تهران، خیابان ولیعصر ، پاییز ۱۳۹۰
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
این مساله را مدتها پیش نوشته بودم اما چون کمتر حالت «خارج از چارچوب» دارد در منتشر کردنش تردید داشتم. یک چالش میتواند محدودیت زمانی باشد، فرضا سعی کنید آن را در کمتر از یک دقیقه حل کنید.
فرض کنیم نوعی جمع ویژه داریم که بر اساس آن برابریهای زیر صادق هستند:
۱۴۱۰۹۴ = ۲+۷+۵
۱۸۲۴۶۶ = ۳+۶+۸
۳۶۱۲۳۶ = ۴+۹+۳
در این صورت حاصل جمع ویژه ۶+۹+۲ چیست؟
پاسخ را اینجا ببینید.
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
زمانی بود* که آدمها و سگها ول بودند زیر سقف آسمان و تا حد زیادی همان حیوانی بودند که هستند. آدمها خودشان را خیلی از سگها متمایز یا برتر نمیدیدند یا اگر هم میدیدند در عمل زندگیشان خیلی طبیعیتر و سگوارتر از آدمهای شهری امروزی (دست کم در اروپا) بود. آدمها و سگها هر دو داشتند برای رفع نیازهای اولیه زندگیشان جان میکنند: هر دو مثل هم، مثل سگ. آنها همردیف و همکار بودند. انسان وامانده اسیر جبر طبیعت و زمانه بود و به سگ نگاهی میانداخت و تصویری از خودش را در او میدید. موجودی درب و داغان که همیشه گرسنه است و شاید برای رسیدن به لقمهای نان مجبور باشد جان بکند. آدم از خدمات سگ برخوردار میشد و سگ هم از مزایای بودن در کنار انسان. شاید سگها حق و حقوق بالایی نداشتند و ممکن بود با سنگ یا لقد نوازش شوند و غذای درستی گیرشان نیاید، اما خوب آن موقعها آدمها هم حق و حقوق بالایی نداشتند. نه خبری از بیمه و تامین اجتماعی بود و نه مفاهیمی مثل حقوق شهروندی و امنیت جانی و غیره چندان معنایی داشت. آدمها به زمین نزدیکتر بودند، تا حدی که میشد گفت آدمها همراه با گیاه و حیوان در طبیعت و با طبیعت زندگی میکردند و با محیط اطراف خود فاصله عینی یا ذهنی زیادی نداشتند.
به تدریج که انسان مدرن شد و سطح زندگی فردی و اجتماعیاش بالاتر رفت به همان نسبت دارای حق و حقوق شد. او دیگر برای رفع نیازهای اولیه زندگیاش تقلا نمیکرد و دغدغههای عالیتری پیدا کرده بود. انسان مدرن از زیستگاه تاریخی و بومی خود فاصله گرفت و روز به روز فاصلهاش با خاستگاه قدیمیاش بیشتر شد. به همان نسبت هم فاصله ذهنیاش با گیاه و حیوان بیشتر شد و سگ تبدیل شد به یک موجود دوردست و بیگانه شده و یک وسیله که میشد مالکش شد. انسان مدرن مثل انسان قدیم از همزیستی با سگ بهره میبرد (و برعکس) اما یک چیز فرق کرده بود. فاصله ذهنی آن دو به مراتب بیشتر از قبل شده بود. سگ دیگر خیلی پایین رفته بود. آن قدر که کم کم تبدیل شده بود به یک شیء، یک کالای مصرفی که البته باید حقوقش را رعایت کرد. چرا که حالا انسان مدرن برای حیوانات هم مفاهیم مشابهی در نظر گرفته بود. البته این مفاهیم خیلی ظاهری بودند چرا که انسان جدید عملا رفتاری فاشیستی با سگها داشت. نژاد آنها را دستکاری میکرد و تصمیم میگرفت کدام سگ با کدام جفت جور شود تا ژن بهتری داشته باشد. انسان مدرن همزمان با شیء کردن سگ سطح زندگی او را بالا آورد و فرایند کالاسازی از سگ را سرعت بخشید. سگها مثل محصولات یک کارخانه تولید لوازم خانگی دستکاری ژنتیکی شدند و با توجه به زاد و ولد سریع سگها به سرعت سگهای جور واجور از انواع نگهبان و بزرگ جثه گرفته تا مدلهای موشی و نازنازی تولید شد. سگها محصولاتی شدند که میشد آنها را خرید، مصرف کرد و دور انداخت (بله سگها در صورت پیر یا از کار افتاده شدن نابود می شوند یا به عبارت دیگر دور انداخته میشوند). نگاه انسان جدید به سگ دیگر یک نگاه «من و تو هر دو جانور هستیم مثل هم» نبود بلکه بیشتر به این شبیه شد که «من انسان و ارباب هستم و تو یک شیء و کالا هستی و من میتوانم تو را مصرف کنم».
انسان امروز سگ را ظاهرا خیلی بالا آورده است به حدی که سگها توی تختخواب اربابهایشان هم میخوابند و غذای خوب و امکانات درمانی و تفریحی در اختیارشان قرار داده میشود. سگهای قدیم این طور نبودند. آنها توی بیابانهای اطراف روستاها یا شهرها ولو بودند و به سختی غذایی گیرشان میآمد و با سرما و گرسنگی دست به گریبان بودند. اما در عوض، آن سگها با آدمها برابر بودند و مثل همانها بزرگ میشدند و مثل همانها پیر میشدند و میمردند. آدمهای امروز تامین اجتماعی دارند و جامعه تا آخرین لحظه مواظبشان است. سگهای امروزی غذای خوب میخورند و واکسینه میشوند، اما به دلخواه دستکاری ژنتیکی میشوند و به گاه پیری و رنجوری کشته میشوند. سگها دیگر به مرگ طبیعی نمیمیرند…
* این یک نوشته مستند یا علمی نیست. اما به این فکر کنید که چرا ما حق داریم مالک سگها باشیم، آنها را دستکاری ژنتیکی کنیم یا به دلخواه بکشیم؟ چون کمهوشترند؟ چون ضعیفترند؟ چون انسان نیستند؟
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
من درک نمیکنم بعضی از دوستان که از ایران انتظار دارند «اعتماد سازی» کند واقعا منظورشان چیست. شرایط زیر را در نظر بگیرید (اینها شعار و جنگ روانی نیستند، بلکه گزاره هستند):
ایالات متحده مدتهاست که ایران را به محاصره خود در آورده است. اشغال افغانستان در مرز شرقی ایران، اشغال عراق در مرز غربی، ترکیه متحد او در ناتو در شمال غربی مترصد فرصت، همکاری نظامی نسبی آمریکا با ترکمنستان در شمال شرقی ایران، دولتهای وابسته و بسیار نزدیک به آمریکا در ساحل مقابل ایران در خلیج فارس (کویت، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین و قطر) که پایگاه عظیم ناوگان پنجم آمریکا هم در این منطقه است. همچنین اسرائیل یا/و آمریکا در چندین مرحله (احتمالا تا حدی مشترک) نسبت به ایران اقدامات جنگافروزانه جدی انجام دادهاند مانند انفجارهای مختلف در خاک ایران، ترور دانشمندان هستهای ایرانی که حتی همسر یکی از آنها مورد هدف قرار گرفت و حملههای پیچیده سایبری علیه تاسیسات حساس و غیره. علاوه بر این مقامات سیاسی عالیرتبه آمریکایی مدام مصر هستند که فرقه مجاهدین خلق از فهرست سازمانهای تروریستی خارج شود. در دهه گذشته آمریکا و/یا اسرائیل به کشورها یا منطقههای افغانستان، عراق، پاکستان، سومالی، لیبی، لبنان، سودان، سوریه، کرانه باختری رود اردن و نوار غزه تهاجم یا حمله هوایی کردهاند، یا آنها را به اشغال خود در آوردهاند. همینطور آنها به صورت سیستماتیک رژیم جهانی اعمال شکنجه، زندانهای مخفی که افراد در آنها ناپدید میشوند و بازداشتگاههایی در میانه دریای کاراییب که متهمان بدون محاکمه حدود ده سال در آنها محبوس هستند ایجاد کردهاند. در همین مدت، ایران به هیچ کشوری حمله زمینی یا هوایی نکرده است و هیچ جایی را به اشغال خود در نیاورده است. بله، قطعا ایران یک سیستم سیاسی اقتدارگرا دارد، اما نه بیشتر (و در خیلی از موارد کمتر از) بسیاری از رژیمهایی که در طول همین دوران توسط ایالات متحده حمایت مالی، تسلیح و یا تقویت شدهاند.
فهرست بالا البته به اعمال تحریمهای یک جانبه یا چند جانبه از سوی آمریکا و متحدان یا تابعانش علیه مردم ایران هیچ اشارهای نکرده است. تحریمهایی که معلوم نیست به کدام جرم کل مردم ایران را نشانه گرفته است؟ میدانستیم و امروز هم که دیگر رسما تایید شد که هواپیماهای نظامی آمریکا به حریم هوایی ایران تجاوز میکنند. عملی که بدون شک یک اقدام متجاوزانه است.
توی این شرایط بحرانی و حساس وظیفه من و شما به عنوان یک علاقهمند به سرنوشت ایران چیست؟ که توی شرایطی که ذکر شد بنشینیم و شعارهای جنگ روانی غرب علیه ایران را تکرار کنیم: «ایران باید اعتماد سازی کند». کدام اعتماد سازی؟ شوخی میفرمایید لابد. این یک بازی پوکر بسیار جدی و خطرناک است که این طرف (ایران) همه هستیاش در گرو است. آن وقت بیاید و دستش را رو کند (اعتماد سازی کند) که چه بشود؟ که طرف در یک طرفه همه دار و ندارش را ببرد؟ نه خیر جانم. سیاست پیچیده است و این طور نیست که همینطور بیایی و دستت را رو کنی و اسم این حرکت احمقانه را هم بگذاریم اعتماد سازی. اصلا اعتماد سازی یعنی چه در عالم ماکیاولیسم سیاسی؟ توی این شرایط که ایران را تا آستانه شکستن زیر فشار قرار دادهاند لابد انتظار دارید که آن چند قلم عامل بازدارندهای که سالهاست و به سختی برای خودش دست و پا کرده را هم تحویل دهد و بگوید بفرمایید این هم کارتهای من که خیلی هم مالی نیستند و قیافه معصومانه به خودش بگیرد که حالا دیگر به من اعتماد کنید؟! به نظر من توی این وضعیت بحرانی ما باید از سطح شعار و جنگ روانی عبور کنیم و به واقعیتهای سخت (hard facts) و تحولات ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک در منطقه توجه کنیم. اما این واقعیتهای سخت چه چیزهایی هستند؟ چند تا از آنها را بالا ذکر کردم، اما شناخت علتها و ریشههای آنها و اینکه تحولات واقعی منطقه و جهان چگونه روی این فرایندها تاثیر میگذرند البته که نیاز به مطالعه و گفتگوی هدفمند و عمیق دارد. بسم الله!
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
در پست قبلی نوشتم که ارتش آمریکا به کمک سیستم نرمافزاری ویژهای در فضای رسانههای اجتماعی فارسی (و چند زبان دیگر) حضور دارد و در آن دخالت میکند:
این تکنولوژی همینطور امکان فعالیت وبلاگی محرمانه در وبلاگهایی که به زبانهای خارجی (غیر انگلیسی) نوشته میشوند را فراهم میکند و به سنتکام اجازه میدهد که با تندروهای خشن و پروپاگاندای دشمن در خارج از آمریکا مقابله کند. بنا به گفته سخنگوی سنتکام، هیچکدام از این دخالتها به زبان انگلیسی نخواهد بود و شهروندان آمریکایی نیز مورد خطاب قرار نخواهند گرفت. زبانهای مورد استفاده عبارتند از عربی، فارسی، اردو و پشتو.
این نرمافزار به پرسنل آمریکایی اجازه میدهد که در یک محل مشخص به تعداد بسیار زیادی از مکالمهها پاسخ دهند. آنها میتوانند هر تعداد که لازم باشد پیام، پست وبلاگی، مطالب داخل چترومها و اتاقهای گفتگو و غیره منتشر کنند. مطابق قرارداد شخصیتهای تقلبی باید افراد واقعی از نقاط مختلف جهان به نظر برسند.
از وقتی این مطلب را خواندم و نوشتم یک فکر از ذهنم بیرون نمیرود و آن این است که این افراد که از طرف ارتش آمریکا استخدام میشوند تا در فضای وبلاگها و شبکههای اجتماعی افکار آمریکایی (بخوانید از نوع پنتاگونیاش) را نشر دهند چه کسانی باید باشند؟
تصور من این است که این افراد ترجیحا باید با زبان جامعه هدف آشنا باشند و به خصوص فرهنگ و خصوصیتهای نسل امروز ایرانی حاضر در فضای وب را بشناسند. در نتیجه به نظر میرسد بهترین کاندید برای چنین شغلی یک ایرانی باشد که در ایران هم بزرگ شده. اما بخش قابل توجهی از ایرانیهای مقیم آمریکا که در ایران هم بزرگ شده باشند به خاطر ادامه تحصیل به این کشور رفتهاند و با توجه به اینکه ادامه تحصیل معمولا امکان درگیر شدن در جامعه از طریق کار را به افراد میدهد کمتر احتمال میدهم ایرانیان جوانی که به قصد ادامه تحصیل به آمریکا رفتهاند جذب پنتاگون شده باشند. بیشترین احتمال آدمهایی هستند که به دلایل مشکلات امنیتی یا سیاسی از ایران رفتهاند (به ناچار برای تضمین امنیت خود که در داخل نداشتند). درست است که این افراد در آمریکا امنیت جانی دارند اما از نظر معیشتی در وضعیت بسیار نامناسبی قرار دارند (منظورم آنهاییست که پشتوانه مالی شخصی یا خانوادگی بالایی هم ندارند). این آدمها به خصوص به شدت از سیستم سیاسی در ایران سرخورده شدهاند (هر چه باشد جلای وطن و از دست دادن زندگیشان در ایران را از چشم آن میبینند). طبیعی است که خیلی از این افراد با وجود اوضاع معیشتی بحرانی و همینٰطور بحرانی که توسط حکومت ایران برایشان ایجاد شده حاضر نیستند به هیچ عنوان با نهادهای ضدایرانی و به خصوص جایی مثل پنتاگون همکاری کنند. اما میتوانم تصور کنم که عدهای از این افراد از نظر فکری یا نظری ابایی از کار کردن بر ضد حکومت ایران نداشته باشند و چه بسا حاضر شوند با نهادهای وابسته به پنتاگون همکاری کنند.
تصور کنید فرد جوانی را که :
۱) از کانالهای عادی (مثلا برای ادامه تحصیل) به آمریکا نرفته و فرضا مجبور به فرار مخفیانه از کشور شده باشد (به خاطر مشکلات سیاسی با حکومت در ایران).
۲) به همان دلیل که گفته شد امکان بازگشت به ایران را ندارد (یا گمان میکند که اگر بازگردد امنیت جانی ندارد)
۳) از نظر معیشتی در عسرت است و پایگاه اجتماعی مناسبی هم در آمریکا ندارد.
۴) جوان است و شناخت خوبی از فرهنگ و زبان جامعه معاصر ایرانی دارد و به خصوص با وب آشناست. احتمالا وبلاگی داشته و در شبکههای اجتماعی هم حضور فعال دارد و خلاصه اوضاع رسانههای جمعی روز دستش است.
۵) به شدت از حکومت در ایران متنفر است و حاضر است با هر نهادی که در راستای تضعیف یا تخریب آن حرکت کند همکاری کند. به خصوص اگر احساس کند این همکاری به هیچ عنوان افشا نخواهد شد و به تثبیت جایگاه اجتماعیاش در آمریکا هم کمک میکند.
این فرد شدیدا مستعد آن است که در صورت ارايه پیشنهاد از سوی پنتاگون برای همکاری در پروژه یاد شده، به آن پاسخ مثبت دهد.
آیا ما این افراد را میشناسیم؟ به احتمال زیاد آری. حدس من این است که به احتمال زیاد این افراد از شخصیتهای شناخته شده در فضای مجازی وبلاگستان باید باشند. چرا؟ چون با عقل بیشتر جور در میآید که پنتاگون برای این کار که نیاز به سر و کله زدن با جماعت وبنشین جوان ایرانی را دارد سراغ آدمهای وارد و اصطلاحا کار بلد در وب فارسی برود. توی قرارداد ذکر شده که «این افراد بدون خطر شناخته شدن توسط دشمن» با هویتهای تقلبی متعدد فعالیت میکنند:
مطابق قراردادی که فیمابین سنتکام (Centcom) (ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا) و یک شرکت آمریکایی بسته شده هر شخصیت تقلبی در فضای مجازی باید تا حد قابل قبولی واقعی به نظر برسد (سابقه متقاعد کنندهای داشته باشد همراه با جزییات تکمیلی). به این ترتیب حدود ۵۰ فرد کنترلکننده از داخل آمریکا میتوانند بدون خطر شناخته شدن توسط دشمن با هویتهای تقلبی متعدد فعالیت کنند.
چرا باید شناخته شدن این افراد توسط دشمن (فرضا ما ایرانیها) خطرناک باشد؟ اینکه چند تا سرباز آمریکایی یک جایی توی آمریکا بنشینند و چند تا کامنت فارسی بگذارند چرا باید امنیت آنها را مخاطره بیاندازد؟ این همه سرباز در ارتش آمریکا وجود دارد… دو دلیل آن میتواند این باشد که احتمالا این افراد (۱) از جامعه هدف هستند، فرضا ایرانی هستند و ثانیا (۲) آدمهای نسبتا یا قطعا شناخته شدهای هستند و لو رفتن اسمشان میتواند برایشان گران تمام شود.
به هیچ عنوان قصد ندارم در ذهن خودم یا شما ترس بیخود ایجاد کنم. اما فکرش را بکنید که ده یا بیست نفر آدم مثل من و شما (جوان، ایرانی، اهل وب) هستند که «اسمهایشان برای ما آشناست» و چه بسا وبلاگهایشان را هم میخوانیم و خواندهایم. آنها جایی در آمریکا نشستهاند و به صورت سیستماتیک بر ضد ما و مردم ما «فعالیت تحت وب» انجام میدهند.
ناخودآگاه کنجکاوم بدانم «این افراد کدام یک از این اسامی آشنا در فهرست اشتراکهایم هستند؟» یا به عبارت دیگر خیلی دوست دارم بدانم «کدامیک از وبلاگنویسان مشهور ایران با ارتش آمریکا همکاری میکنند؟».
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
اگر روزی روزگاری برایتان پیش آمد که در فضای وبلاگها یا گوگلپلاس یا شبکههای اجتماعی دیگر دچار بحث با شخصی شدید که به نظرتان کمی بیش از حد متعارف طرفدار سیاستهای نظامیگرایانه آمریکا در خاورمیانه و سایر نقاط جهان بود، انرژی خودتان را بیجهت صرف بحث کردن نکنید چرا که احتمالا طرف شما یک کارمند پنتاگون است که به کمک یک نرمافزار مخصوص که به او اجازه میدهد دهها شخصیت تقلبی در فضای شبکههای اجتماعی را همزمان مدیریت کند در حال نشر و پخش افکار «ضد تروریستی» و «پروپاگاندای طرفدار سیاستهای آمریکایی» است.
همانطور که امیدی به اصلاح مزدوران وطنفروش ندارید، وقت خودتان را صرف متقاعد کردن سربازان ارتش آمریکا نیز نکنید. هر چه باشد هر دو گروه دست کم یک هدف مشترک را دنبال میکنند!
به این نرمافزار که قرار است در خاورمیانه و آسیای مرکزی مورد استفاده قرار گیرد «سرویس آنلاین مدیریت شخصیت» (online persona management service) میگویند. منتقدان آن میگویند نرمافزارهای اینچنینی به ارتش آمریکا این اجازه را میدهد که «وفاق دروغین» در بحثهای آنلاین ایجاد کند، ایدهها و نظرات نامطلوب را در محاق قرار دهد و یا تحلیلها و گزارشهایی که با اهداف مورد نظرش نمیخوانند را مخدوش جلوه دهد.
مطابق قراردادی که فیمابین سنتکام (Centcom) (ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا) و یک شرکت آمریکایی بسته شده هر شخصیت تقلبی در فضای مجازی باید تا حد قابل قبولی واقعی به نظر برسد (سابقه متقاعد کنندهای داشته باشد همراه با جزییات تکمیلی). به این ترتیب حدود ۵۰ فرد کنترلکننده از داخل آمریکا میتوانند بدون خطر شناخته شدن توسط دشمن با هویتهای تقلبی متعدد فعالیت کنند.
این تکنولوژی همینطور امکان فعالیت وبلاگی محرمانه در وبلاگهایی که به زبانهای خارجی (غیر انگلیسی) نوشته میشوند را فراهم میکند و به سنتکام اجازه میدهد که با تندروهای خشن و پروپاگاندای دشمن در خارج از آمریکا مقابله کند. بنا به گفته سخنگوی سنتکام، هیچکدام از این دخالتها به زبان انگلیسی نخواهد بود و شهروندان آمریکایی نیز مورد خطاب قرار نخواهند گرفت. زبانهای مورد استفاده عبارتند از عربی، فارسی، اردو و پشتو.
این نرمافزار به پرسنل آمریکایی اجازه میدهد که در یک محل مشخص به تعداد بسیار زیادی از مکالمهها پاسخ دهند. آنها میتوانند هر تعداد که لازم باشد پیام، پست وبلاگی، مطالب داخل چترومها و اتاقهای گفتگو و غیره منتشر کنند. مطابق قرارداد شخصیتهای تقلبی باید افراد واقعی از نقاط مختلف جهان به نظر برسند.
در این گزارش ادعا شده که شبکههای اجتماعی فیسبوک و توییتر هدف این برنامه نیستند. اما به گفته ژنرال جیمز ماتیس فرمانده سنتکام عملیات صدای صادق (Operation Earnest Voice) همه نوع فعالیت مرتبط با تضعیف گفتمان دشمن، شامل دخالت در فضای وب و توانایی توزیع محصولات در فضای وب را پوشش میدهد.
توضیحات بیشتر را اینجا یا اینجا بخوانید.
نکته: این خبر مربوط به دست کم ۹ ماه پیش است. شاید هم اکنون انبوهی از شخصیتهای تقلبی طرفدار آمریکا در فضای وبلاگها و رسانههای جمعی فارسی حضور داشته باشند!
با توجه به فیلتر بودن بامدادی در ایران، لطفا مطالب آنرا از طریق اشتراک در خوراک آن پیگیری کنید. استفاده از مطالب و عکسهای منتشر شده در وبلاگها و فوتوبلاگهای من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.
سخن امروز آخرین فعالیت ها در وب امروز در تاریخ دوستان و آشنایان (گوگلرول) جدیدترین نوشتههای دوستان
لینکدونی
