موشکی اخیر ایران را می‌دیدم، چه‌گونه فکر می‌کردم؟».برای سادگی به جای اصطلاح «تصمیم‌گیرندگان حاکمیت ایران» از کلمه‌ی «ایرانی» استفاده کرده‌ام.

این داستان آزمایش موشکی ایران در این میانه‌ی بحران جنگ دیگر چه صیغه‌ای بود؟ من که در عجبم. انگار ایرانی‌ها نکته را درست نگرفته‌اند. انگار حسابی تنشان برای یک لشگرکشی گسترده‌ و بمب‌های هوشمند و غیرهوشمند می‌خارد!

مثل این‌که ایرانی‌ها حالی‌شان نیست که امپراطور جهان (و دار و دسته‌اش) تمام توان رسانه‌ای،‌ حقوقی و اقتصادی خود را متمرکز کرده‌ برای این‌که کشورشان را له کند. له کردن که می‌گویم، منظورم دقیقا همان «له کردن» است یعنی «لگدکوب کردن، نابود کردن، با خاک یکسان کردن، زیر پا گذاشتن طوری که قرچ صدا کند و خونش بزند بیرون». انگار متوجه نیستند تهدید نظامی شدن از سوی امپراطور یعنی چه.

ما اما چکار کنیم که این‌همه داریم گلویمان را پاره می‌کنیم که به این افکار عمومی تخدیر شده‌ی جهان حالی کنیم ایران دنبال جنگ نیست؛ که ایران هیچ‌ تهدیدی برای هیچ کشوری نیست. حالا با این همه موشک واقعی و فوتوشاپی که این‌ها هوا کردند،‌ با چه رویی برگردیم و حرف‌های ضدجنگمان را ادامه دهیم؟ این همه موضع‌گیری‌های نسنجیده و سیاست‌خارجه‌ی پراکنده و سلیقه‌ای ایرانی‌ها را چطور با منطق ضدجنگ ایران سازگار کنیم؟ چطور در برابر بمباران رسانه‌ای ایران که از سال‌ها پیش شروع شده بایستیم تا مانع بمباران و موشک‌باران ایران شویم؟

از این دلم می‌سوزد که انگار ایرانی‌ها دلشان برای خودشان نسوخته است. طوری رفتار می‌کنند انگار دلشان هوای بمب‌های خوشه‌ای کرده است. انگار خودشان دلشان می‌خواهد کشورشان بشود سرزمین آلوده به اورانیوم سوخته‌ی باقی مانده از سلاح‌های ضدرزه آمریکایی و میدانی برای آزمایش سلاح‌های جدیدی که پنتاگون میلیاردها دلار برای ساختنشان سرمایه‌گذاری کرده و حالا در به در دنبال جایی می‌گردد که آزمایششان کند. شاید هم اصلا نگران این نیستند که امپراطور طرحی را که در سال 2005 برای استفاده‌ی سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی بر علیه کشورهایی که دارای سلاح‌هسته‌ای نیستند تصویب کرده برای اولین بار روی کشورشان عملی کند؟

من اگر جای ایرانی‌ها بودم و امپراطوری افسارگسیخته و تا دندان مسلح -که بارها هم ثابت کرده از به کار بردن نیروی نظامی و به خاک و خون کشیدن یک ملت پرهیزی ندارد- موشک‌هایش را به سمت کشورم نشانه گرفته بود، موشک هوا نمی‌کردم؛ سرم را پایین می‌گرفتم، کمتر حرف می‌زدم و سعی می‌کردم شرایط را آرام‌تر کنم تا آب‌ها از آسیاب بیفتد. من اگر جای ایرانی‌ها بودم، و طرح محاصره‌ی دریایی و مجوز استفاده از نیروی نظامی بر علیه کشورم در کنگره‌ی آمریکا در حال بررسی می‌بود، به جای موشک هوا کردن و مانور نظامی دادن و تهدید به بستن تنگه‌ی هرمز کردن، به رایزنی بین‌المللی و سیاست تنش‌زدایی رو می‌آوردم. سیاست خارجه‌ام را انسجام می‌بخشیدم و درگیری‌های درون‌جناحی و داخلی را رها می‌کردم تا به امنیت ملی و امنیت مردم‌ام بیاندیشم.

اما من ایرانی نیستم و ایرانی‌ها با این سیاست خارجی غیرمنسجم و استاتیک‌شان کار را برای من و دوستانم دشوارتر می‌کنند. ای‌کاش می‌توانستند بفهمند چه خطر بزرگی کشورشان را تهدید می‌کند، ای‌کاش کمی واقع‌بین بودند.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

• کامنت هوشمندانه‌ی یکی از خوانندگان من
  از این دست کامنت‌ها که دریافت می‌کنم خستگی از تنم در می‌رود.
• این جنگ، جنگ ما نیست
  ما نسل بدشانسی هستیم.
• خوراک شمار و تویتر شمار
  حرکتی هیجان‌انگیز از آقا یا خانمی به نام سومین وب
• جادی و کمانگیر رو در روی هم
• معجزه‌ی سبز
  از دوربین‌نوشته‌های من
• آمریکا میلیون‌ها دلار تجهیزات شنود تلفنی به ونزوئلا فروخته است
  بر اساس آخرین اسناد فاش شده در ویکی‌لیکس.

• دوربین هاسل‌بلاد 50 مگاپیکسلی
  رویای همه‌ی دوستاران عکاسی. اگر خواستید مرا خیلی خوشحال کنید، لطفا یکی از اینا برام بگیرید
• چین و تایوان صلح کردند
  آخ، حیف شد خیلی. حالا امپراطور به چه بهانه‌ای در جنوب غربی آسیا حضور نظامی داشته باشد؟
• خدا کند که بیایی…
  دوران رویاپردازی و توقع کاریزماتیک آن روزها از خاتمی به پایان رسیده. خاتمی را نه برای دموکراسی یا آزادی، که برای نفس کشیدن و دوری از جنگ می‌خواهیم.
• ارتش آلمان فرماندهی نیروهای واکنش سریع در شمال افغانستان را به عهده گرفت
  نزدیکی نظامی نگران کننده‌ی آلمان و آمریکا در خاورمیانه.
• تشدیدها فراموش می‌شد و سرزنش‌ها تشدید
  تحلیل سمیه از کابوس نمره‌های بیست لعنتی دوران دبستان و خبری خوش که ظاهرا قرار است به کل سیستم نمره از مقطع ابتدایی حذف شود.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

هیچ فکر کرده‌اید بزرگترین یا هولناک‌ترین جنایت جنگی از نظر قوانین بین‌المللی چیست؟ کشتار اسرای جنگی؟ شکنجه؟ غارت اموال شهروندان؟ گروگا‌ن‌گیری؟ حمله‌ی مستقیم به افراد غیرنظامی؟ حمله‌ی مستقیم به پاسداران صلح سازمان ملل؟ استفاده از سلاح‌های شیمیایی؟ استفاده از کودکان در جنگ؟ تجاوز جنسی؟

این‌ها همه جرم‌های هولناکی هستند. اما جرمی بالاتر و بزرگ‌تر هم وجود دارد که به اصطلاح «دربرگیرنده‌ی همه‌ی شر‌های جنایت‌های فوق است». پادشاه همه‌ی جنایت‌های جنگی، بزرگترین جرم!

از لحاظ قوانین بین‌المللی بزرگترین و هولناک‌ترین جرم عبارت است از «حمله‌ی نظامی غیرتدافعی به یک کشور دیگر» یا «حمله‌ی متجاوزانه» (War of Aggression) که اصطلاحا «بالاترین جرم بین‌المللی» (Supreme International Crime) نامیده می‌شود. چرا که بنا به نظر قاضی دادگاه‌های جرائم جنگی نورنبرگ، این نوع جرم دربرگیرنده‌ی همه‌ی انواع جرائم جنگی دیگر است:

The International Military Tribunal at Nuremberg, which followed World War II, called the waging of aggressive war “essentially an evil thing…to initiate a war of aggression…is not only an international crime; it is the supreme international crime, differing only from other war crimes in that it contains within itself the accumulated evil of the whole.”

تاریخ معاصر پر است از نمونه‌های ثابت شده و ثابت نشده‌ی حمله‌ی متجاوزانه‌ کشورها به یکدیگر. حمله‌ی عراق به ایران از مصداق‌های «حمله‌ی متجاوزانه» است. نمونه‌ی دیگر «حمله‌ی متجاوزانه» حمله‌ی سال 2006 اسرائیل به لبنان بود که متاسفانه به علت قدرت وتوی حامیان اسرائیل، در هچ دادگاه بین‌المللی بررسی نشده است.

حمله‌ی نظامی آمریکا به عراق و اشغال این کشور، یکی دیگر از نمونه‌های احتمالی «حمله‌ی متجاوزانه» است (که متاسفانه هنوز در هیچ دادگاهی بررسی نشده). تجاوزی که سران کشورهای متجاوز با قلدری در سطح بین‌المللی تلاش کردند آن‌را «تدافعی» جلوه دهند. متجاوزین برای ایجاد پوشش قانونی‌ای هر چند شکننده، چندین قطع‌نامه‌ی شورای امنیت بر ضد عراق اخذ کردند و حمله را نیز به صورت گروهی انجام دادند (آمریکا گروهی از کشورها را جمع کرد تا حمله را به صورت تک‌‌کشوری انجام ندهد چرا که گروهی حمله کردن یکی از روش‌های گریز از اتهام حمله‌ی متجاوزانه است). امروز همگان می‌دانند که عراق در سال 2003 هیچ‌گونه تهدیدی برای امنیت ملی آمریکا یا انگلیس محسوب نمی‌شد و خطر قریب‌الوقوع سلاح‌های کشتار جمعی صدام یا همکاریش با القاعده فقط بهانه‌ای بود تا سران کشورهای متجاوز بتوانند خود را از اتهام «بزرگ‌ترین جرم بین‌المللی قابل تصور» رها سازند. با توجه به آشکار شدن واهی بودن ادعای خطر قریب‌الوقوع عراق برای کشورهای آمریکا یا انگلیس، می‌توانیم تصور کنیم حمله و اشغال عراق، یک حرکت گسترش‌طلبانه‌ی نظامی و در نتیجه‌ مصداق «حمله‌ی متجاوزانه» بوده است.

هرگونه اقدام نظامی علیه ایران «حمله‌ی متجاوزانه و در نتیجه بزرگترین جرم بین‌المللی» خواهد بود

این روزها هم خیلی تلاش می‌شود حمله‌ی احتمالی به ایران، حمله‌ای تدافعی و پیش‌گیرانه جلوه‌گر شود: از طریق دروغ‌پردازی و مسئول دانستن ایران در قبال کشته شدن سربازان آمریکایی در عراق، یا بزرگ‌نمایی برنامه‌ی هسته‌ای ایران و اصولا بزرگ‌جلوه دادن خطر ایران.

هرگونه اقدام نظامی علیه ایران در شرایطی که این کشور هیچ‌گونه تهدید نظامی‌ای برای هیچ کشوری در جهان دربرندارد (به شهادت تاریخ و نه ادعای دلالان جنگ) بزرگترین جرم بین‌المللی خواهد بود: «جنایتی بر فراز همه‌ی جنایت‌های جنگی دیگر» یعنی «حمله‌ی متجاوزانه‌ای» که می‌تواند تک‌تک‌ اعضای کابینه‌ی دولت‌های متجاوز را به اتهام ارتکاب سنگین‌ترین جرم‌های‌ بین‌المللی به دادگاه بکشاند (اگر چه چنین محاکمه‌ای اصولا با چیدمان فعلی قدرت در جهان امروز نامحتمل است). دادگاهی که اگر اختیار عمل کافی داشته باشد (مثل دادگاه نورنبرگ)‌ احتمالا می‌تواند افرادی حتی خیلی رده‌پایین‌تر از امثال جورج بوش و دیک‌چنی و تونی‌ بلر را به جرم ارتکاب جنایت‌های جنگی محاکمه و محکوم کند.

تلاش پی‌گیر آمریکا و متحدانش برای محکومیت پیاپی ایران در شورای امنیت و همچنین تاکید اغراق‌آمیز (و احتمالا دروغین) آمریکا بر حمایت ایران از گروه‌های مخالف در عراق فقط و فقط به یک منظور صورت می‌گیرد: کسب مجوز حقوقی هر چند ضعیف که به این کشور اجازه دهد بدون این که متهم به «حمله‌ی متجاوزانه» شود به ایران حمله کند.

قصدم از این بحث بررسی حقوقی جرائم بین‌المللی نیست چون دانش‌ و تخصصش را ندارم. حتی به این واقعیت تلخ که کشورهای دارای حق وتو در شورای امنیت را هرگز نمی‌توان در شورای امنیت محکوم کرد نیز کار ندارم.

این را نوشتم که تاکید کرده باشم، بزرگی جنایت‌ها و تناسب آن‌ها را بهتر ببینیم و حس کنیم. گاهی به نظرم می‌رسد، برخی دوستان فرق میان «حمله‌ی متجاوزانه به یک کشور دیگر» که در زمره‌ی «بزرگ‌ترین جرم‌های بین‌المللی‌» و دربرگیرنده‌ی همه‌ی جنایت‌های جنگی است را با جنایت‌های مقیاس‌کوچک‌تری مانند حمله‌ی تروریستی به یک اتوبوس در یک سطح می‌پندارند.

---

مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی

به خودم می‌گویم این دیوانگی است که آمریکا به ایران حمله کند. مگر می‌شود سران کشوری تا این حد بی‌منطق باشند که روزگار ملتی را سیاه کنند و جهانی را به آستانه‌ی جنگ جهانی سوم بکشانند؟ اما بعد یادم می‌آید که منطق امپراطور با منطق من یا تو فرق می‌کند:

سخنگوی امپراطور به من گفت:

تو و کسانی مثل تو در محیطی که آن‌را «جامعه‌ی مبتنی بر واقعیت» می‌نامم زندگی می‌کنید. در این نوع جامعه «راه‌حل‌ها از طریق تحلیل منطقی و موشکافانه‌ی حقایق‌ِ قابلِ تشخیص پبدا می‌شوند».

سرم را تکان دادم و چیزی در رابطه با اصول روشن‌گری و تجربه‌گرایی گفتم. حرفم را قطع کرد:

دنیای امروز دیگر این‌طور کار نمی‌کند. در حال حاضر «ما» امپراطور هستیم، یعنی عمل می‌کنیم و واقعیت خودمان را خلق می‌کنیم. بعد در حالی که تو یا آدم‌هایی مثل تو با روش عقلانی مشغول مطالعه‌ی این واقعیت هستید ما دوباره عمل می‌کنیم و واقعیت‌های کاملا جدیدی خلق می‌کنیم و شما می‌توا