مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
به مناسبت فرارسیدن سالروز حملهی ناو آمریکایی به هواپیمای مسافری ایران و قتلعام 290 نفر سرنشین آن.
در سپتامبر سال 1983، یک هواپیمای مسافری متعلق به کرهی جنوبی که مسیرش را گم کرده بود (360 کیلومتر خارج از مسیر) توسط یک هواپیمای جنگی شوروی هدف قرار گرفت و همهی مسافران آن کشته شدند {+}. رئیسجمهور وقت آمریکا، آقای ریگان در بیانات مهمی ضمن محکوم کردن این اتفاق، به ذکر جزییات فنی و نتایج کارشناسی هیاتهای تحقیق پرداخت تا برای همهی شهروندان آمریکایی دقیقا روشن شود چه جنایت بزرگ و غیرقابل توجیهی رخ داده است.
برای یکبار هم که شده، من کاملا با آقای ریگان موافق هستم. به حدی که اگر اجازه دهید از زبان خود ایشان همان مواضع را تکرار میکنم، اما اینبار در محکومیت فاجعهای هولناکتر: حملهی ناو آمریکایی به هواپیمای مسافری ایران در سال 1988.
اما علت اینکه گفتم حمله به هواپیمای ایرانی جنایتی به مراتب هولناکتر بوده:
1. هواپیمای ایرانی بر خلاف هواپیمای کرهای در مسیر صحیح خودش پرواز میکرد.
2. هواپیمای ایرانی بر خلاف هواپیمای کرهای وارد حریم هوایی دشمن نشده بود.
3. ناوآمریکایی بر خلاف هواپیمای شکاری شوروی داخل مرزهای کشور خودش نبود.
4. شرایط یک ناو مجهز آمریکایی در منطقهی خلیج فارس را نمیشود با شرایط پرتنش جنگ سرد که خطر حملهی اتمی و غیره جدی بود مقایسه کرد.
اما سخنان آقای ریگان را این بار با روایت ایران بخوانیم:
هموطنان آمریکایی من،
امشب برای شما دربارهی کشتار مسافران خطهوایی «ایرانایر» صحبت میکنم. این حمله توسط کشور ما «آمریکا» انجام شد. علیه «290» نفر مرد، زن و کودک بیگناه، یعنی سرنشینان یک هواپیمای غیرمسلح و مسافربری «ایرانی».
این جنایت علیه بشریت هرگز نباید فراموش شود، چه در آمریکا و چه در سراسر جهان.
امشب دعا میخوانیم برای قربانیان این حادثه و خانوادههایشان در این لحظات اندوه هولناک. مرگ آنها به خاطر زیرپاگذاشتن تمامی جنبههای حقوق بشر توسط «دولت آمریکا» بود. همهی مردم متمدن جهان با پدران و مادران قربانیان این فاجعه در اندوه، شوک و خشمشان احساس همدردی میکنند.
اجازه دهید خیلی واضح و شفاف بگویم: برای کاری که ما «آمریکاییها» کردیم مطلقا هیچ عذری پذیرفته نیست، چه اخلاقی و چه قانونی. اما با وجود وحشیانه بودن این جنایت، عکسالعمل جهانی دربرابر آن و بدیهی بودن تقصیر نیروهای ما، متاسفانه ما «آمریکاییها» هنوز از گفتن حقیقت سرباز میزنیم.
جای هیچ شکی باقی نیست، این حمله فقط علیه «ایران» نیست؛ بلکه حملهی آمریکا به همهی جهان است. حمله به بنیان ارزشهای اخلاقیای که روابط انسانی میان مردمان جهان را شکل داده است.
این عملی متوحشانه است، زاده شده توسط کشوری که حقوق شهروندان و ارزش جان انسانها را نادیده میگیرد و همواره درحال توسعهطلبی و تلاش برای سلطه بر ملتهای دیگر بوده است.
سخنان بالا بخشهایی از گفتههای آقای ریگان در محکومیت سقوط هواپیمای مسافری کرهای توسط هواپیمای شکاری شوروی است. فقط به جای «ایرانایر» و «آمریکا» و «290»، قرار دهید «شرکت خطوط هوایی کرهای»، «شوروی» و «269» ومانند آن.
مدتی بعد از این حملهی وحشیانه، بوش پدر، رئیس جمهور وقت آمریکا در اینرابطه گفت:
من هرگز از طرف آمریکا از ایران عذرخواهی نمیکنم. برای من مهم نیست شواهد (واقعیت) چیستند.
The first President Bush said:
«I will never apologize for the United States of America. I don’t care what the facts are.
در همین رابطه:
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
چگونه رسانههای در خدمت جنگ، افکار عمومی مردم جهان را به سمت خشونت سوق میدهند؟ با شکل دادن افکار عمومی از طریق هیولاسازی (demonisation) و ایجاد رعب و وحشت عمومی. به تدریج که افکار عمومی مردم نسبت به یک شخص، یک گروه (مثلا مسلمانان) یا یک کشور منفی شد و وحشت در دلهایشان ریشه دواند زمینه برای حرکتهای گسترشطلبانهی بعدی مانند جنگ فراهم میشود.
یک نمونهی کوچک ولی مهم را مرور کنیم. اینجا بحث من این واقعیت نیست که رئیسجمهور ایران خودش هم بهانههای زیادی به دست مخالفان ایران میدهد. تاکید روی آن سوی ماجراست که چقدر موذیانه به کمک ابزار رسانهای بر علیه ایران فضاسازی میکنند.
برنامهی «60 دقیقهی شبکهی خبری سیبیاس» (CBS 60 minutes) از شهرت و محبوبیت خاصی در آمریکا برخوردار است. در یکی از این برنامهها (سال 2006) مایک والاس مجری برنامه با محمود احمدینژاد رئیسجمهور ایران مصاحبه کرد. مدیران برنامه اما صحبتهای او را در چند قسمت مهم سان….س….ور کردند تا وی برای مخاطبان آمریکایی فردی بیمنطق و جنگطلب جلوه کند.
لینک در یوتیوب، اگر نمیتوانید یوتیوب را ببینید: فیلم کامل یا فیلم اصلی که در سیبیاس پخش شد
نمونهی قسمتهایی که حذف شده را با رنگ زرد مشخص کردهام:
مجری: شما خیلی در طفره رفتن از پاسخ ماهر هستید؛ پاسخ سئوال مرا ندادید. اسرائیل از روی نقشه حذف شود، چرا؟
احمدینژاد: عجله نکنید. به آن هم میرسیم.
مجری: عجله ندارم.
احمدینژاد: من فکر میکنم دولت اسرائیل یک دولت ساختگی است و دربارهی راهحلش هم توضیح دادهام. راهحلش دموکراسی است. ما بارها گفتهایم که باید به مردم فلسطین اجازه داده شود نظرشان را در یک همهپرسی آزاد و عادلانه بدهند و این را با انگیزهی رسیدن به یک صلح پایدار میگوییم. ما در این منطقه از جهان صلح ماندگار میخواهیم. صلح ماندگار هم فقط وقتی ایجاد میشود که نظر مردم تامین شده باشد.
بنابراین ما گفتهایم که به مردم فلسطین اجازه دهید که در رفراندوم شرکت کنند و دولت مورد نظرشان را انتخاب کنند و البته جنگ نیز پایان یابد. چرا مانع این مساله میشوند؟ حتی دولت خودگردان فلسطین که توسط مردم انتخاب شده هر روز مورد حمله قرار میگیرد، مقامات بالایش دستگیر یا ترور میشوند. دیروز سخنگوی مجلس فلسطین را دستگیر کردند، توجه کنید: انتخاب شده توسط مردم! چند وقت دیگر این وضعیت میتواند ادامه یابد؟
ما فکر میکنیم به این موضوع باید ریشهایتر نگاه کرد. ما اعتقاد داریم دولت آمریکا کورکورانه از این دولت اشغالگر [اسرائیل] حمایت میکند. آمریکا باید حمایتش را متوقف کند، به مردم اجازهی مشارکت در انتخابات آزاد و عادلانه بدهد . نتیجهی انتخاب آنها هر چه باشد، ما هم میپذیریم.
در مصاحبهی کامل، رئیسجمهور ایران کاملا منطقی و خونسردانه به پرسشهای مجری پاسخ میدهد. حتی به نظرتان میرسد که مجری عصبی شده یا بیطرفیای را که یک روزنامهنگار باید داشته باشد ندارد. اما طبیعی است که اگر صحبتهای رئیسجمهور ایران کامل منتشر نشود، اینطور به نظر مخاطبان میرسد که او در پاسخگویی کم آورده و یک آدم بیمنطق و احتمالا خطرناک است که فقط با زبان زور میشود با او حرف زد.
نکته:
والاس در همان سال به خاطر همین مصاحبهی دستکاری شده جایزهی امی (Emmy) دریافت کرد.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی</h6
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
خبر توی خبرنامهی امیرکبیر و چند سایت دیگر منتشر شد. چند تا جای دیگر هم همان خبر را منتشر کردند. بعد از چند ساعت همان خبر (بدون ذرهای اطلاعات جدید) در صدها وبلاگ و خبرگزاری غیردولتی و غیررسمی تکرار شد:
تلاش معاون دانشجویی دانشگاه زنجان برای تعرض به یک دختر دانشجو؛ دفتر تحکیم وحدت خواستار عذر خواهی و استعفای وزیر علوم شد.
بلافاصله موجی به راه افتاد. حرف و حدیث از برکناری رئیس دانشگاه زنجان به میان آمد و حتی عدهای خواستار برکناری وزیر علوم شدهاند.
اما لطفا کمی صبر کنید! اجازه دهید بدون هیجان و جنجال ببینیم چه خبر است. ما چه میدانیم و چکار باید بکنیم؟
برای من آبرو و حیثیت تکتک دخترها و پسرهای دانشجو اهمیت زیادی دارد، این را میدانم.
این را هم میدانم که من در دانشگاه زنجان نبودهام. این را هم میدانم که یک فیلم ویدئویی که چند تا آدم در حال راه رفتن را نشان میدهد توی اینترنت دارد دست به دست میچرخد.
دیگر چه میدانم؟
خوب این را هم میدانم که صد و بلکه هزار تا وبلاگ و خبرگزاری غیررسمی همین مطالب را عینا و همین فیلم را عینا تکرار کردهاند بدون اینکه نکتهی مستند جدیدی به آن اضافه کنند.
این را هم میدانم که خبرگزاریهای خارج از ایران (مثل رادیو فردا و بیبیسی) در انعکاس این خبر ثانیهای درنگ نکردند…
دیگر چه میدانم؟
این را هم میدانم که :
در کل و برای خبرهای این چنینی، توصیه میکنم اول یک قدم عقب بنشینید و به آن نگاه کنید تا اصل خبر مشخص شود. کسی که کار پروپاگاندا می کند، میخواهد خبر را توی صورت خواننده یا بیننده و یا شنونده بچپاند که طرف فرصت فکر کردن به آن را پیدا نکند و با شنیدن آن، تصمیم بگیرد که صد البته آن تصمیم عقلانی نخواهد بود. در مقایسه با اخبار تحریک برانگیز provocative باید فقط کمی به عقب رفت ،کمی صبر کرد و همه جای آن را دید. حالا اگر با کمی آرامش این خبر را دنبال کنید، می بنید چه طیفهایی از آن سود می برند. تلویزیونها و رسانههای خارجی خود را با آن خفه میکنند، ناراضیان سطحی نظام آن را در شیپور می کنند و بعد یک حرکت علیه چند نفر آغاز می شود و در کل، سودی برای یک عده خاص قرار است در پی داشته باشد. {این مطلب در رابطه با موضوع دیگری نوشته شده ولی به نظرم کلا مکانیسم برخورد با خبرهای داغ و جنجالی رو خوب شرح داده است}
آیا این ماجرا ارتباطی به انتقام سیاسی انجمناسلامی دانشگاه زنجان که چند روز قبل لغو مجوز شده بود ندارد؟ نمیدانم.
راستش را بخواهید من خیلی چیزهای دیگر را هم نمیدانم. خیلی خیلی چیزها را…
آیا با این اطلاعات میشود نتیجهگیری کرد؟ آیا با این اطلاعات میشود داد زد و محکوم کرد و وزیر و دولت و زمین و آسمان را به هم دوخت؟ بله میشود. خیلی راحت هم میشود. اصولا هیجانزده شدن و احساساتیشدن و مشتگره کردن کار خیلی راحتی است. کار مشکل کمی درنگ کردن، با صبر و حوصله و دقت نگاه کردن و گردآوری اطلاعات و تحلیل کردن است.
تعرض کردن به یک دختر دانشجو خیلی کار شنیعی است. در این شکی نیست. اما ظاهر بدیهی داستانی که جلوی من گذاشتهاند باید باعث شود بدون فکر و تحلیل نتیجهگیری کنم؟ خیر!
آیا هیچدادگاهی در جهان میتواند به این سرعت و شدت حکم صادر کند که من و شما توی وبلاگستان و دانشگاهها از دور نشستهایم و حکم صادر میکنیم؟
من دوست ندارم انرژی و احساسم آلت دست گروههای فرصتطلب قرار بگیرد. بنابراین عجله نمیکنم و صبر میکنم تا اطلاعات و شواهد بیشتری (نه از لحاظ کمی که از لحاظ کیفی) به دست بیاورم. شما چطور؟
دفتر مطالعات و توسعهی رسانهها وابسته به وزارت ارشاد تحقیقی را توسط آقای حمید ضیاییپور در رابطه با وبلاگستان فارسی در سال 1386 انجام داده است که در اینجا اشارهای به آن میکنم. توصیه میکنم متن اصلی مقاله را از نشانیهای زیر دریافت و مطالعه کنید. این تحقیق بر روی جامعهی آماری متشکل از 200 وبلاگ سیاسی و اجتماعی فارسی در سال 1386 انجام شده است. (تشکر ویژه از وبلاگ گزیدهی ارتباطات آنلاین به خاطر پوشش اخبار رسانهای)
این تحقیق چکیدهی نتایج خود را اینچنین ذکر میکند (تاکیدهای ایتالیک از من است)
از لحاظ شکلی
از لحاظ محتوایی
با بررسی محتوایی وبلاگستان در سال 1386 میتوان خطوط القا و دیدگاههای زیر را استنباط کرد:
چند نمودار
نمودار وبلاگها بر مبنای نام نويسنده:
نمودار وبلاگها بر مبنای زمينه نگارش:
![clip_image002[5]](https://bamdadi.com/wp-content/uploads/2008/06/clip-image0025.gif?w=450)
نمودار وبلاگها بر مبنای گرايش:
![clip_image002[7]](https://bamdadi.com/wp-content/uploads/2008/06/clip-image0027.gif?w=450)
نمودار وبلاگها برمبنای فراواني پست در ماه:
![clip_image002[9]](https://bamdadi.com/wp-content/uploads/2008/06/clip-image0029.gif?w=450)
نمودار وبلاگها برمبنای فراواني بازدید کننده در ماه:
![clip_image002[11]](https://bamdadi.com/wp-content/uploads/2008/06/clip-image00211.gif?w=450)
نمودار وبلاگها برمبنای کشور محل انتشار:
![clip_image002[13]](https://bamdadi.com/wp-content/uploads/2008/06/clip-image00213.gif?w=450)
در این تحلیل به صورت تفکیکی آمار و نمودارهایی برای وبلاگها با گرایش سیاسی مختلف (اصولگرا، اصلاحطلب، منتقد، بیطرف) ارائه شده که جالب توجه است. به عنوان مثال بیشتر وبلاگهای اصولگرا و اصلاحطلب با نام اصلی و از داخل ایران نوشته میشوند، حال آنکه وضعیت وبلاگهای متنقد کاملا متفاوت است.
نکته 1: یکی از مهمترین روشهای تعیین میزان اعتبار این تحقیق بررسی جامعهی آماری انتخاب شده برای انجام این تحقیق است. هر چقدر این 200 وبلاگ انتخاب شده نمایندهی دقیقتری از واقعیت وبلاگستان فارسی باشند، نتیجهی تحقیق نیز دقیقتر است.
نکته 2: مقایسه نتایج این تحقیق با تحقیق دانشگاه هاروارد دربارهی وبلاگستان فارسی (در قسمتهایی که با هم همپوشانی دارند) جالب است.
پینوشت: حتما انتقادات کمانگیر را به روش علمی این تحقیق و میزان اعتبار آن ببینید.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
این نوشته جالب بود و به جای نقل و قول کلاش را ترجمه کردم.
نکته: برای بررسی درستی ادعاها کمی جستجو کردهام و لینکهایی که در نوشته میبینید از من است. (این مسابقه در واقع 18 سئوالی است!)
یک مسابقهی بیستسئوالی در مورد منطقهی مورد علاقهی آمریکا یعنی خاورمیانه. اجازه دهید آزمون را با موضوع سلاحهای هستهای شروع کنیم:
س. کدام کشور خاورمیانه واقعا دارای سلاحهای هستهای است؟
ج. اسرائیل
س. کدام کشور خاورمیانه از امضای موافقتنامهی منع تولید و گسترش سلاحهای هستهای (NPT) سرباز زده است؟
ج. اسرائیل
س. کدام کشور خاورمیانه به ناظران بینالمللی اجازه بازدید از تاسیسات هستهایش را نمیدهد؟
ج. اسرائیل
س. کدامیک از کشورهای خاورمیانه درخواست کردهاند که خاورمیانه تبدیل به منطقهی عاری از هرگونه سلاح هستهای شود؟
ج. کشورهای عربی و ایران
س. کدام کشور خاورمیانه سرزمینهای متعلق به مردم دیگر را اشغال کرده است و در اشغال خود دارد؟
ج. اسرائیل.
اسرائیل منطقههایی از لبنان و سوریه و همینطور بخشهایی از شرق بیتالمقدس، کرانهی باختری رود اردن و نوار غزه را در اشغال خود دارد.
س. کدام کشور خاورمیانه بیش از 60 سال است که به آواره شدگان اجازهی بازگشت به خانههایشان را نمیدهد و از پرداخت هرگونه غرامت به آنها بابت املاکی که از دست دادهاند خودداری میکند؟
ج. اسرائیل
س. کدام کشور خاورمیانه جادههایی دارد که در آنها شهروندان «عرب» اجازهی راندن ندارند، یا برنامههای توسعهی مسکنی دارد که در آنها عربها نمیتوانند زندگی کنند؟
ج. اسرائیل
س. کدام کشور خاورمیانه بیشترین سرپیچیها از قطعنامههای سازمان ملل داشته است؟
ج. اسرائیل.
ایالات متحدهی آمریکا دستکم در چند مورد به خاطر اجرا کردن قطعنامههای شورای امنیت وارد جنگ شده است. اما وقتی نوبت به قطعنامههای علیه اسرائیل میرسد آمریکا به یک «ناظر بدون هیچ بینش اخلاقی» تبدیل میشود که میبیند، میشنود و هیچ نمیگوید. این مساله این تردید را به وجود آورده است که اصطلاحا «چه کسی سگ است و چه کسی دم سگ» [منظور از این اصطلاح این است که سگ همیشه دمش را تکان میدهد نه برعکس، حالا چه کسی سگ یعنی تصمیمگیر اصلی است؟]
س. کدام کشور خاورمیانه در گذشته توسط مردانی رهبری شده است که روزگاری تروریستهای تحت تعقیب بودهاند که برای دستگیریشان جایزه تعیین شده بود؟
ج. اسرائیل.
اسحاق شامیر؛ نخست وزیر پیشین اسرائیل (Yitzhak Shamir) روزگاری رهبر یک گروه تروریستی بود که دستور ترور کنت فولک برنادت (Count Folke Bernadotte) دیپلمات سوئدی که در سازمان ملل کار میکرد را صادر کرد. همچنین مناخیم بگین؛ نخست وزیر پیشین اسرائیل (Menchem Begin) ابتدا رهبر یک گروه تروریستی بود که در میان بسیاری جنایتهایی که انجام داد میتوان به منفجر کردن هتل کینگ دیوید و کشتن دستکم 100 نفر اشاره کرد. (لینکها از من است)
[با اشارهی دوست خوبم در اینجا بد نیست به نام آریل شارون (Ariel Sharon) معروف به «قصاب صبرا و شتیلا» نیز اشارهای کرده باشیم تا به این جنایتگار بزرگ کم لطفی نشده باشد.]
س. کدام کشور خاورمیانه رسما و علنا از روشهای ترور (سوء قصد) برای حذف دشمنان سیاسیاش استفاده میکند؟
ج. اسرائیل.
ترورهایی بوده است که توسط بعضی از کشورهای عربی انجام شده باشد؛ اما معمولا دولتهای عربی خود را به آنها متصل نمیدانند. اسرائیل اما اصطلاح مودبانه و خوبی اختراع کرده است که مطبوعات آمریکایی هم خوب به آن چسبیدهاند: «کشتن هدفمند» (Targeted Killing) برای اینکه از واژهی ترور و سوءقصد (assassination) استفاده نکنند.
روزی یک خبرنگار بریتانیایی گفت: «فلسطینیها استعداد عجیبی برای انتخاب رهبران بد دارند، و اسرائیلیها استعداد عجیبی برای کشتن رهبران خوب».
[کشتن هدفمند در اینجا به معنی تروریسم دولتی سازماندهی شده و با اعلامقبلی است. مثلا تا به حال در چندین مورد دولت اسرائیل اعلام کرده که فلان افراد را میکشد (یا ترور میکند) و این نوع ترور شاید مصداق فاشترین نوع تروریسم دولتی در جهان باشد. با تشکر از دوست خوبم هزاران نقطه برای برخی اصلاحات]
س. آمریکا نفتاش را از کدام کشورها میخرد؟
ج. 5 صادر کنندهی اصلی نفت به آمریکا عبارتند از کانادا، عربستان سعودی، مکزیک، نیجریه و ونزوئلا.
بخش عمدهای از نفت آمریکا از کشورهای غیر عربی تامین میشود و این ادعای برخی مقامات آمریکایی که «عربها نفت وارداتی آمریکا را کنترل میکنند» دقیق نیست.
س. کدام کشور خاورمیانه سالیانه هدیهای به مبلغ 3 میلیارد دلار از کنگرهی آمریکا دریافت میکند؟
ج. اسرائیل.
س. از میان دریافتکنندگان کمکهای مالی از آمریکا، کدام کشور است که اجازه دارد کل کمک را به صورت یکجا دریافت کند و بعد بخشی از آن را در سیستم خزانهداری آمریکا (U.S. Treasuries) سرمایهگذاری میکند تا مالیات دهندگان آمریکایی حتی بابت هدیهای که به او دادهاند سود پرداخت کنند.
ج. اسرائیل.
س. کدام کشور خاورمیانه قویترین لابی (گروه فشار قانونی) در آمریکا را دارد؟
ج. اسرائیل
س. کدام کشور خاورمیانه است که اغلب سیاستمداران، روزنامهنگاران و نخبگان دانشگاهی آمریکا از انتقاد کردن از آن هراس دارند؟
ج. اسرائیل
س. آمریکا به نمایندگی از کدام کشور جهان، بیشترین تعداد وتو را در سازمان ملل داشته است؟
ج. اسرائیل
س. مردم خاورمیانه کدام کشور جهان را به عنوان بزرگترین منافق (یا ریاکار) (hypocrite) میشناسند؟
ج. ایالات متحدهی آمریکا
س. کدامیک از کشورهای خاورمیانه به کشتیهای آمریکایی در آبهای بینالمللی حمله کردهاند؟
ج. عراق و اسرائیل.
یک فروند هواپیمای عراقی یک موشک اشتباهی به سوی یک کشتی آمریکایی شلیک کرد. دولت عراق به سرعت واکنش نشان داد و غرامت پرداخت کرد. در سال 1967 هواپیماها و قایقهای تندرو اسرائیلی به یک کشتی آمریکایی (USS Liberty) حمله کردند که منجر به کشته شدن 34 تن از خدمهی آن شد. دولت آمریکا به سرعت (قبل از اینکه کشتی به ساحل برسد) واقعه را یک تصادف دانست و تا به امروز کنگره هرگز جلسهی علنی در اینباره تشکیل نداده است که نجاتیافتهگان اجازهی روایت ماجرا داده شود. اما این افراد خارج از کنگره داستان خود را نقل کردهاند: حمله عمدی بود؛ اسرائیل به خانوادههای کشتهشدگان غرامت پرداخت کرد؛ ولی تا سالها از پرداخت غرامت بابت کشتی سرباز زد.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
به نظر میرسد رسانههای پرنفوذ جهانی که بیبیسی مثلا جزو آزادترینهایشان محسوب میشود چندان علاقهای به پوشش خبری سفر آقای کریس دیبرگ به ایران ندارند.
از سال ۱۳۵۷ تاکنون هیچ خواننده پاپ یا راک غربی اجازه نیافته است برای اجرای برنامه به ایران بیاید.
دیشب من چندین ساعت بیبیسی را روشن نگاه داشته بودم که ببینم انعکاس این خبر چگونه است. حدود ساعت 8 به وقت محلی اینجا، چیزی در حدود 10 ثانیه یک نمای نزدیک از کریس دیبرگ نشان داد که معلوم نبود کجاست و چه کسانی دور و برش هستند. فقط یک بار به صورت گذرا اسم ایران آمد و حرفهای کریس دیبرگ هم کامل پخش نشد. گوینده وعده داد که گزارش کاملتری در این زمینه پخش خواهد شد، ولی من چیزی ندیدم. این در حالی است که دست کم دو خبر بیاهمیت و چرند یکی در مورد شارون استون و یکی در مورد یک هنرپیشه دیگر جندین بار پخش شد.
کریس دیبرگ: من میخواهم در ایران کنسرت بدهم و این برنامه آرزو و رویای من است.
بعضی خبرها خطرناک هستند و خیلی برنامهریزیها را به باد میدهند. کافی است مردم آمریکا یا کشورهای غربی فقط ده دقیقه چهرهی مردم ایران را ببینند تا متوجه شوند ایرانیها موجودات هولناک و خطرناکی نیستند. بعد هم تمام رشتههای «جنگطلبان راست افراطی جهانی» پنبه شود. اخبار ایران فقط وقتی باید در رسانهها منعکس شود که نکتهای «محکومکننده» در خبر وجود داشته باشد یا دستکم بشود نوعی «اتهام» به آن چسباند.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
ترجیح من توی بامدادی این است که مطالبی را که محصولات خودم هستند بیاورم (تالیف یا ترجمه). اما با توجه به بیاستعدادی بینظیری که در زمینه طراحی و کشیدن کاریکاتور دارم و همینطور علاقه وافری که به کاریکاتورها دارم تصمیم گرفتهام هر از چند گاهی از میان آثار کاریکاتوری که توی وب میبینیم اینجا نمونهای بیاورم. تا جایی که امکانش باشد سعی میکنم نام طراح یا مرجع کاریکاتورها را ذکر کنم، اما خیلی وقتها تصویر مربوطه اینقدر توی اینترنت این دست و آن دست شده که پیدا کردن مرجع اصلیاش دشوار است. در چنین مواردی فرض را بر این میگیرم که خود کاریکاتور بهترین امضای طراحاش است.
ترجمه فارسی و عنوان «استاندارد دوگانه» از من است.
استاندارد دوگانه (Double Standard) در سیاست؛ به معنی برخوردهای متفاوت با پدیدههای یکسان است. این موضوع از تلخترین واقعیتهای دنیای امروز سیاست محسوب میشود.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
به بهانه تصویب کمک 3 میلیارد تومانی شهرداری تهران به شهروندان لبنانی و داستان همیشهگی انتقاد از حمایتهای ایران از لبنان و فلسطین.
(توضیح بعد از تحریر: این نوشته فقط به «بهانهٔ» حکایت کمک شهرداری به لبنان و نوشته وبلاگ هزاران نقطه «مردم تهران بمیرند، لبنان زنده باشد» نوشته شده است. شاید بهتر بود از اول همین توضیح را میدادم چون بحث هزاران نقطه بیشتر این بوده که اصولا شهرداری مجوز اعطای اینگونه کمکها را ندارد و اگر هم برنامه حمایتی است باید از طریق کانالهای پیشبینی شده در قانون انجام شود. پس این نوشته انتقاد از کسانی است که بر خلاف روشی که هزاران نقطه در پیش گرفته، حرکتهای حمایتی ایران از لبنان یا فلسطین را بدون اینکه نقد کارشناسی کنند محکوم میکنند.)
زیاد میشنویم که حمایتهای حاکمیت ایران از گروهها یا دولتهایی در لبنان، فلسطین، سوریه و … مورد انتقاد مردم قرار بگیرد. تا جایی که صحبت از انتقاد دقیق و موشکافانه باشد حرفی نیست، اما با توجه به اینکه بیشتر این انتقادات از ضربالمثل «چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است» خوراک فکری میگیرند، تصمیم گرفتم این چند خط را بنویسم.
چون هیچ علاقه ندارم توسط دوستان متعصب «مخالف کمکهای ایران به لبنان و فلسطین» به صلیب کشیده شوم اجازه دهید تاکید کنم منظور من از این نوشته مخالفت یا موافقت با ایننوع کمکها نیست. هدفم حتی این نیست که تحلیل کنم آیا حمایت از گروه «الف» یا دولت «ب» به سود منافع ایران هست یا نیست. فقط میخواهم ضعف استدلال کسانی که اعتقاد دارند «تا در ایران فقیر هست نباید پول برای لبنان فرستاده شود» را نشان دهم.
اهمیت تعادل قدرت در منطقه
فراموش نکنیم هر کشوری در هر کجای جهان که باشد در راستای پیشبرد سیاستها و برنامههای امنیتی و نظامیاش به کشورها، دولتها، گروهها و جنبشهایی که در استراتژی دفاعیاش بگنجند کمک میکند. این موضوع مختص ایران نیست. اگر بحث عدهای از منتقدان این است که ایران نباید به دور و برش کار داشته باشد و باید سرش را توی لاک خودش بگیرد و برای این اعتقادشان دلایل کارشناسی بیاورند که هیچ. اما اگر تایید کنیم که ایران هم مانند هر کشور دیگری برای پایدار بودن باید حواساش به معادلات منطقهای پیرامونش باشد پس دیگر نمیشود به اصل موضوع کمکهای ایران به کشورهای دیگر ایراد گرفت، هر چه باشد با توجه به:
ایران چارهای جز ایجاد موازنه قوای نسبی از طریق حمایت از دولتها یا گروههایی که به خود نزدیک میداند ندارد. دستکم از نظرگاه حاکمیت ایران این موضوع چنین معنایی دارد.
کشورداری پیچیده است
برخی از مخالفین تاکید دارند تا وقتی موضوع «الف» با اولویت بالا وجود دارد نباید به موضوعات «ب» و «ج» با اولویتهای کمتر پرداخته شود.
اصولا اینگونه استدلالها چندان پذیرفتنی و منطبق با واقعیتها نیستند. کشورداری پدیدهای ساده و یکبعدی نیست که بشود موضوعات فرعیتر را یکسره کنار گذاشت و تمرکز را بر موضوعات مهم گذاشت. یعنی نمیشود از اولیت اول شروع کنیم و همه پولها را خرج آن کنیم و هر وقت اولویت اول حل شد برویم سراغ اولویت دوم و الی آخر. برای اداره یک کشور لازم است همزمان در همه این زمینهها هزینه شود؛ البته با وزنهای مختلف. مساله روابط خارجی ایران و ایجاد پیوندهای رسمی و غیررسمی با دولتها و گروههایی که حاکمیت ایران جلب حمایت آنها را به صلاح خود میداند نیز از نوع همین موضوعات است که شاید در مقابل موضوعاتی چون فقر یا بیکاری فرعی به نظر برسد اما در جای خود بسیار مهم است و نمیتواند نادیده گرفته شود.
نمیشود گفت چون مردم فقیر وجود دارند نباید در زمینه ساخت هواپیما تحقیق شود و فقط باید برای توسعه مناطق محروم سرمایهگذاری شود یا چون هنوز بخش قابل توجهی از کشور کشاورزی مدرن ندارد پس هیچ بودجهای صرف گسترش فنآوریهای تولید خودروهای شخصی نشود و همهچیز باید صرف تولید تراکتور شود و…
در واقع باید با در نظر گرفتن وزنهای مناسب در همه موارد مورد نیاز کشور سرمایهگذاری کرد. سیاستخارجه نیز چنین است و ساختن آن هزینه دارد.
در تعیین وزن بودجه برای زمینههای مختلف اداره یک کشور ممکن است کشورداران به این نتیجه برسند که مثلا 0.1 درصد درآمد نفتی را باید در راستای ایجاد موازنه قوا در منطقه خاورمیانه صرف حمایت از گروههای نزدیک به ایران در سایر کشورها کنند. این عدد ممکن است به چند ده یا حتی چند صد میلیون دلار برسد، ولی به هر حال همان 0.1 درصد است و نه بیش. بهتر است برای انتقاد کردن همیشه از اعداد نرمال شده استفاده شود و نه اعداد و رقمهای فاقد وزن که فقط مخاطب را هیجانزده میکنند.
البته هستند دوستانی که با اصل موضوع کمکهای ایران مشکلی ندارند ولی اعتقاد دارند میزان آن زیاد است یا در جای درستی صرف نمیشود. به نظر من روش درست برخورد با مساله هم همین است و دوست دارم از این نوع انتقادها بخوانم و ببینم.
اعداد همیشه بزرگ نیستند
گروه منتقد حمایتهای ایران در بسیاری از موارد اعداد و ارقام را بزرگ میکنند یا در نقل آن بیش از حد سهل میگیرند تا حدی که گاه میلیون به میلیارد تبدیل میشود یا ریال به دلار. «یک میلیارد دلار» ملبغ عظیمی است و بهتر است وقتی از میلیاردها دلار صحبت میکنیم بیشتر دقت کنیم.
همین خبر اخیر کمک 3 میلیارد تومانی شهرداری تهران برای بازسازی لبنان را در نظر بگیرید. قبل از اینکه این عدد را توی بوق و کرنا کنیم (که البته رسانههای ضد ایرانی مانند رادیو فردا در بزرگ کردناش لحظهای درنگ نکردند)، بهتر است توجه کنیم که این عدد در مقایسه با بودجه کل شهرداری تهران که به چندهزارمیلیارد تومان بالغ میشود عدد ناچیزی است و حرکت حمایتی شهرداری از مردم لبنان بیشتر جنبه سمبولیک دارد و اهداف دیگری را دنبال میکند. همه میدانیم 3 میلیارد تومان این روزها فقط بهای یک منزل بزرگ در شمال شهر تهران است، نه بیش…
فارغ از پیشداوری و قضاوتهای احساسی و با نگاهی بیطرف و عملگرایانه به سیاست خارجی ایران نگاه کنیم. این چیزی است که در ایران بیشتر از هر لحظه دیگری به آن نیاز داریم.
در همین رابطه:
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مدیر عامل خبرگزاری فارس در مصاحبهای فاش کرد نوشتن وبلاگ را برای خبرنگاران خبرگزاری فارس ممنوع کرده است:
من با این چیزی که بین خبرنگاران مُد شده که در حالیکه فعال رسانهای هستند وبلاگ هم درست میکنند، مخالفم و آن را مطلوب نمیدانم. اینکه یک خبرنگاری (که واجد ابزار رسانهای برای ارایه پیام به جامعه است) وقت زیادی را برای وبلاگ شخصیاش بگذارد، بیش از آنکه نشان نخبهگرایی و اطلاعرسانی باشد، بخاطر «مطرح کردن» خودش است.
در صورتی که این صحبتها واقعیت داشته باشد و تکذیب نشود یا محترمانه پس گرفته نشود، به نظر من دو راه حل برای خبرگزاری فارس وجود دارد:
راه حل اول:
خبرگزاری فارس هر روز صبح اول وقت خبر زیر را به سراسر جهان مخابره کند:
«به گزارش خبرگزاری فارس مرغ یک پا دارد و شتر خزندهای با سه بال است. خورشید دور مکعبی به نام زمین میگردد. درخت یک حشره موذی است که در سواحل مریخ یافت میشود. در ضمن ماست هم سیاه است، همواره سیاه بوده و خواهد بود.»
راه حل دوم:
خبرگزاری فارس مدیرعامل این خبرگزاری را به علت قدم زدن در دوران ما قبل تاریخ و فاصله بینهایت زیادی که با درک اهمیت و ضرورت رسانههای اجتماعی و فنآوریهای شبکهای و انقلاب انفورماتیک دارد برکنار کند.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
چند وقتی است تبلیغات ضد ایرانی از سوی مقامات آمریکایی شدت نگران کنندهای گرفته و تم اصلی این حملهها هم حول محور «حمایت ایران از شبهنظامیان در عراق» و «کشتار نظامیان آمریکایی توسط سلاحهای ساخت ایران در عراق» میچرخد.
چرا این حرفها خطرناک است و باید جدی گرفته شود؟
چون چنین اتهاماتی زمینهساز روانی حمله نظامی به ایران است. با توجه به اینکه «تجاوز نظامی» به کشورهای دیگر «جنایت جنگی» تلقی میشود، آمریکا برای حمله به ایران به یک بهانه دندانگیر نیاز دارد. پرونده اتمی و قطعنامههایی که با تهدید و تشر آمریکا در شورای امنیت امضا شدند البته به زمینهسازی برای ایجاد چنین بهانهای کمک کرده است (میکند) ولی کافی نیست. اما بهانه اصلی و قاطع را باید در ادعاهای هرگز ثابت نشده آمریکا مبنی بر دخالت ایران در عراق و کشتار نظامیان آمریکایی توسط سلاحهای ایرانی جستجو کرد. به این ترتیب حمله به ایران «دفاع از خود» تلقی میشود و وانمود خواهد شد که جنگ را اول ایران آغاز کرده است و آمریکا معصومانه و صرفا به عنوان یک حرکت دفاعی به ایران حمله میکند. چنین ادعایی را البته هیچ آدم جدیای باور نخواهد کرد، اما تجربه تاریخ نشان داده است که برای آمادهسازی افکار عمومی بسیار موثر است.
آقای خوان کول استاد دانشگاه میشیگان، تاریخدان و کارشناس خاورمیانه مینویسد:
99 درصد حملههای شبهنظامیان به نیروهای آمریکایی در مناطق عربهای سنی و توسط گروههای تندرو سنی انجام میشود. بیشتر حمایتهایی که این گروهها از خارج عراق دریافت میکنند از جانب کشورهای سنی عرب منطقه (مانند عربستان سعودی) که از متحدین نزدیک آمریکا محسوب میشوند است. بنابراین در درجه اول واشنگتن باید به محکوم کردن عربستان سعودی بپردازد.
در همین حال، مهمترین شبکه تروریستی در عراق یا القاعده رسما و آشکارا اعلام کرده که سیاستاش این است که تا آنجا که امکاناش را دارد شیعه بکشد. باور کردن اینکه حاکمیت شیعه ایران برای این گروه سلاح ارسال کند مشکل است.
موضوع نگران کننده این است که چرا در کشوری که «مهد آزادی رسانهای» است هیچیک از روزنامهها یا شبکههای تلویزیونی پرمخاطب و بانفوذ؛ ادعاهای مقامات آمریکایی را به پرسش نمیگیرند و به تکرار آن اکتفا میکنند؟ چرا از مقامات سیاسی خود نمیخواهند منابع خبری مستقل و بیطرف خود را فاش کنند و مدارک ادعایی را مورد آزمون و بررسی دقیق قرار دهند؟ مگر همین چند سال پیش نبود که با همین سناریوهای واهی به عراق حمله کردند و یک ملت را به مرز نابودی و فروپاشی کشاندند؟
مگر آمریکای امروز؛ عراق دوران صدام حسین است که ادعاهای رهبران سیاست به بوته نقد جدی کشیده نمیشود؟ مگر آمریکای امروز تبدیل شده به یک سیستم مطلق انحصارگرا که در آن مهمترین و اساسیترین تصمیمگیریهای سران سیاسی به پرسش گرفته نمیشود؟ چطور است که ادعاهای مقامات سیاسی و امنیتی آمریکا صدها و هزاران بار در رسانههای مختلف عینا تکرار میشوند اما نقد و بررسی بیطرفانه و دقیق آنها انعکاس چندانی نمییابد؟
من از رسانههای مستقل (alternative media) یا رسانههای اجتماعی (social media) و چند شبکه تلویزیونی کم مخاطب سخن نمیگویم. منظورم موتور رسانهای سنتی در آمریکاست که البته پردامنهترین و پرنفوذترین رسانهها نیز هستند. چنین هماهنگی دهشتباری میان رسانههای بزرگ و گروههای اقتدارگرای حاکم شاید در کل تاریخ آمریکا بینظیر باشد. این موضوع به همان اندازه که برای مردم آمریکا و دموکراسی بزرگ این کشور نگرانکننده است برای مردم جهان و به خصوص مردم ایران خطرناک است.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
نوشته کوتاه زیر نقل قول از یک دوست فرزانه است.
در ایران تازه انقلاب شده بود و من با وجودیکه تازه دوره دکترایم را در رشته اقتصاد در یکی از دانشگاههای آمریکا شروع کرده بودم عزم بازگشت به ایران کردم. شور و شوق عجیبی برای بازگشت به ایران داشتم که از انگیزه ادامه تحصیلاتم مهمتر بود. استاد راهنمایم که یک آمریکایی بود با من مخالف بود و تلاش زیادی کرد که مرا از انصراف تحصیل و بازگشت به ایران بازدارد. یکی از جملاتش این بود:
تلویزیون را روشن کن و ببین امروز ایران به «مردان نقابدار ِ تفنگ به دست با مشتهای گره کرده» نیازمند است. اما تخصص تو چیز دیگری است. بهتر است اینجا بمانی و تحصیلاتات را تمام کنی. ایران روزی به مردان تحصیلکرده نیاز خواهد داشت و آنروز میتوانی به کشورت بازگردی.
آنروزها حرفش را نشنیده گرفتم و دکترایم را رها کردم و به ایران بازگشتم. امروز میفهمم آن بینوا «پیچش مو را دیده بود» و من در حیرت «مو» بودم.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
محققین دانشگاه حقوق هاروارد تحقیقی در رابطه با وبلاگستان فارسی انجام دادهاند که با توجه به روشمندی علمی و نتایج بسیار جالب آن از اهمیت ویژهای برخوردار است. (متن کامل آنرا میتوانید از اینجا دریافت کنید). با توجه به اینکه بسیاری از خوانندهگان فارسیزبان ممکن است نتوانند متن اصلی را به زبان انگلیسی مطالعه کنند در اینجا چند برش خلاصه شده و چند نمودار از این تحقیق را میآورم و برای سهولت نمودارها را ترجمه و بعضا زیرنویسی کردهام.
گروهبندی وبلاگها
وبلاگهای فارسی و در واقع وبلاگنویسان را به چهار دسته بزرگ تقسیم میکنیم:
منطومه وبلاگستان فارسی
اگر وبلاگستان فارسی را یک منظومه ستارهای تصور کنیم، گروههای یاد شده به صورت زیر نمودار میشوند:( تصویر اصلی بدون ترجمههای من)
وضعیت مکانی
وبلاگ نویسان ایرانی بیشتر داخل ایران هستند، اما در گروه «ایرانیان خارج از کشور و سکولار» (secPat) ، اقلیت بزرگتری خارج از ایران هستند:
وضعیت جنسیت
در کل تعداد وبلاگنویسان مرد (مذکر) بیشتر است ولی در بعضی قسمتها مانند «ایرانیان خارج از کشور و سکولار» (secPat)، «شعر و ادبیات» (poet) و به خصوص «شبکههای ترکیبی» (mixNet) زنان وبلاگ نویس اقلیتهای بزرگتری را تشکیل میدهند:
وضعیت گمنامی
برخلاف انتظار گروه «طرفداران جدایی دین از سیاست (سکولار) / اصلاحطلبان» (secular/reformist) ، حتی آنهایی که از داخل ایران مینویسند، چندان علاقهای به گمنام نوشتن ندارند و بیشتر از «نام» در وبلاگهایشان استفاده میکنند. این درحالیاست که وبلاگنویسهای «محافظهکار سیاسی» و «شبکههای مختلط» تمایل بیشتری به عدم استفاده از نام دارند. به طور نسبی گروه «شاعرها» بیشتر از سایر گروهها متمایل با استفاده از «نامهایی» است که به نظر واقعی میرسند.
وضعیت سنی
آمارهای توزیع سنی (برای وبلاگهایی که سن نویسنده آنها قابل تخمین بوده) نشان میدهد طیف جوان در وبلاگستان بیشتر است:
موضوعات مورد بحث
وضعیت فل…ل…ت…ر شدن وبلاگستان
در دو نمودار زیر میتوانید قسمتهای قابل دیده شدن و غیرقابل دیده شدن وبلاگستان فارسی را مشاهده کنید. همانطور که دیده میشود بیشتر از همه وبلاگهای اصلاحطلبان یا افراد سکولار محدود شده است.
یا به صورت عددی:
وبلاگستان فارسی یکدست نیست
در مقدمه تحقیق فوق آمده است:
برخلاف نظر عمومی که وبلاگ نویسان ایرانی از گروهی دموکرات منتقد حکومت ایران تشکیل شده است، ما متوجه حضور طیف گستردهای از عقاید از مذهبیهای محافظهکار تا گروه های سکولار و اصلاحطلب شدیم با موضوعات مورد بحثی که از سیاست و حقوق بشر گرفته تا شعر و مذهب و فرهنگ عامه را شامل میشود. تحقیق ما نشان میدهد که در واقع منظومه وبلاگستان فارسی یک فضای بحث و گفتگو با حدود 60000 وبلاگ فعال است که در آن وبلاگنویسانی با عقاید و سلایق گوناگون حضور دارند.
متن کامل
در صورت علاقه تاکید میکنم متن کامل گزارش این تحقیق را از اینجا دریافت و مطالعه کنید. چون علاوه بر نمودارها، تحلیلهای روشنگری نیز ارائه داده است. ترجمه، جدا کردن نمودارها و زیرنویسی آنها در محیط گرافیکی چند ساعت وقت گرفت، امیدوارم حاصل کار برای آشنایی خواننده فارسیزبان با تحقیق انجام شده و ایدههای حاصل از آن مفید واقع شود.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
توجه: این نوشته دروغ روز سیزده فروردین 1387 یا اول آوریل 2008 است.
بالاخره فشارهای بینالمللی برای اعمال فشار بر دولت چین به خاطر برخوردهای خشن و تبعیضآمیز با مردم تبت نتیجه داد. به دنبال حمایت اتحادیه اروپا و بسیاری از کشورهای جهان از تحریم بازیهای المپیک چین، دیشب اجلاس اضطراری کمیته المپیک تشکیل شد و چین رسما از میزبانی بازیهای المپیک خلع گردید.با توجه به اینکه تنها کشورهای معدودی (ساحل عاج، گینه بیسائو، مراکش و ایران) اعلام آمادهگی کردند که میتوانند بازیهای المپیک را در زمان مقرر برگزار کنند مراسم قرعهکشی برای انتخاب میزبان جدید بازیهای المپیک برگزار شد و با کمال شگفتی ایران به عنوان میزبان بازیهای المپیک سال 2008 انتخاب گردید.
بازیهای المپیک 2008 در ایران برگزار میشود.
سیزدهم فروردین و اول آوریل
در روز سیزدهم فروردین در تقویم ایرانی که معادل با اول آوریل تقویم مسیحی است دروغ گفتن آزاد است. این امکان لذتبخش را فرهنگ بشری در اختیار ما قرار داده تا اگر در طول سال هوس دروغ گفتن به سرمان زده بود و خودمان را کنترل کرده بودیم، دستکم در این روز به صورت قانونی و بیدردسر امکان گفتناش را داشته باشیم. البته هستند کسانی که از این امکان بینظیر سوءاستفاده میکنند و در روزهای دیگر سال هم دروغ میگویند. اما از آنها که بگذریم بیشتر آدمها فقط در روز سیزدهم فروردین یا اول آوریل دروغهای شاخدار میگویند.
در ایران موضوع دروغ سیزده به شدت غرب نیست. دستکم دروغهای شاخدار در سطح رسانهها کمتر توی ایران سابقه دارد. ظاهرا اولین دروغ سیزده در مطبوعات در روزنامه نبرد منتشر شد که خبر درگذشت نماینده محبوب شهر را داد که تعداد زیادی از مردم هم به قصد شرکت در مراسم تشییع به سمت خانهاش به خیابانها ریختند! از موارد معاصر هم دروغ چند سال پیش مرحوم روزنامه شرق بود که نوشته بود برج تهران کج شده. یادش به خیر…
به همین مناسبت با هم نگاهی به چند دروغ معروف و تاثیرگذار که در روز اول آوریل گفته شده میاندازیم.
درخت ماکارونی:
یکی از مشهورترین دروغهای آوریل را بیبیسی گفته است (چه جمله معنی داری شد!). 
در سال 1957 شبکه تلویزیونی بیبیسی در برنامه پانورامای خود تصاویر شبه مستندی پخش کرد که مردم سوئیس را در حال برداشت محصول ماکارونی از درختها نشان میداد. بینندهگان بیشماری با بیبیسی تماس گرفتند که بدانند چطور میتوانند خودشان درخت ماکارونی بکارند.
تصویر روبهرو نمایی از این برنامه را نشان میدهد. زن سوییسی در حال برداشت محصول ماکارونی از درخت سحرآمیزش است و ذرهای هم به نظر نمیرسد در حال «دروغ گفتن» باشد!
تمدنی به نام سانسریف در جنوب اقیانوس:
در سال 1977 روزنامه گاردین در مورد کشوری به نام «سانسریف» و دو جزیره به نامهای «کاس بالا» و «کاس پایین» نوشت که در جنوب اقیانوس هند واقع شده بودند. پایتخت این تمدن شهر «بودونی» بود و رهبرش فردی به نام «ژنرال پیکا». در گزارش مفصلی که هفت صفحه روزنامه را اشغال کرده بود، گاردین از دهمین سالروز استقلال این کشور و تاریخچه آن نوشته بود و همینطور توضیح داده بود که چگونه جریانهای خاص اقیانوس باعث میشوند موقعیت دقیق جغرافیایی این جزیره ثابت نباشد. گاردین برای اینکه گزارش با باورکردنی کند، حتی چند آگهی مرتبط با این کشور را نیز از شرکتهای بزرگ کنار مقاله چاپ کرده بود!
خوانندهگان هیجانزده وقتی متوجه شدند «سانسریف» (sans serif) فقط نام یک قلم برای چاپ است و چنین تمدنی وجود خارجی ندارد کلی حالشان گرفته شد!
کشور سانسریف و دروغبزرگ گاردین از موفقترین نمونههای دروغ آوریل (دروغ سیزده) بوده است و به شکلهای مختلف در ادبیات «طنز» انگلستان و غرب از آن اقتباس شده است. خود گاردین بارها و بارها در سالهای بعد از تم این جزیره برای سایر دروغهایش استفاده کرده که آخرین آن در اول آوریل سال 2006 بود که نوشته بود «سانسریف هماکنون در حوالی جنوب نیوزلند است». البته اینجا خطای محاسباتی هم رخ داده چون سرعت حرکت جزیره قبلا معادل 1.4 کیلومتر در سال اعلام شده بود و با این سرعت جزیرهها تا چند هزاره دیگر در اقیانوس هند باقی خواهند ماند و به این زودیها سر از اقیانوس آرام و نیوزلند در نخواهند آورد!
دروغهای پارسال (آوریل 2007)
نگاه کوتاهی هم داشته باشیم به دروغهای سال گذشته. البته فقط یک نگاه کوتاه!
برو کنار لطفا: دروغ آوریل 2007 بیامو در انگلستان در مورد امکان نوشتن پیام روی شیشه اتوموبیل. به نظر من این ایده دیوانهکننده است و باید حتما روزی عملی شود. فکرش را بکنید اگر دیدید کسی بد رانندهگی میکند میتوانید یک حرف آبدار تحویلش دهید بدون اینکه گلویتان پاره شود. امکان مخزنیای که برای نسل جوان (به خصوص پسرها) فراهم میکند هم که نیازی به توضیح ندارد!
برای دیدن هزاران دروغ که در سالهای مختلف توسط افراد حقیقی یا حقوقی مختلف گفته شده با «موزه دروغها» و به خصوص «100 تا خفنترین دروغ آوریل» مراجعه کنید.
توجه: من این مطلب را روز 12 فرودین ماه مینویسم و 13 توی وبلاگ پست میکنم. هنوز نمیدانم فردا قرار است چه دروغهایی گفته شود. اگر بعدها توی بالاترین دیدید کسی با استفاده از سوژه المپیک چین دروغ 13 گفته لطفا به ریش من نخندید! من گردنی باریکتر ز مو دارمها!
ممنون.
بیشتر سیزده بازی کنید:
دروغهارا گردآوری کنیم
دوست دارم اینجا کلکسیون دروغ امسال درست کنم. هر جا دروغ ببنیم اینجا لینک میدهم. شما هم اگر دروغ گفتید لطفا خبر دهید. هر چه دروغ شاخدارتر بهتر! اما فراموش نکنید فقط تا پایان امروز فرصت دروغ گفتن دارید. بعد باید دستکم تا 364 روز دیگر راستگو باشید. پس بهتر است فرصت را برای دروغگویی از دست ندهید!
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
در خبرها آمده است:
در نشست دورهای «سازمان همکاری شانگهای» یا «پیمان شانگهای» که در تاجیکستان برگزار میشود، ایران رسما درخواست عضویت در این سازمان را کرد. تاجیکستان در سال جاری میلادی ریاست سازمان را برعهده دارد و نشست سران نیز در شهر دوشنبه برگزار می شود.
سازمان همکاری شانگهای چیست؟
«سازمان همکاری شانگهای» یا (Shanghai Cooperation Organisation) در سال 2001 توسط کشورهای چین، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان تاسیس شد و هدف آن گسترش همکاریهای امنیتی-اقتصادی-فرهنگی میان اعضا است (با تاکید روی همکاریهای امنیتی).
کشورهای ایران، پاکستان، هندوستان، مغولستان نیز اعضای ناظر این سازمان هستند.
غول خفتهای به نام «سازمان همکاری شانگهای»
اگر چه به صورت مستقیم در اساسنامه این سازمان ذکر نشده ولی اهمیت استراتژیک 
این سازمان را از لحاظ رقابت با نیروی نظامی ناتو و ایالات متحده را نمیتوان نادیده گرفت. ناظران غربی اعتقاد دارند این سازمان در واقع نوعی «پیمان ورشوی مدرن» است. کشورهای عضو و ناظران این سازمان روی هم رفته بزرگترین قدرت اقتصادی-نظامی و بزرگترین تولید کننده و مصرفکننده انرژی در جهان هستند. همچنین این کشورها دارای 25٪ خاک کره زمین هستند.
اهمیت استراتژیک بالقوه این سازمان وقتی بالفعل میشود که اعضای ناظری مانند هندوستان (قطب عظیم اقتصادی-صنعتی) و ایران (دارای دومین ذخایر نفت و گاز در جهان و دارای نقش کلیدی در خاورمیانه به صورت عضو دائمی این سازمان درآیند.
سازمان همکاری شانگهای و مسابقه تسلیحاتی
جاهطلبیهای روزافزون آمریکا در راستای حفظ هژمونی و سلطه خود به عنوان ابرقدرت جهانی را باید از مهمترین انگیزههای تشکیل «سازمان همکاری شانگهای» دانست. به عنوان مثال گسترش فعالیتهای نظامی آمریکا به فضا، گسترش ناتو و طرح نصب سپر دفاعی موشکی در اروپای شرقی، اشغال نظامی افغانستان و به دنبالش عراق و تهدیدهای روزافزون علیه ایران.
قابل توجه است که اولین مانور نظامی مشترک اعضای «سازمان همکاری شانگهای» در اگوست 2003 انجام شد. یعنی درست چند ماه پس از حمله نظامی آمریکا به عراق.
سازمان همکاری شانگهای: ابرقدرت پنهان
با توجه به نزدیکی روزافزون روسیه و چین، سازمان همکاری شانگهای برای تبدیل شدن به مهمترین وزنه سیاسی-اقتصادی-نظامی در معادلات جهانی یا به عبارت دیگر «ابرقدرت جهانی» دستکم به سه عامل زیر نیازمند است:
1. عضویت هند: حضور هند و اتحاد استراتژیک آن با کشورهای روسیه و چین «مثلث خطری» را تشکیل خواهد داد که قادر است موازنه قدرت را در سطح جهان عوض کند (دستکم از لحاظ تئوری). آمریکا در سالهای اخیر پیوسته از نزدیک شدن هند به کشورهایی مانند چین و روسیه واهمه داشته است و برای بازنگاه داشتن هند، امتیازهای فراوانی به این کشور داده است. (نمونه همکاریهای هستهای آمریکا و هند)
2. عضویت ایران: در صورت نزدیکی و اتحاد با ایران، پشتوانه «نفت و گاز ایران» استقلال سیاسی و قابلیت مانور قدرتهایی مانند «چین» یا «هندوستان» را به مراتب در سطح جهانی افزایش میدهد و در واقع آسیبپذیری این کشورها را کم میکند. به اعتقاد من یکی از مهمترین دلایل فشارهای وارد شده به «ایران» از سوی غرب را باید در همین موضوع ریشهیابی کرد. حاکمیت «ساز مخالفزن» ایران که به دلایل مختلف قادر به اتحاد استراتژیک با غرب نیست، مستعد گرایش و پیمان با شرق است. آمریکا به شدت با هرگونه نزدیکی «ایران» با «چین» یا «هند» مخالف است. نمونه مخالفت آمریکا را در موضوع خط لوله ایران-پاکستان-هند دیدهایم. آمریکا پاکستان را به تحریم تهدید کرد و باجدهیهای هستهایاش به هند هنوز هم ادامه دارد.
3. عضویت پاکستان: پیوستن بزرگترین متحد آمریکا (غرب) در آسیای جنوبی (مرکزی) که پیوند کلیدی میان «ایران و چین» را نیز تقویت خواهد کرد میتواند رویای ابرقدرت درحال ظهور باشد.
اهمیت روزافزون سازمان همکاری شانگهای
نوام چامسکی درباره هند و اهمیت روزافزون «سازمان همکاریهای شانگهای» میگوید:
هند هر دو مسیر را پیش میرود. بخشی از انگیزه آمریکا برای دادن امتیازهای هستهای به هند تشویق این کشور به عضویت در «حلقه آمریکا» (US Orbit) بود. اما هندیها بازی دوگانه میکنند. آنها روابط خود با چین را بهبود دادهاند. از لحاظ تجاری، سرمایهگذاریهای مشترک یا روابط دیگر. هندیها اگر چه هنوز به عضویت سازمان همکاری شانگهای در نیامدهاند، اما به عنوان ناظر در این سازمان که به طور غالب «چینی» است ولی به سرعت در حال رشد است و میتواند دربرابر ناتو مطرح شود،حضور دارند. این سازمان متشکل از کشورهای آسیای مرکزی و روسیه با منابع عظیمش است و همینطور چین که یک اقتصاد بزرگ در حال رشد است. این سازمان آمریکا را شامل نمیشود و درخواست آمریکا برای حضور به عنوان ناظر را تاکنون رد کرده است.
به تدریج ممکن است کشورهای دیگر منطقه نیز به آن ملحق شوند. کره جنوبی که تا کنون عضو نبوده ولی ممکن است به عنوان یک کشور صنعتی به عضویت این سازمان درآید. ژاپن نیز اگرچه تاکنون نقش خود را به عنوان وابسته (Client) آمریکا پذیرفته، اما این موضوع لزوما دائمی نخواهد بود.
چرا عضویت ایران در این سازمان مهم است؟
با توجه به مواردی که بر شمردم، عضویت ایران در «سازمان همکاری شانگهای» (در صورت عملی شدن) میتواند «نقطه عطفی» در حیات این سازمان تلقی شود. چرا که حضور ایران در این سازمان ممکن است در درازمدت هند را نیز تشویق به پیوستن کند. از دیدگاه ایران نیز حضور در این سازمان میتواند راه خروجی از سیاستهای فشار غرب از طریق تحریم و تهدید تلقی شود.
ایران بارها تمایل خود را برای عضویت در این سازمان اعلام کرده است. ولی «شرایط جهانی» تا این لحظه اجازه نزدیکی بیشتر ایران را به هند و چین نداده است. به خصوص آمریکا شدیدا با این موضوع مخالف است. درخواست رئیسجمهور ایران آقای احمدینژاد برای نزدیکی بیشتر به این سازمان با برخورد منفی آمریکا روبهرو شد. دونالد رامسفلد وزیر دفاع وقت آمریکا دراینباره گفت:
به نظر من خیلی عجیب است که کسی بخواهد کشوری مانند ایران که بزرگترین ملت تروریستی در جهان است را به عضویت سازمانی در آورد که مدعی مقابله با تروریسم است.
طبیعی است که رامسفلد واقعا منظورش «تروریست بودن» ایران نیست. «سازمان همکاری شانگهای» هم البته برای برخورد با تروریسم طراحی نشده است. ترجمه روان و ساده این جملات صادفانه ولی پنهان پشت واژههای سیاسی این است:
من به نمایندهگی از اقلیت حاکم بر آمریکا از عضویت ایران در سازمانی که هدفش (ماهیتش) رقابت اقتصادی-نظامی با ناتو و آمریکاست مخالف هستم.
طبیعتا نفوذ اقتصادی-نظامی آمریکا در جهان امروز به حدی است که میتواند عامل تعیین کننده مهمی در تصمیمگیری دولتها، حتی دولتهای قدرتمندی مانند چین یا هند باشد. ولی به نظر میرسد امپراطوری آمریکا دوران اوج خود را پشت سرگذاشته است و روزهای افول در راه است. شاید همین نکته است که آمریکا را از هر لحظه دیگری در صد سال اخیر برای امنیت ایران و جهان «خظرناکتر» میکند.
و این خود حکایت دیگری است…
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
امروز جمعه 24 اسفند است و هنوز فرصت هست برای رای دادن، برای اینکه تلاشی هر چند محدود کنیم برای شکل دادن سرنوشت کشورمان. برای اینکه دست از خیالپردازی و توهم برداریم و امیدواریهای بیپایه را دور بریزیم.
من رای میدهم نه به این امید واهی که فردا یا سال دیگر در ایران دموکراسی برقرار شود و ایران بهشت برین شود. من رای میدهم اما نه به این امید واهی که در انتخابات بعدی تورم و بیکاری و فقرفرهنگی و فقرمادی و فساد اداری و تمرکزقدرت و تعصب فردی و اجتماعی از بین برود. من به این امیدهای واهی رای نمیدهم که فردا بخواهم از عملی نشدن آرزوهایم زانوی غم بغل کنم و روترش کنم و با خودم و آیندهام قهر کنم. نه! رای من قرار نیست معجزه کند. این برگه کاغذی که رویش چند تا اسم مینویسم «مهم» و «سرنوشتساز» است، اما معجزه نمیکند.
من دنبال معجزههای یک شبه نیستم. من رای میدهم چون به «اصلاحات پایدار» اعتقاد دارم که جز با صبر و حوصله و آرامش و هوشیاری به دست نمیآیند. رای میدهم چون میدانم عمر من در قیاس با تاریخ خیلی کوتاه است و سادهانگاری است اگر انتظار داشته باشم ظرف چندسال ناچیز تحولات بزرگی در جامعهام ببینم. من رای میدهم چون «قلبم» به من میگوید سکوت و انفعال و دلسردی سیاسی من دقیقا همان چیزی است که «دشمنان آزادی و رفاه» من میخواهند. من با خودم دشمن نیستم و با سکوت و انفعالام به دشمنانام خدمت نخواهم نکرد.
من امروز رای میدهم و فردا یا چند ماه یا سال دیگر هم با هیچکس قهر نخواهم کرد.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
این پست را مینویسم که اینجا ثبت شود و بماند. امروز روز انتخابات مجلس شورای اسلامی در ایران است و بسیاری از ما ایرانیان هنوز مصمم هستیم در صحنه انتخابات حاضر نشویم به قول معروف انتخابات را تحریم کنیم.اینجا مینویسم که تاکید کرده باشم موافق حضور مردم در عرصه انتخابات هستم. مینویسم که اگر روزی روزگاری در آینده، اوضاع کشورمان از این که الان است بدتر شود، اگر روزی روزگاری خفقان و تباهی و سکوت و سرکوب بر گلوی مردمان طوری چنگ بیاندازد که این روزها همچون رویایی بهشتی به نظرمان برسد، دست کم اینجا حرف آخرم را زده باشم.
1. واقعبین باشیم و صبور
جامعه ایران را با فنلاند و نروژ مقایسه نکنید. باور کنید کسانی که این کار را میکنند دنبال دموکراسی در ایران نیستند و حسن نیت ندارند یا اینکه ناداناند. توزیع قدرت در جامعه یکشبه حاصل نمیشود، صبور باشید و بگذارید این سنگسخت را آرام آرام صیقل دهیم.
2. نگذاریم اقتدارگرایان آسوده همه قدرت را در دست بگیرند و پلهکان دموکراسی را خراب کنند
اقتدارگرایان در جستجوی متمرکز کردن قدرت در دستهای خود هستند. عدم حضور ما در انتخابات بیتردید به پیروزی کامل اقتدارگرایان منجر خواهد شد. اگر اقلیت مخالفی (هر چند ضعیف) در مجلس نباشد،این خطر وجود دارد که اکثریت مطلق اقتدارگرا هر قانونی که دلش میخواهد تصویب کند و صدای کسی هم در نیاید و هیچکس هم خبردار نشود. اجازه ندهید کسانی که مدتهاست محو «جمهوریت» را خواستار هستند آنرا به شیوه قانونی و از طریق مجلس شورای اسلامی حذف کنند. آنوقت واقعا هیچروش مسالمتآمیزی برای ترقی و رشد این کشور باقی نخواهد ماند.
3. شرکت نکردن ما کمکی به گسترش دموکراسی نمیکند
اگر در جستجوی تحریم انتخابات هستید که مثلا حاکمیت اقتدارگرا مشروعیت خود را از دست دهد سخت در اشتباهید. اولا که اصولا حاکمیتهای اقتدارگرا در هیچکجای جهان در جستجوی مشروعیت عام نیستند و مشروعیتخود را از قدرت مترکز خود و حمایت اقلیت همفکرشان کسب میکنند. ثانیا تعداد قابل توجهی از مردم ایران به مشروعیت جمهوری اسلامی ایران اعتقاد دارند و این واقعیت را باید بپذیرید. اگر در انتخابات شرکت نکنید، دیگران به جای شما انتخاب میکنند. چه بهتر که در شکل دادن این انتخاب سهیم باشیم. راه دموکراسی از صندوقهای رای میگذرد.
4. نگران امنیت ایران باشیم
ایران در وضعیت بسیار بحرانی از نظر بینالمللی قرار دارد. به این فکر کنید که عدم حضور مردم در انتخابات و پیروزی گروههای تندرو میتواند باعث ادامه یا افزایش تنشهای موجود در عرصه بینالمللی شود. به این فکر کنید که این احتمال وجود دارد که به ایران حمله نظامی شود. به این فکر کنید که ممکن است ایران به خاک و خون کشیده شود، جنگ داخلی و خدا میداند فاجعهای که کسی نمیتواند ابعاد یا عواقبش را پیشبینی کند. دستکم به خاطر محدود کردن تندروی گروههای اقتدارگرا هم که شده، در انتخابات شرکت کنیم.
شرایط خطرناک و بحرانی ایران
خستهام و از خواندن وبلاگها و فضای نسبتا سردی که بر جامعه ایران حاکم است نیز تا حدی دلزده شدهام. البته احساس میکنم در این روزهای اخیر فضای عمومی طبقه متوسط نسبت به انتخابات اندکی مثبتتر شده، ولی اصولا وفاق و همبستگی لازم وجود ندارد. این خطرناک است، چرا که در سایه انفعال سیاسی گروههای نخبه و تحصیلکرده، گروههای اقتدارگرا که در ارگانهای نظامی و شبهنظامی نیز نفوذ دارند منظمتر و سازمانیافتهتر عمل میکنند. تجربهاش را البته در چند انتخابات مهم اخیر داشتهایم. مردهگی و واماندهگی نخبهگان فکری جامعه از یکسو و دلسردی و بیتفاوتی بدنه جامعه از سوی دیگر همراه با کاتالیزور فکری عناصر ضدمردمی که در واقع گرگانی در لباس بره هستند و بر فراز همه اینها سایه شوم جنگ که امنیت من و شما و خانوادههایمان را هر لحظه تهدید میکند شرایط امروز ایران را از «بحرانی» به «خطرناک» ارتقا داده است.
نیازی به تاکید نیست. نگران آینده خودم و شما هستم.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
نتیجه نظرسنجی طولانی و مفصل بیبیسی که توسط شرکت گلوبال اسکن و به صورت میدانی در کشورهای مختلف انجام شده را ببینید. این نظرسنجی عقیده حدود 30000 نفر را در 31 کشور مختلف درباره شیوه برخورد با ایران در صورتی که ایران به تولید سوخت هستهای ادامه دهد جویا شده است. از این 31 کشور نظرسنجی در 13 کشور محدود به مناطق شهری بوده است. ( متن کامل این گزارش را دانلود کنید.)
شرکتکنندهگان از کشورهای اسرائیل، آمریکا و کره جنوبی خواستار برخوردهای خشن و سخت (مثلا برخورد نظامی) با ایران شدهاند، در حالیکه نظردهندهگان از مصر، اندونزی و روسیه خواستار برخوردهای ملایم (اعمال تحریم) با ایران هستند. مقایسه آمار سال 2006 و 2008 هم نشان میدهد که اصولا خواست عمومی برای تحریم یا برخورد نظامی در همه کشورها کاهش یافته است، ولی این همه ماجرا نیست. بر اساس نتیجه این نظرسنجی افکار عمومی مردم آمریکا و اسرائیل به شدت موافق برخورد شدید یا نظامی با ایران است.
سئوال: اگر ایران به تولید «سوخت هستهای» ادامه دهد چگونه باید با آن برخورد کرد؟
آبی پررنگ: «هیچ فشاری بر ایران وارد نشود»
آبی کمرنگ: «فقط روشهای دیپلماتیک به کار برده شود»
نارنجی: «اعمال تحریمهای اقتصادی»
قرمز: «برخورد نظامی مجاز است»
سئوال: اگر ایران به تولید «سوخت هستهای» ادامه دهد چگونه باید با آن برخورد کرد؟
(رنگ آبی نشان دهنده «روشهای نرم» و رنگ قرمز نشان دهنده «روشهای سخت» است. رنگهای پررنگ مربوط به نتیجه نظرسنجی در سال 2008 و رنگهای روشن مربوط به 2006 است)
هشدار و خطر جدی برای ایران
اگر چه به صورت کلی نتیجه نظرسنجی روند مثبتی را برای ایران نشان میدهد اما نتایج نظرسنجی فوق (در صورتی که دقیق باشد) نشان میدهد افکار عمومی کشورهای اسرائیل و آمریکا که مهمترین دشمنان ایران محسوب میشوند بین 60 تا 71 درصد از حمله نظامی به ایران حمایت میکنند. این موضوع میتواند بسیار خطرناک باشد، چون بزرگترین و قدرتمندترین عامل محدود کننده دولت آمریکا (یا اسرائیل) افکار عمومی این کشورهاست. البته به همین دلیل هم در این کشورها «صنعت رسانه» و «کنترل افکار عمومی» از سایر نقاط جهان قویتر است.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
با کمی خلاصهسازی ترجمه مقاله تحقیقات جهانی (Global Research) در مورد نشانههایی که میتواند حاکی از تدارک حمله نظامی به ایران باشد بخوانید:
استعفای فرمانده ارشد ارتش آمریکا در خاورمیانه «آژیر خطری» است که نشان میدهد «دستگاه بوش» احتمالا به دنبال استفاده از نیروی نظامی برای مقابله با برنامههای هستهای ایران است. اما شش اتفاق که همهگی در موضوع «ایران» مشترک هستند این نگرانی را بیشتر میکند. هیچکدام از این موارد طور قاطع نشان دهنده چیزی نیستند ولی مجموعه آنها با هم نگران کننده است:
1. استعفای فالون: با درگیری کامل ارتش و نیروی زمینی آمریکا در عراق، هرگونه عملیات نظامی احتمالی دیگری در منطقه به شدت به نیروی دریایی وابسته خواهد بود. حمله هوایی و موشکی از ناوهای هواپیمابر و ناوگان دریایی مستقر در منطقه برای نابودی دفاع ضدهوایی و تاسیسات هستهای ایران.
2. سفر صلح معاون رئیسجمهور آمریکا دیک چنی: چنی به عنوان مهمترین طرفدار برخورد نظامی با ایران در آستانه مسافرت به خاورمیانه است که به اصطلاح روند صلح میان اسرائیل و فلسطین را تقویت کند، اما او در دو کشور دیگر هم توقف خواهد کرد. اولی «عمان» است: متحد استراتژیک و سکوی مهم هر گونه عملیات نظامی در خلیجفارس که به خصوص در آنسوی تنگه هرمز قرار دارد. تنگهای که به دلیل اهمیتی که در ترانزیت نفت دارد بسیار آسیبپذیر است و ایران هم تهدید کرده در صورت جنگ آنرا مسدود خواهد کرد. چنی همینطور به «عربستان سعودی» سفر میکند. حمایت و همکاری عربستان سعودی قبل از جنگ بسیار ضروری است چرا که این کشور میتواند با افزایش میزان تولید نفت روزانه خود، از انفجار قیمت نفت در صورتی که ایران صادرات نفت را متوقف کند جلوگیری کند. در ماه مارس 2002، چنی سفر عالیرتبه مشابهی به عربستان سعودی و کشورهای دیگر منطقه خلیجفارس انجام داد، که در همان زمان همهگان میگفتند در راستای یافتن راهحل دیپلماتیک برای موضوع عراق است و نه جنگی که سال بعد آغاز شد.
3. حمله هوایی اسرائیل به سوریه: حمله هوایی اسرائیل به عمق خاک سوریه در اکتبر سال 2007 که ادعا شد برخی از تاسیسات مرتبط با فعالیتهای هستهای را هدف قرار داده است را نیز نمیتوان از نظر دور داشت. یک سناریوی محتمل این است هدف این حمله این بوده که سوریه سیستمهای پدافند الکترونیکی جدیدی را که از روسیه خریداری کرده است «روشن کند» و به این ترتیب «چند و چون» آنها را فاش سازد. همینطور محلی که حمله هوایی به آن انجام شد میتواند مسیر پرواز به ایران باشد که از فراز منطقه دوست کردستان عراق نیز عبور میکند و دانستن محل و الگوی سیستم دفاع ضدهوایی سوریه برای کم کردن تهدیدها علیه هواپیماهای نظامیای که به سوی ایران پرواز میکنند بسیار مهم است.
4. استقرار کشتیهای جنگی در سواحل لبنان: دو کشتی نظامی آمریکایی اوایل ماه مارس امسال (همین ماه) در نزدیکی سواحل لبنان مستقر شدند. ادعا شده است علت این استقرار نگرانی آمریکا از بحران سیاسی لبنان و تاثیر سوریه در این کشور بوده است. اما ممکن است آمریکا کشتیهای نظامیاش را در شرق مدیترانه مستقر کرده که در صورت حمله نظامی به ایران، اولا مراقب متحد ایران بعنی سوریه باشد و ثانیا اسرائیل را در مقابل حملات موشکی ایران حمابت هوایی کند. یکی از کشتیهای مستقر شده در این منطقه مجهز به مدرنترین سیستمهای ضدموشک است.
5. اظهارنظرهای مقامات اسرائیلی: رئیسجمهور اسرائیل شیمون پرز اوایل همین ماه گفت اسرائیل برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاحهای هستهای «به تنهایی» به ایران حمله نخواهد کرد. این در حالی است که در گذشته مقامات اسرائیلی بارها تاکید کرده بودند که آماده «اقدام به صورت مستقل» علیه ایران هستند — اگر ضروری باشد. آیا رئیسجمهور اسرائیل موضع خود را عوض کرده است یا اینکه رئیسجمهور آمریکا به او اطمینان داده است که اسرائیل مجبور نیست برای حمله به ایران «به تنهایی» عمل کند؟
6. جنگ اسرائیل و حزبالله: شاید به نظر کمی قدیمی برسد، اما حمله سال 2006 اسرائیل به لبنان و حزبالله که از سوی ایران حمایت میشود، در آن زمان به عنوان حرکتی دبده شد که اسرائیل به عنوان پیشدرآمد رویارویی نظامی با ایران انجام داد. گروه شیعه رادیکال حزبالله چه به تنهایی و چه به عنوان بازوی ایران در منطقه به عنوان تهدیدی برای اسرائیل در هنگام جنگ با ایران دیده میشود. بنابراین برای اسرائیل مهم بود که نیروهای حزبالله را به مواضع خود پس بفرستد و به قصد تضعیف آن، زرادخانه آنرا تا حد امکان نابود کند. با وجودیکه حزبالله بعد از این حمله تا حدودی خود را بازسازی کرده است اما نیروهای سازمان ملل منطقه امنی را در جنوب لبنان به وجود آوردهاند.
پینوشت: موارد فوق یا نوشتههای از این دست همه در حد گمانهزنی است. ولی از گمانهها و شواهد نگرانکننده نباید به سادهگی گذشت.
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
استعفای «دریاسالار ویلیام فالون» فرمانده «مرکز فرماندهی ارتش آمریکا در خاورمیانه، شرق آفریقا و آسیای میانه» یا CENTCOM، که از مهمترین موانع هرگونه برنامهریزی عملی برای حمله به ایران بود «خبر خوشآیندی» نیست و میتواند نشان دهنده جدیتری شدن برخی «سناریوهای خطرناک» در پشتپرده سیاست خارجی آمریکا باشد.
او که به خاطر موضعگیریهایی شبیه «تا وقتی در مقام فرماندهی باشم حملهای به ایران صورت نخواهد گرفت» مشهور است خواستار خروج نیروهایی آمریکایی از عراق بود و با مقامات دولت بوش بر سر شیوه برخورد با موضوعات بینالمللی (به خصوص برخورد نظامی با ایران) اختلاف نظر داشت و این اختلافات روزافزون عاقبت به استعفای او انجامید.
در همین رابطه:
مشترک خوراک بامدادی شوید
کامل
فقط مطالب
فقط لینکدونی
بامدادی 
